جلیلی: عملیات ونزوئلا تمرین برای سرنگونی جمهوری اسلامی بود/ برخی از آزادسازی اموال ایران در مذاکرات می‌گویند اما بزرگ‌ترین دارایی ملت، رهبری عزیز بود

به روایت پایگاه اطلاع رسانی حیات طیبه- پایگاه اطلاع رسانی سعید جلیلی- متن سخنرانی جلیلی به شرح زیر است:

جدای از جنگ، تحریم و انواع فشارها، دشمن خود آنان به خوبی می‌داند که در ۴۷ سال گذشته چه هزینه‌های سنگین رسانه‌ای صرف کرده‌اند تا مردم ایران را از انقلاب بزرگی که انجام داده‌اند، پشیمان کنند اما امروز، پس از ۴۷ سال، می‌بینند که مردم چگونه در دفاع از انقلاب، در پاسداشت رهبری انقلاب، بیش از ۱۲۰ شب در صحنه و میدان حضور یافته و سنگ تمام گذاشته‌اند. 

چند ماه پیش از آغاز جنگ، دشمن ما به‌صراحت اعلام کرد که امروز باید وارد مرحله‌ای جدید در مقابله با انقلاب اسلامی ایران و مردم ایران شویم. می‌گفتند: ما به اندازه کافی هزینه کرده‌ایم، به اندازه کافی برای مقابله با ایران و مردم ایران برنامه‌ریزی و توطئه کرده‌ایم، اما نتیجه نگرفته‌ایم؛ بنابراین باید راهبرد جدیدی را دنبال کنیم. راهبرد جدید آنان این بود که دیگر لازم نیست برای آغاز جنگ، عروسکی مانند صدام را فعال کنند و از نقطه‌ای مرزی عملیات را آغاز کنند. آنان رسماً اعلام کردند که با اتکا به دو عنصر «قدرت عملیاتی نظامی» و «اشراف اطلاعاتی»، باید در همان ضربه نخست، رأس نظام را هدف قرار دهند.

برای آنکه بتوانند این عملیات را موفق اجرا کنند، پیش از آن، به گفته خودشان، یک عملیات آزمایشی را در نقطه دیگری از دنیا، در ونزوئلا، انجام دادند. می‌گفتند: ما در ۴۵ دقیقه این عملیات را انجام دادیم. آن‌ها هدف این عملیات را نیز آشکارا اعلام کردند: تجزیه ایران و سرنگونی نظام جمهوری اسلامی. تصورشان این بود که این هدف ظرف چند ساعت، چند روز یا چند هفته محقق خواهد شد اما با مقاومت حماسی ملت ایران مواجه شدند.

در هشتاد سال گذشته، به‌ویژه در منطقه غرب آسیا، غربی‌ها تعیین می‌کردند که چه کسی در قدرت باشد و چه کسی نباشد. رژیم صهیونیستی نیز همزاد همین مناسبات است. اما با پدیده انقلاب اسلامی مواجه شدند؛ انقلابی که در برابر آنان ایستاد و اعلام کرد که دیگر چنین وضعیتی قابل قبول نیست و شما تصمیم‌گیر مطلق جهان نخواهید بود. به همین دلیل، با همه توان برای مقابله با انقلاب اسلامی وارد میدان شدند. 

اما چرا در یک سال اخیر به این نتیجه رسیدند که دیگر انقلاب اسلامی برای آنان قابل تحمل نیست؟ زیرا به گفته خودشان، انقلاب اسلامی آنان را با یک «تهدید وجودی» روبه‌رو کرده است. دیگر نمی‌توانند مناسبات گذشته خود را ادامه دهند، دیگر نمی‌توانند همان قدرت بلامنازع سابق باشند. آنان ملت‌ها را در برابر خود دیدند، جبهه مقاومت را در برابر خود دیدند و دریافتند که شرایط منطقه و جهان تغییر کرده است.

هشتاد و هفت سال پیش، در شهر مشهد، عزیزی چشم به جهان گشود؛ در زمانی که قدرت‌های جهانی پس از جنگ جهانی دوم مشغول طراحی و تثبیت مناسبات جدید جهانی بودند، او کودکی پنج یا شش ساله بود. استبداد رضاشاهی حاکم بود. در همین مسجد گوهرشاد، مردم را تنها به جرم دفاع از دین، به خاک و خون کشیدند. مردمی که از اعتقادات و ارزش‌های دینی خود دفاع می‌کردند، با شدیدترین سرکوب‌ها مواجه شدند.

