این دو زن ۱۰۹ ساله قدیمیترین رفقای جهانند
خبرنگار: علی محزوندوروتی باگس و ولما لانگ، دو زن آمریکایی که هر دو به ۱۰۹سالگی رسیدهاند، بیش از هشت دهه است که دوستی خود را حفظ کردهاند؛ رابطهای که از سالهای پرالتهاب جنگ جهانی دوم آغاز شد و امروز، در روزگاری که بسیاری از همنسلانشان دیگر در کنارشان نیستند، همچنان یکی از مهمترین تکیهگاههای زندگی آنهاست.
به گزارش خبرفوری، این دو زن که در سال ۱۹۱۷ متولد شدهاند، در ۲۳سالگی و زمانی که آمریکا درگیر جنگ جهانی دوم بود، در واشنگتن دیسی با یکدیگر آشنا شدند. آنها حالا در زمره معدود شهروندان آمریکایی قرار دارند که از مرز ۱۰۰سالگی گذشتهاند؛ اما راز طول عمرشان، آنگونه که خودشان میگویند، نه در دارویی خاص و نه در رژیمی پیچیده خلاصه میشود. پاسخ آنها ساده است: فعال ماندن، ارتباط با دیگران و حفظ دوستیها.
ورزش صبحگاهی با موسیقی
دوروتی باگس هنوز برنامه روزانه خود را با جنبوجوش آغاز میکند. او صبحها یک ضبط صوت قدیمی را روشن میکند و با آهنگ معروف «چاچا اسلاید» حرکات ورزشی انجام میدهد. باگس با تکیه دادن یک دست به پیشخوان آشپزخانه، پاهایش را حرکت میدهد، زانوهایش را خم میکند و همراه ریتم موسیقی میرقصد.
بیشتر بخوانید:
یک مغازهدار آزمایش دیانای داد و فهمید شاهزاده است!
کشف ۹ میلیون طلا در کانال فاضلاب | یک دانشجوی خوشبخت!
ابتکار یک مغازه در سختی معیشت | برقص تا تخفیف بگیری! | ببینید
جنجال «توالت ایرانی» در کمبریج | برای دستشویی رفتن پول بدهم و چمباتمه بزنم؟
در خانه او، ماگی دیده میشود که روی آن جملهای کوتاه اما پرمعنا نوشته شده است: «۱۰۹ ساله و فوقالعاده.» این عبارت شاید بهترین توصیف از روحیه زنی باشد که با وجود گذر بیش از یک قرن از عمرش، همچنان برای حرکت کردن، یاد گرفتن و در ارتباط ماندن انگیزه دارد.
ولما لانگ نیز بهتازگی ۱۰۹سالگی خود را جشن گرفته و برای این مناسبت، دوست دیرینهاش را به کلیسا دعوت کرده است. دوستی این دو زن، در تمام سالهای زندگی خانوادگی، پیری، فقدان عزیزان و تغییرات بزرگ اجتماعی آمریکا دوام آورده است.
آشنایی در روزهای جنگ
داستان آنها به ابتدای دهه ۱۹۴۰ بازمیگردد. باگس در آتلانتا مددکاری اجتماعی میخواند، اما با آغاز جنگ تصمیم گرفت برای مشارکت در تلاشهای جنگی به واشنگتن برود؛ شهری که در آن زمان هیچ آشنایی نداشت. لانگ نیز در همان دوران راهی پایتخت شد.
هر دو در زمره زنانی بودند که بعدها با نام نمادین «رزیِ پرچکننده» شناخته شدند؛ زنانی که در کارخانهها، ادارهها و بخشهای پشتیبانی، جای خالی مردانی را پر کردند که به جبهههای جنگ اعزام شده بودند. باگس در وزارت جنگ آمریکا کار میکرد و لانگ در نیروی دریایی مشغول بود. حقوق سالانه باگس در آن روزها ۱۴۴۰ دلار بود.
پیوند این دو زن تنها به محل کار محدود نماند. آنها همسران خود را نیز از طریق فضای اداری و قرارهای ناهار شناختند. از آنجا که همسرانشان پسرعمو و دوستان نزدیک بودند، رابطه باگس و لانگ هم بهتدریج به دوستیای عمیق و خانوادگی تبدیل شد.
زندگی طولانی در سایه ارتباط
باگس و لانگ دههها در نزدیکی یکدیگر در منطقه واشنگتن زندگی کردند؛ با هم در کلاسهای ورزشی شرکت داشتند، برای فرزندانشان جشن تولد میگرفتند و سفرهای متعددی را تجربه کردند. باگس در ۶۹سالگی شنا یاد گرفت و بعدها آن را از بزرگترین موفقیتهای زندگی خود دانست. هر دو پس از بازنشستگی نیز سفر را رها نکردند؛ از هاوایی و برمودا تا مونترال و کشورهای دیگر.
امروز دیدارهای حضوری برای آنها دشوارتر شده، اما تماسهای تلفنی تقریباً روزانهشان ادامه دارد. هر دو بسیاری از دوستان و نزدیکان خود را از دست دادهاند، اما هنوز احساس میکنند بخشی از جهان اطرافشان هستند؛ به لطف خانواده، کلیسا، همسایهها و مهمتر از همه، دوستیای که از دوران جنگ تا ۱۰۹سالگی همراهشان مانده است.
داستان دوروتی باگس و ولما لانگ یادآور یک حقیقت ساده است: طول عمر تنها به مراقبت از جسم وابسته نیست؛ انسان برای دوام آوردن، به پیوند، گفتوگو، خنده و حضور دیگران نیز نیاز دارد.
