جنجال حضور «جولانی» در اجرای یک موسیقی غربی تند!
حضور احمد الشرع رئیسجمهور سوریه در یک کنسرت موسیقی جنجالی شده است؛ کنسرتی که با اجرای آهنگ «کار کن» از میسی الیوت همراه بود و به سرعت واکنشهای تندی به همراه داشت.
به گزارش خبرفوری، این ماجرا پس از آن آغاز شد که ویدیویی از حضور الشرع در یک سالن ورزشی در دمشق منتشر شد. در این ویدیو، گروهی از رقصندگان با اجرای حرکات نمایشی روی صحنه و پخش موسیقی غربی، برنامهای اجرا میکنند و رئیسجمهور نیز در میان تماشاگران حضور دارد. انتشار این تصاویر بهسرعت در شبکههای اجتماعی دستبهدست شد و واکنشهای متفاوتی را برانگیخت.
منتقدان، بهویژه جریانهای محافظهکار در داخل سوریه، این رویداد را نشانهای از فاصله گرفتن دولت از ارزشهای مذهبی و فرهنگی جامعه دانستند. به باور آنها، چنین برنامههایی با هنجارهای اجتماعی سنتی در تضاد است و حضور رئیسجمهور در این مراسم، این پیام را تقویت میکند که دولت در حال حرکت بهسوی الگوهای فرهنگی غربی است.
بیشتر بخوانید:
ممنوعیت آرایش زنان کارمند سوریه | جولانی ممکن است کشته شود!
چرا جولانی از بریتانیا مشاوره مُد میگیرد؟
در مقابل، برخی ناظران و حامیان دولت این اتفاق را بخشی از تلاشهای دمشق برای بازسازی چهره بینالمللی خود و نزدیک شدن به غرب ارزیابی میکنند. بهگفته آنها، پس از سالها جنگ و انزوا، دولت سوریه تلاش دارد از طریق نمایشهای فرهنگی و باز شدن نسبی فضای اجتماعی، تصویر جدیدی از کشور ارائه دهد؛ تصویری که بتواند سرمایهگذاری خارجی و روابط دیپلماتیک را تقویت کند.
با این حال، این رویکرد با یک چالش اساسی روبهرو است: ایجاد تعادل میان جلب حمایت غرب و حفظ پایگاه داخلی. واکنشهای تند به این اجرا نشان میدهد که بخشی از جامعه سوریه، بهویژه نیروهای مذهبی، نسبت به چنین تغییراتی حساس هستند و آن را تهدیدی برای هویت فرهنگی میدانند.
این جنجال همچنین در زمانی رخ داده که دولت الشرع در حال اتخاذ سیاستهای محافظهکارانهتری در برخی حوزههاست؛ از جمله محدودیتهایی که اخیرا بر فروش الکل در دمشق اعمال شده است. این تناقض ظاهری باز شدن فرهنگی در یک سو و محدودیتهای اجتماعی در سوی دیگر نشاندهنده پیچیدگی مسیر سیاسی دولت سوریه است.
این حادثه فراتر از یک رویداد فرهنگی ساده است و نمادی از کشمکش عمیقتری در سوریه محسوب میشود: کشمکش میان مدرنسازی و سنت، میان تعامل با غرب و پاسخگویی به فشارهای داخلی. برای الشرع، پرسش اصلی این است که آیا این نوع گشایشهای فرهنگی ارزش هزینههای سیاسی و اجتماعی آن را دارد یا خیر.
میدونستم باهوشه ولی دیگه نه اینقد