ارتش آمریکا شش «بمب هستهای» را گم کرده است!
گزارشها و اسناد تاریخی نشان میدهند که ارتش ایالات متحده در طول دوران جنگ سرد دستکم شش سلاح هستهای خود را در حوادث مختلف از دست داده و تاکنون موفق به پیدا کردن آنها نشده است.
به گزارش خبرفوری به نقل از میرور، این حوادث که در اصطلاح نظامی به آنها «پیکان شکسته» گفته میشود، شامل سقوط هواپیماهای حامل بمبهای هستهای، گم شدن تجهیزات یا رها کردن عمدی سلاحها در مناطق غیرقابل دسترس بوده است.
بیشتر این اتفاقها بین دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ رخ داده و در اوج رقابت هستهای میان قدرتهای بزرگ، خطرات جدی را برای امنیت جهانی به همراه داشته است. دستکم ۳۲ حادثه از این نوع ثبت شده که برخی از آنها شامل از دست رفتن بمبهای هستهای در دریا یا مناطق دورافتاده بودهاند.
بیشتر بخوانید:
کیم دوباره ترامپ را تهدید کرد | «دکمه هستهای روی میز من است!»
اعزام نیروهای ویژه آمریکا برای ربودن ذخایر هستهای! | وقتی ترامپ فیلم هندی زیاد میبیند
یکی از نخستین موارد شناختهشده در سال ۱۹۵۰ رخ داد، زمانی که یک بمبافکن آمریکایی به دلیل مشکل فنی مجبور شد یک بمب اتمی را در اقیانوس آرام رها کند. این بمب تاکنون پیدا نشده و جزو اولین نمونههای سلاحهای هستهای مفقود شده به حساب میآید.
حادثه دیگر در سال ۱۹۵۶ اتفاق افتاد؛ یک بمبافکن B‑47 بر فراز دریای مدیترانه ناپدید شد و هیچ اثری از هواپیما یا محموله هستهای آن به دست نیامد. همچنین در سال ۱۹۵۸، پس از برخورد هوایی یک جنگنده با بمبافکن آمریکایی در نزدیکی جزیره تایبی در ایالت جورجیا، خدمه مجبور شدند یک بمب هستهای را در آب رها کنند که هنوز هم پیدا نشده است.
کارشناسان نظامی میگویند بیشتر این بمبها فاقد برخی اجزای ضروری برای انفجار کامل هستهای بودهاند، بنابراین خطر انفجار مستقیم آنها بسیار کم بوده است. با این حال، باقی ماندن سلاحها در اعماق دریا یا مناطق ناشناخته، نگرانیهایی درباره آلودگی رادیواکتیو و امنیت هستهای ایجاد کرده است.
با گذشت بیش از نیم قرن، محل دقیق این سلاحها هنوز مشخص نیست و این موضوع به یکی از اسرار کمتر شناختهشده تاریخ تسلیحات هستهای جهان تبدیل شده است. بسیاری از تاریخنگاران و متخصصان امنیتی معتقدند آگاهی از این حوادث میتواند به درک بهتر خطرات ناشی از برنامههای هستهای و اهمیت مدیریت دقیق سلاحها کمک کند.
وجود بمبهای مفقود شده، هرچند غیرقابل انفجار، هنوز هم نشاندهنده پیامدهای بالقوه و پیچیده برنامههای هستهای در دهههای گذشته است و اهمیت شفافیت و نظارت دقیق در این زمینه را برجسته میکند.
