استراتژی فرسایش؛ چگونه تهران دست بالا را به دست گرفت | کارتهای پنهان تهران در برابر فشارهای واشینگتن | زمین بازی که ایران انتخاب کرد
ایران برای آمریکا هنوز به «ویتنام دیگری» تبدیل نشده است. هیچ نیروی زمینی آمریکا در میدان حضور ندارد که تلفات سنگین و غیرقابلتحمل بدهد، خبری از تیترهای هفتگی شمار کشتهها نیست و اعتراضات گسترده ضدجنگ در خیابانهای آمریکا دیده نمیشود.
به گزارش خبرفوری به نقل از فارین پالیسی، همچنین، برخلاف لیندون جانسونِ فرسوده در دهه ۱۹۶۰، رئیسجمهور فعلی آمریکا با اعتمادبهنفس ادعا میکند که تنها چند ماه است وارد این جنگ شده و حتی میتوانست جنگ ویتنام را «خیلی سریع» ببرد!
با این حال، فشاری که تهران اکنون بر دونالد ترامپ وارد میکند، بهطرزی قابلتوجه یادآور وضعیتی است که جانسون در ویتنام با آن دستوپنجه نرم میکرد، بهویژه راهبردی که هوشیمین، رهبر نمادین ویتنام شمالی، دنبال میکرد.
راهبرد فرسایشی: درسهای هانوی برای تهران
به نظر میرسد مقامات ایران با امتناع از ورود سریع به مذاکرات و وادار کردن ترامپ به تمدید نامحدود آتشبس (در حالی که او چند روز پیش خلاف آن را گفته بود) در حال پیروی از همان الگوی هوشیمین هستند. او و جانشینش، لهدوان، در دهه ۱۹۶۰ با درک یک واقعیت کلیدی توانستند دو قدرت غربی، ابتدا فرانسه و سپس آمریکا را شکست دهند: قدرتهای دوردست، هرچقدر هم قدرتمند باشند، زودتر از شما از جنگ خسته خواهند شد.
بیشتر بخوانید:
چرا ترامپ آتشبس با ایران را تمدید کرد؟ | بنبست ترامپ در سکوت ایران
هوشیمین در سال ۱۹۴۶ به استعمارگران فرانسوی گفته بود: «شما میتوانید در برابر هر یک نفر از ما، ده نفر را بکشید، اما حتی با این نسبت هم شما خواهید باخت و ما پیروز میشویم.» این منطق اکنون در رفتار تهران نیز دیده میشود.
در آن زمان، رهبران ویتنام شمالی بارها درخواستهای جانسون برای مذاکره را رد کردند. هوشیمین در نامهای در سال ۱۹۶۷ تأکید کرد که تا زمانی که بمبارانهای آمریکا بدون قید و شرط متوقف نشود، هیچ مذاکرهای در کار نخواهد بود. او تصریح کرد که مردم ویتنام «هرگز زیر تهدید بمبها تن به مذاکره نخواهند داد.»
بنبست مذاکره و بازی زمان
جانسون در جلسات جنگی خود بارها از «لجبازی» هانوی ابراز ناامیدی میکرد و نمیفهمید چرا افزایش حملات هوایی، از جمله عملیات «رولینگ تاندر»، نتوانسته ویتنام شمالی را به میز مذاکره بکشاند. او در مقطعی به وزیر دفاعش، رابرت مکنامارا، گفت: «فکر نمیکنم آنها هرگز تسلیم شوند.»
امروز نیز نشانههای مشابهی در ایران دیده میشود. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، اعلام کرده تهران «زیر سایه تهدید» مذاکره نخواهد کرد. در همین حال، مذاکرهکنندگان ایرانی تماس مورد انتظار با کاخ سفید را برقرار نکردند و ترامپ و معاونش، جیدی ونس، را در انتظار گذاشتند. قالیباف همچنین هشدار داد که ایران از آتشبس برای آمادهسازی «کارتهای جدید در میدان نبرد» استفاده میکند.
در واکنش، ترامپ اعلام کرد که آتشبس را «تا زمان ارائه پیشنهاد ایران» تمدید خواهد کرد، نشانهای از اینکه ابتکار عمل اکنون در دست تهران است.
