انجمن مخفی غذا | آیین محافظت از خورشت توسط شوالیه آبگوشت
در گوشهوکنار ایتالیا، فراتر از رستورانهای شلوغ و منوهای توریستی، انجمنهایی وجود دارند که غذا را نه صرفاً برای خوردن، بلکه برای حفاظت میپرستند.
به گزارش خبر فوری، این گروهها که «کُنفراترنیتا» یا انجمنهای برادری نام دارند، با ردای مخملی، مدالهای تشریفاتی و آیینهایی الهامگرفته از قرون وسطی، مأموریت خود را حفظ دستورهای غذایی چندصدساله میدانند.
از خوراک ماهی کاد نمکسود در ویچنزا گرفته تا گوشتهای عملآوریشدهی کمیاب در امیلیا-رومانیا، این انجمنها خود را آخرین سنگر در برابر فراموشی سنتهای آشپزی میدانند؛ سنتهایی که زیر فشار زندگی مدرن، تغییرات اقلیمی و ذائقههای جهانی در حال رنگباختناند.
غذا به مثابه میراث فرهنگی
امروزه بیش از ۱۰۰ انجمن غذایی در سراسر ایتالیا فعالاند که هرکدام مسئولیت حفاظت از یک خوراک یا محصول محلی خاص را بر عهده دارند. اعضای این گروهها باور دارند غذا بخشی از «میراث فرهنگی ناملموس» است؛ مفهومی که با بهرسمیتشناختن آشپزی ایتالیایی توسط یونسکو، مشروعیتی جهانی یافته است.
بیشتر بخوانید:
دستور آشپزی روی سنگ قبر | زنی که آخرین طعم زندگی را زنده میکند
برخلاف تصور، این انجمنها فقط گردهماییهای نمادین نیستند. آنها دستور پختها را مستندسازی میکنند، رویدادهای آموزشی برگزار میکنند و در برابر تغییرات غیراصولی در مواد اولیه یا روش تهیه میایستند. برای مثال، خوراک معروف «باکالا آلا ویچنتینا» چهار روز زمان آمادهسازی نیاز دارد؛ فرآیندی که با ریتم زندگی امروز همخوانی چندانی ندارد.
آیینها، شمشیرها و شوالیهها
بخش چشمگیر فعالیت این انجمنها، آیینهای رسمی آنهاست. بسیاری دارای «استاد اعظم»، «دوجه» یا حتی «شاهزاده» هستند و اعضای جدید طی مراسمی شبیه شوالیهسازی قرون وسطایی پذیرفته میشوند. در برخی انجمنها، شمشیر بر شانهی داوطلب فرود میآید؛ در برخی دیگر، نماد آیین چیزی بهمراتب عجیبتر است: یک ماهی نمکسود واقعی.
این تشریفات، هرچند گاه نمایشی به نظر میرسند، اما کارکردی جدی دارند: ایجاد حس تعلق، تداوم سنت و جلب توجه نسلهای جدید به غذایی که شاید در غیر این صورت به دست فراموشی سپرده شود.
نبرد بزرگ کولاتلو
یکی از مشهورترین رویدادها «نبرد بزرگ کولاتلوها»ست؛ رقابتی سالانه برای انتخاب بهترین نوع کولاتلو، گوشت عملآوریشدهی بسیار نفیس ایتالیایی. داوری این رقابت با دقتی وسواسگونه انجام میشود: صدا، بافت، رنگ، بو و در نهایت طعم. اعضا با ردای قرمز و در سکوتی سنگین، یادداشت برمیدارند؛ گویی در حال داوری یک اثر هنری هستند، نه یک فرآوردهی گوشتی.
آیندهای میان سنت و تغییر
با وجود همه این تلاشها، انجمنها نگران آیندهاند. تغییرات اقلیمی، کاهش منابع طبیعی و کمحوصلگی نسل جوان تهدیدهایی جدی محسوب میشوند. برخی رهبران انجمنها اکنون به دنبال «نوسازی» هستند: افزودن موضوعاتی چون موسیقی، سینما و باستانشناسی به رویدادها و حتی جذب اعضای خارجی.
با همه جدیتشان، این انجمنها شوخطبعی را فراموش نکردهاند. خود اعضا میگویند شاید مهمترین نقششان این باشد که «بهانهای عالی برای جشن» فراهم میکنند. جشنی برای غذا، تاریخ و هویتی که هنوز، با تمام تهدیدها، زنده است.