عزیز ما در شرایطی به دنیا آمد که همان قدرت‌هایی که در حال شکل دادن نظم جهانی بودند، حتی رضاشاه را نیز تحمل نکردند، او را کنار گذاشتند، کشور را اشغال کردند و ایران را زیر چکمه اشغالگران بردند.

آن زمان، ایران جایگاهی در مناسبات جهانی نداشت؛ اما امروز، پس از گذشت هشتاد سال، غربی‌ها ایران را برای خود تهدید وجودی احساس می‌کنند. شهید آیت‌الله خامنه‌ای از همان کودکی تا به امروز که به یک پیرمرد ۸۷ ساله تبدیل شده بود؛ با همه وجود و تمام توان در برابر زورگویی دشمن ایستاد. او هشتاد سال عمر شریف خود را با قدرت در این مسیر سپری کرد؛ از زندان و تبعید گرفته تا رویارویی با سخت‌ترین مبارزات فرهنگی. 

اگر انقلاب اسلامی از سال ۱۳۴۲ حرکتی را علیه کاپیتولاسیون و دخالت خارجی آغاز کرد، هدفش این بود که اجازه ندهد کسی برای ملت ایران تصمیم‌گیری کند یا استقلال کشور را زیر سؤال ببرد. در زمانی که مناسبات جهانی تعیین می‌شد، ایران نه‌تنها غایب بود، بلکه مورد تجاوز و اشغال دشمنان قرار داشت؛ تا آنجا که تهران را اشغال کرده بودند. این مرد بزرگ، این شرایط را تحویل گرفت و حرکتی را پایه‌گذاری کرد که مؤلفه‌های قدرت را در این کشور تقویت، ارتقا و آشکار ساخت؛ به‌گونه‌ای که دشمنان به این نتیجه رسیدند که دیگر راهی جز ترور ندارند.

 اما نتیجه اشتباه محاسباتی دشمن چه بود؟ ملت مبعوث‌شده، با قدرت در خیابان‌ها و کوچه‌ها حضور پیدا می‌کنند. این انقلاب چه دستاوردی را تحویل داد؟ همان‌هایی که هشتاد سال پیش ایران را عددی به حساب نمی‌آوردند و سران سه قدرت بزرگ آن روز بدون اعتنا وارد تهران می‌شدند و حتی شأنی برای این کشور قائل نبودند، امروز رهبر ایران را ترور می‌کنند.

امروز این ملت مبعوث، نیروهای مسلح و توان ملی کشور، قدرتی را پدید آورده‌اند که ایران را در شمار چهار قدرت جهان قرار داده است. از میان آن سه قدرت دیگر نیز، همه آن‌ها در چارچوب همان مناسبات حرکت می‌کنند، اما ایران با تمام توان ایستاده و از حق خود و سپس از حق همه مستضعفان دفاع می‌کند. این، میراث بزرگ امام شهید ماست.

همان‌گونه که در تاریخ می‌خوانیم آرش کمانگیر برای حفظ مرزهای این سرزمین همه وجود خود را در تیرش نهاد، امروز این اسطوره را می‌توان به‌صورت واقعی مشاهده دید. امام شهید ما در آخرین لحظات نیز همه وجود، خانواده و فرزندان خود را فدای ایران کرد و عظمت کشور را با شهادت خویش پیوند زد. او تمام هستی خود را در این راه گذاشت و مرزهای قدرت جمهوری اسلامی ایران را ارتقا داد.

تشییع پیکر امام شهید در عراق را دیدید. اگر همین تشییع در هر کشور منطقه یا شهرهای داخلی برگزار می‌شد، شما عراق را دیدید. اگر همین تشییع در هر کشور دیگری از منطقه، یا حتی در پاکستان، برگزار می‌شد، جمعیتی حتی بیشتر به صحنه می‌آمد. امروز باید این قدرت را شناخت و از این قدرت، این موقعیت و این فرصت برای پیشبرد اهداف بزرگ کشور و انقلاب استفاده کرد و آن را به تثبیت رساند. هر حرکتی که در جهت ارتقا و تثبیت این پیروزی باشد، ارزشمند است؛ اما اگر نتواند این مسیر را شکل دهد و این قدرت را تثبیت کند، بی‌تردید نیازمند اصلاح و تکمیل خواهد بود.

