عکسهایی تماشایی که «شکارچیان عسل وحشی» را به تصویر کشیدهاند
در ارتفاعات صخرهای و دورافتادهی نپال مرکزی، جایی که هوا رقیق است و خطر در هر قدم حضور دارد، آیینی کهن همچنان ادامه دارد. برای نسلها، مردم گورونگ جان خود را به خطر انداختهاند تا عسل وحشی را از دیوارههای بلند صخرهها جمعآوری کنند. این فقط یک افسانه یا داستان نیست، بلکه واقعیتی زنده و نفسگیر است.
نیوی از خلال تصاویرش فقط صحنههای پرهیجان را نشان نمیدهد، بلکه میراث، شجاعت و بقا را به تصویر میکشد. عکسهای او مردانی را نشان میدهد که از نردبانهای طنابی دستساز آویزان شدهاند، دودی که زیر کندوهای عظیم پیچ میخورد، و چهرههایی که گذر زمان و سنت آنها را شکل داده است. این تصاویر فقط نشان نمیدهند شکار عسل چگونه انجام میشود، بلکه حس تنش، احترام و همبستگی یک جامعه را منتقل میکنند؛ جامعهای که با آیینی نیاکانی به هم پیوند خورده است.








