گام بعدی ناسا پس از موفقیت «آرتمیس ۲» چیست؟

چهار فضانورد ماموریت «آرتمیس ۲» در اولین ماموریت سرنشین‌دار به ماه از زمان ماموریت «آپولو ۱۷» در سال ۱۹۷۲، روز ۱۰ آوریل در سواحل سن دیگو فرود آمدند.

این لحظه بزرگی برای ناسا بود، اما این سازمان فضایی قصد ندارد به افتخارات خود تا همینجا بسنده کند. این سازمان در سال‌های آینده برنامه‌های بلندپروازانه‌تری از جمله قدم گذاشتن روی ماه تنها تا چند سال دیگر نیز دارد.

ماموریت «آرتمیس ۲» روز اول آوریل پرتاب شد و چهار فضانورد به نام‌های رید وایزمن، ویکتور گلاور و کریستینا کخ از ناسا و جرمی هانسن از آژانس فضایی کانادا را در یک سفر ۱۰ روزه به دور ماه فرستاد.

این اولین ماموریت سرنشین‌دار برنامه «آرتمیس» و دومین ماموریت کلی پس از ماموریت «آرتمیس ۱» بود که در اواخر سال ۲۰۲۲ یک کپسول «اوریون» بدون سرنشین را به مدار ماه و سپس به زمین پرتاب کرد.

در ابتدا قرار بود ماموریت بعدی، یک سفر سرنشین‌دار به سطح ماه باشد، اما جرد آیزاکمن مدیر ناسا در اواخر فوریه تغییر بزرگی را در معماری «آرتمیس» اعلام کرد.

ماموریت «آرتمیس ۳» اکنون قرار است در مدار زمین باقی بماند و توانایی اوریون را برای اتصال به یک یا هر دو فرودگر سرنشین‌دار این برنامه شامل کپسول «استارشیپ» شرکت «اسپیس‌ایکس» و کپسول «بلو مون» شرکت «بلو اوریجین» بیازماید.

ناسا می‌خواهد این ماموریت را در اواسط سال ۲۰۲۷ آغاز کند. اگر همه چیز خوب پیش برود، ماموریت «آرتمیس ۴» فضانوردان را در اواخر سال ۲۰۲۸ با استفاده از اوریون و یکی از وسایل نقلیه «سیستم فرود انسانی»(HLS) که به صورت خصوصی توسعه داده شده است، در نزدیکی قطب جنوب ماه فرود خواهد آورد.

از آنجا به بعد، اوضاع فقط هیجان‌انگیزتر خواهد شد. ماموریت‌های سرنشین‌دار آرتمیس همچنان ادامه خواهند داشت و به ایجاد یک پایگاه قمری تا سال ۲۰۳۲ کمک خواهند کرد.

فضانوردان پس از آن برای مدت طولانی در این پایگاه زندگی و کار خواهند کرد و مهارت‌ها و تکنیک‌های مورد نیاز ناسا برای جهش بزرگ بعدی به مریخ را آموزش خواهند داد.

آیزاکمن در یک جلسه توجیهی اضافه کرد: بر اساس اطلاعاتی که امروز در دسترس داریم و از بازخوردها دریافت کرده‌ایم، چیزهای زیادی وجود دارد که می‌دانیم قابل دستیابی هستند و فکر می‌کنم یکی از سوالات احتمالاً این خواهد بود که مدار اولیه برای «آرتمیس ۳» چه خواهد بود.

گزینه‌ها مدار پایین زمین(LEO) و مدار بالای زمین برای این ماموریت هستند که سرنشین‌دار خواهد بود.

آیزاکمن گفت: هر یک از آنها مزایا و معایبی دارند. همه ما می‌توانیم بر اساس سرعت پرتاب دو ارائه‌دهنده HLS خود، در مورد مسیری که احتمالاً طی خواهیم کرد، تا حدودی حدس بزنیم.

به گفته آمیت کشاتریا، از مدیران ناسا، تیم‌ها در حال حاضر پیشرفت قابل توجهی در سخت‌افزار «آرتمیس ۳» داشته‌اند. وی گفت برخی از قطعات موشک «سیستم پرتاب فضایی»(SLS) در آن ماموریت در حال حاضر در محل پرتاب (مرکز فضایی کِنِدی در فلوریدا) هستند و برخی دیگر از تاسیسات مونتاژ ناسا در لوئیزانا در اواخر این ماه ارسال خواهند شد.

وی در کنفرانس خبری پس از فرود «آرتمیس ۲» افزود: می‌توانیم انتظار داشته باشیم که هویت فضانوردان «آرتمیس ۳» را به زودی کشف کنیم.

همچنین برخی از مشکلات در مسیر توسعه «اوریون» وجود دارد که باید برطرف شوند. به عنوان مثال، سیستم پیشرانش Integrity در طول ماموریت «آرتمیس ۲» دچار نشت هلیوم شد. گفتنی است که ماژول سرویس اوریون از هلیوم برای تحت فشار قرار دادن سوخت از مخازن خود به موتورها استفاده می‌کند.

کشاتریا افزود: میزان نشت مشاهده شده هنوز قابل قبول است، اما این احتمالاً ما را به سمت طراحی مجدد گسترده آن سیستم سوپاپ سوق خواهد داد. من برای یک ماموریت مداری LEO به این سوپاپ‌ها برای حفظ فشار به همان روش نیاز ندارم، اما برای یک ماموریت مداری ماه، به آن نیاز دارم.

در عین حال، آیزاکمن با اشاره به موفقیت «آرتمیس ۲» مطمئن است که ناسا از پس این چالش بر می‌آید. وی درست پس از فرود این ماموریت، گفت: این تازه آغاز کار است. ما قرار است به طور مکرر به انجام این کار برگردیم و ماموریت‌هایی را به ماه ارسال کنیم تا زمانی که در سال ۲۰۲۸ روی آن فرود بیاییم و ساخت پایگاه خود را آغاز کنیم.