امروز شعار انتقام خون امام شهید تنها متعلق به اینجا نیست؛ بلکه در همه کوچه‌ها، خیابان‌ها و مراسم‌ها طنین‌انداز است. اگر شما می‌گویید ما باید اموال ایران را آزاد کنیم، بزرگترین دارایی ملّت ما رهبری عزیزش بود امروز حق این ملّت، دفاع از این جایگاه و سرمایه بزرگ با انتقام است و وظیفه مسؤولین پیگیری آن است. انتقام حق ملت و وظیفه مسئولین است.

به کسانی که نگران حقوق بین‌الملل هستند، عرض می‌کنم که انتقامی که ملت ما در خون‌خواهی امام شهید خود بگیرد، بزرگ‌ترین خدمت به حقوق بین‌الملل است. چرا؟ زیرا امروز در مناسبات جهانی می‌بینید که حاکم آمریکا چه سخنانی مطرح می‌کند. او هیچ قاعده و مناسباتی را به رسمیت نمی‌شناسد و اعلام می‌کند که دیگر نباید بر اساس الگوهای گذشته عمل کرد؛ بلکه هر زمان که اراده کنیم، با استفاده از امکانات خود، هر جا منافعمان اقتضا کند، وارد عمل می‌شویم. یک شب به ونزوئلا می‌رویم، رئیس آن کشور را می‌دزدیم و سال‌ها نفت آن را در اختیار می‌گیریم. برای اروپایی‌ها نیز به گونه‌ای دیگر سخن می‌گوید و می‌گوید فلان جزیره را به ما بدهید یا فلان همسایه آمریکا باید به ایالت ما تبدیل شود. اما به دیوار سنگی ملت ایران برخورد کردند. نفهمیده بودند که این ملت از حق خود کوتاه نمی‌آید و تا انتقام امام شهید خود را نگیرد، از پای نخواهد نشست. انتقام فقط دفاع از حقوق ملت ایران نیست؛ بلکه دفاع از حق هر حاکمیت و هر ملتی است که اجازه ندهد فردی گستاخ و فاجر هر زمان که اراده کرد، به ملت‌ها تعرض کند لذا اگر امروز ملت ما انتقام خود را به‌موقع بگیرد، بزرگ‌ترین خدمت را به حق حاکمیت ملت‌ها و حقوق بین‌الملل انجام داده است.

رهبر معظم انقلاب فرمودند امروز شما ملت، در پشت رهبری، ناظر و پیگیر باشید تا حرکت‌های مسئولین در تراز انقلاب باشد. تا آنچه انجام می‌شود، در شأن ملت ایران باشد و کسی جرئت نکند پس از آنکه پاسخ خود را در میدان گرفت، دوباره برای ملت ایران خط و نشان بکشد.

امام شهید ما فرمودند برجام به تعبیر ایشان، ده سال خسارت برای کشور ایجاد کرد. چند ماه پیش از شهادت خود نیز تأکید کردند که این ده سال نباید فراموش شود؛ زیرا تجربه‌ای گران‌سنگ بود. این تجربه نشان داد که دشمن قابل اعتماد نیست. نشان داد هنگامی که می‌گفتند این امتیاز را بدهید و در مقابل، فلان قطعنامه سازمان ملل آن را تضمین می‌کند، در عمل دیدیم که همان قطعنامه‌ها را کنار گذاشتند و هیچ اعتنایی به آن‌ها نکردند. آن‌ها حمله کردند، جنگ به راه انداختند و در همان زمانی که گفته می‌شد مذاکرات پیشرفت خوبی داشته است، صبح مردم می‌دیدند که خانه امید ملت ایران هدف قرار گرفته است. این، ماهیت واقعی دشمن است. همه این‌ها به تجربه برای ملت تبدیل شد؛ تجربه‌ای که بر پایه آن می‌توان آینده را با قدرت دنبال کرد.

بله، مذاکره یک ابزار است؛ همانند هر ابزار دیگری. ممکن است در برخی شرایط کاربرد داشته باشد و در شرایط دیگر نداشته باشد. آنچه اهمیت دارد، نوع مذاکره، چگونگی آن و زمان انجام آن است. 

ما امروز در سوگ رهبر عزیزمان هستیم؛ اما شما ملت در این چند ماه، این سوگ و حتی تشییع امام شهید را هم به حماسه تبدیل کردید.