چند پرسش از وزیر کار درباره انتصابات و واگذاریهای شرکتهای زیرمجموعه تاپیکو و شستا
در این مطلب خطاب به وزیر کار و رئیس مجلس، پرسش هایی درباره برخی انتصابات و واگذاری ها در زیرمجموعه شستا و تاپیکو مطرح شده است.
جناب آقای میدری؛ اگر قرار است واگذاریها محقق شود، نخستین گام توقف انتصابات در شرکتهایی است که در فهرست واگذاری قرار دارند.
انتصاب مدیرعامل و اعضای هیأتمدیره در شرکتهای در آستانه واگذاری، عملاً به معنای قفلکردن فرآیند خصوصیسازی و بیاعتنایی به قانون است.
ریاست محترم مجلس شورای اسلامی و اعضای محترم کمیسیون اصل نود؛
سؤال جدی و بیپاسخ افکار عمومی این است که چرا در قبال عدم اجرای واگذاری شرکتهای زیرمجموعه شستا و تاپیکو هیچ برخوردی صورت نمیگیرد؟
چرا برای شرکتهایی که در سرلیست واگذاری قرار دارند، همچنان انتصاب انجام میشود؟
منافع چه کسانی در انتصاب مدیران عامل و هیأتمدیره شرکتهایی—even شرکتهای زیانده—نهفته است؟ و مهمتر از همه، چرا تاکنون پاسخ روشنی به این پرسشها داده نشده است؟
بر اساس بررسیهای انجامشده، با وجود گذشت بیش از یک سال از مهلت قانونی تعیینشده برای واگذاری سهام مدیریتی شرکتهای زیرمجموعه صندوقهای وابسته به وزارت رفاه، متأسفانه هیچ اقدام مؤثر و قابل دفاعی صورت نگرفته است.
در مقابل، شواهد حاکی از آن است که برخی هلدینگها در جلسات غیررسمی و خصوصی، صراحتاً اعلام میکنند باید با واگذاریها مخالفت کرد و با کشدادن فرآیند و مشمولکردن آن به مرور زمان، اجرای این حکم قانونی را تا پایان دوره برنامه به تعویق انداخت.
سؤال اساسی اینجاست: چرا متولی واگذاری، خودِ هلدینگها و ساختارهایی هستند که تمام منافعشان در حفظ و انباشت شرکتهاست؟
چگونه میتوان انتظار داشت نهادی که اساس قدرت و نفوذش در «داشتن شرکتهای بیشتر» است، داوطلبانه و صادقانه به واگذاری تن دهد؟
گزارشها حاکی از آن است که یکی از مدیران شرکتهای تاپیکو—که متأسفانه در این دولت نیز همچنان در مصدر مسئولیت قرار دارد—عملاً در تضاد با سیاستهای مصوب کشور و حتی رویکرد اعلامی وزیر عمل کرده و با سنگاندازی، در پی انتصاب و چینش مدیریتی در شرکتهای حاضر در لیست واگذاری است.
همچنین در هلدینگ «شرکت سرمایهگذاری پتروشیمی (وپترو)» که در بورس نیز حضور دارد، مدیریت جدید مستقرشده بهصورت آشکار مخالف فرآیند واگذاری بوده و با شتاب، اقدام به چینش هیأتمدیره در شرکتهای زیانده و در حال واگذاری کرده است؛
شرکتهایی نظیر: نگهداشتکاران، تکینکو، فریمکو، اسیدسیتریک کرمانشاه، ماشینسازی پارس و ایران پرسی گاز؛
شرکتهایی با ماهیت عمدتاً خدماتی، عموماً زیانده، که شرکای بخش خصوصی آنها بارها خواستار برگزاری مزایده رسمی و شفاف برای واگذاری شدهاند.
حال این پرسش بهصورت جدی مطرح است: چرا بهجای پیگیری عاجل و قانونی واگذاری، تمام تمرکز مدیران هلدینگهای تاپیکو و سرمایهگذاری پتروشیمی معطوف به انتصاب در همین شرکتهاست؟
و سؤال نهایی که نمیتوان از آن عبور کرد:
منافع واقعی این انتصابات چیست و به جیب چه کسانی میرود؟