برتری نامتقارن و «پاشنه آشیل» آمریکا
کارشناسان معتقدند ایران، مانند ویتنام در گذشته، از مزایای جنگ نامتقارن بهره میبرد. های نگوین، مدیر یک برنامه مطالعاتی در دانشگاه هاروارد، میگوید ایران بهخوبی میداند که آمریکا ممکن است هزاران تن بمب فرو بریزد، اما صبر لازم برای یک جنگ طولانی را ندارد. به گفته او، تهران آماده تحمل هزینههای سنگین برای ادامه یک جنگ فرسایشی است و «پاشنه آشیل» آمریکا را درک کرده است.
ایوو دالدر، سفیر پیشین آمریکا در ناتو، حتی وضعیت فعلی را نوعی «تسلیم» توصیف کرده است. به گفته او، این ترامپ بود که به دنبال آتشبس رفت، زیرا تشدید درگیری نتیجهای نداشت و پیامدهای اقتصادی و سیاسی آن نگرانکننده بود. اکنون اگر آتشبس ادامه یابد، این ایران است که دست بالا را دارد، در حالی که تنها گزینه واقعی ترامپ ازسرگیری جنگی است که تمایلی به آن ندارد.
واقعیت میدانی: توان نظامی و کنترل انرژی
با وجود جنگ، این کشور همچنان کنترل تنگه هرمز را در دست دارد و حتی آن را تقویت کرده است. گزارشها حاکی از عبور دهها نفتکش مرتبط با ایران از محاصره دریایی و همچنین توقیف چند کشتی در روزهای اخیر است.
از نظر نظامی نیز ایران همچنان ظرفیت قابلتوجهی دارد. مقامهای اطلاعاتی آمریکا اذعان کردهاند که هزاران موشک و پهپاد در اختیار تهران باقی مانده و بخش قابلتوجهی از توان موشکی و دریایی آن دستنخورده است. این ارزیابیها با ادعاهای پنتاگون درباره «پیروزی قاطع» همخوانی ندارد.
جنگ روایتها: تکرار اشتباهات ویتنام؟
شباهت دیگر با ویتنام، در روایتسازیهای خوشبینانه از پیشرفت جنگ دیده میشود. همانگونه که مکنامارا با آمار و ارقام تلاش میکرد پیروزی را نشان دهد، اکنون نیز مقامهای آمریکایی با ارائه آمار تسلیحات منهدمشده از موفقیت سخن میگویند. اما این معیارها دیگر تعیینکننده نیستند.
هنری کیسینجر درباره مذاکرات صلح ویتنام در سال ۱۹۶۹ گفته بود: «ما نظامی میجنگیدیم؛ طرف مقابل جنگی سیاسی. ما به دنبال فرسایش فیزیکی بودیم؛ آنها به دنبال فرسودگی روانی ما.» در نهایت، این فرسایش روانی در واشینگتن بود که زودتر رخ داد.
فشار اقتصادی و سیاسی: جبهه جدید تهران
اکنون نیز نشانههایی از تکرار همین الگو دیده میشود. با این تفاوت که ایران علاوه بر جنگ سیاسی، از ابزار اقتصادی نیز بهره میبرد. تهدید به بستن تنگه هرمز میتواند فشار شدیدی بر بازارهای جهانی انرژی وارد کند و پیامدهای اقتصادی آن برای دولت آمریکا، بهویژه در آستانه انتخابات میاندورهای، سنگین باشد.
در مجموع، اگرچه شرایط کنونی بهطور کامل با ویتنام قابلمقایسه نیست، اما منطق جنگ فرسایشی، بازی زمان و تمرکز بر تضعیف اراده سیاسی حریف همان عواملی که به شکست آمریکا در ویتنام انجامید اکنون بار دیگر در برابر واشینگتن قرار گرفتهاند.
اتفاقا شما فقط با فشار همه کاری می کنید شاهد این عباس الان پاکستان چه می کند؟؟
چقد چرت و پورت میبافین
اره دیگه شما احتمالا تخممرغ و نون و برنج و روغنتون مجانیه
ترامپ غیر از تسلیم و همکاری با ایران برای محو اسرائیل و عربستان و قطر و امارات و بحرین و کویت راهی ندارد . در این جنگ ایران دهن آمریکا سرویس کرد
عاباس بدوبدو کجا رفت پس!
دست بالا.
کارت های تهران فقط تلفات انسانی😐
دست و بالا رو به دست گرفت یا دستا رو برد بالا ؟!؟؟ 🤣