چرا ناو آبراهام لینکلن در «پاتایا» لنگر انداخت؟ | سربازان افسرده در شهر گناه!

به گزارش خبرفوری در حالی که پاتایا سعی دارد چهره‌ای خانوادگی از خود بسازد، حضور ۵ هزار ملوان آمریکایی، سایه سنگین گذشته‌ای را بر سواحل این شهر انداخته است.

پاتایا؛ شهری که امروزه میان دو دنیای متضاد ایستاده است: دنیای پارک‌های آبی مدرن و اقامتگاه‌های لوکس، و دنیای زیرزمینی و تاریک تاریخ گردشگری جنسی آسیا. ورود ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» و همراهان آن، مجموعه‌ای از ۵ هزار ملوان و تفنگدار دریایی که پس از مأموریتی طاقت‌فرسا در خاورمیانه به این شهر رفته‌اند، بار دیگر بحث‌های قدیمی را درباره هویت پاتایا برانگیخته است.

ریشه‌هایی در خون و باروت

تاریخ پاتایا را نمی‌توان بدون اشاره به جنگ ویتنام درک کرد. آنچه امروز یک مقصد گردشگری جهانی است، در واقع از دل نیازهای نظامی ارتش ایالات متحده جوانه زد. در اوج تنش‌های ویتنام، تایلند به پایگاهی استراتژیک برای آمریکا تبدیل شد. حضور نزدیک به ۵۰ هزار نیروی نظامی آمریکایی در خاک تایلند، پاتایا را از یک روستای ماهیگیری کوچک و آرام، به یک مرکز تفریحی بی‌وقفه برای سربازانی بدل کرد که از جبهه‌های جنگ به دنبال فرار از واقعیت بودند.

بیشتر بخوانید:

خشم مردم ژاپن از هجوم گردشگران جنسی | چرا این گردشگران به ژاپن می‌روند؟

تاریک‌ترین چهره پاتایا | گزارشی هولناک از صنعت گردشگری جنسی تایلند

جهنمِ ازدواج با یک معتاد جنسی | روایت زنی که پس از ۳۰ سال سکوت، از کابوس ازدواجش پرده برداشت

خواب‌های جنسی دقیقا چه معنایی دارند؟ | چه خواب‌هایی طبیعی‌اند و چه خواب‌هایی نه؟

نزدیکی پاتایا به پایگاه دریایی «ساتاهیپ» و فرودگاه نظامی «اوتاپائو» (میزبان بمب‌افکن‌های B-52)، این منطقه را به پناهگاهی برای استراحت نظامیان تبدیل کرد. الیزابت بکر، نویسنده برجسته، در کتاب «رزرو بیش از حد» به درستی اشاره می‌کند که هجوم سربازان آمریکایی بود که شالوده پاتایای مدرن را بنا نهاد؛ شالوده‌ای که بر پایه خدمات ویژه برای نظامیان استوار شد.

پارادوکس قانون و اقتصاد

شاید جالب باشد بدانید که پاتایا همواره در یک «ناحیه خاکستری» حقوقی حرکت کرده است. با وجود اینکه روسپیگری در تایلند از دهه ۱۹۶۰ ممنوع بود، اما قانون اماکن تفریحی در سال ۱۹۶۶، راه را برای فعالیت‌های نیمه‌آشکار در بارها و مراکز ماساژ باز گذاشت. این شکاف قانونی باعث شد تا صنعت جنسی نه تنها سرکوب نشود، بلکه به بخشی جدایی‌ناپذیر و موتور محرک اقتصاد محلی تبدیل گردد.

پس از خروج نیروهای آمریکایی در سال ۱۹۷۶، پاتایا به جای فروپاشی، تکامل یافت. با گسترش پروازهای بین‌المللی و ارزان‌تر شدن سفر، این شهر از وابستگی صرف به نظامیان رهایی یافت و به سمت گردشگری عمومی حرکت کرد، اما آن «هویت جنسی» همچنان در تار و پود شهر باقی ماند.

نبرد برای هویت جدید

امروز، مسئولان محلی پاتایا در یک نبرد تبلیغاتی برای تغییر برند شهر هستند. آن‌ها با احداث موزه‌ها، باغ‌های گیاه‌شناسی و مراکز تفریحی خانوادگی، می‌کوشند پاتایا را از عنوان «شهر گناه» به عنوان یک مقصد امن برای گردشگران خانوادگی معرفی کنند. با این حال، حضور دوباره هزاران نظامی آمریکایی، این تلاش‌ها را با چالش مواجه می‌کند.

اگرچه حضور این نیروها از نظر اقتصادی یک فرصت طلایی برای کسب‌وکارهاست، اما ابعاد انضباطی آن نیز جدی است. پلیس تایلند و گشت ساحلی نیروی دریایی آمریکا در همکاری با یکدیگر، نظارت دقیقی بر رفتار نظامیان دارند؛ چرا که پرداخت پول برای خدمات جنسی، نه تنها طبق قوانین تایلند جرم است، بلکه طبق مقررات ارتش آمریکا نیز پیگرد قضایی سنگینی دارد.

پاتایا باز هم در موقعیتی قرار گرفته است که باید میان میراث پرآشوب جنگی خود و آرزوهای مدرن خود تعادل برقرار کند. حضور ملوانان «آبراهام لینکلن» پس از ۲۵۰ روز در دریا، یادآور این واقعیت است که تاریخ، حتی در زیباترین سواحل جهان نیز، به راحتی فراموش نمی‌شود.