چرا عربستان با وجود بیابانهای بیپایان شن وارد میکنند؟
در نگاه نخست، واردات شن به کشورهایی مانند عربستان سعودی و امارات متحده عربی غیرمنطقی به نظر میرسد. این کشورها در میان گستردهترین بیابانهای جهان قرار دارند؛ جایی که شن تا افق امتداد یافته است. اما پشت این تناقض ظاهری، واقعیتی علمی و اقتصادی نهفته که نقش مهمی در پروژههای عظیم عمرانی منطقه ایفا میکند.
به گزارش خبرفوری، کارشناسان میگویند همه شنها یکسان نیستند. شنی که سطح بیابانهای عربستان و امارات را پوشانده، عمدتاً حاصل فرسایش بادی در طول هزاران سال است. این فرآیند باعث شده دانههای شن بسیار ریز، گرد و صیقلی شوند. چنین دانههایی برای صنعت ساختوساز مناسب نیستند، زیرا هنگام ترکیب با سیمان و آب، بهخوبی به یکدیگر قفل نمیشوند و در نتیجه بتن تولیدشده استحکام لازم را ندارد.
بیشتر بخوانید:
ثابت شد؛ انسانها، آدمخوار بودهاند!
چند لیتر آب توی شلوار جین شما پنهان شده؟
در مقابل، پروژههای بزرگ عمرانی (از آسمانخراشها و پلها گرفته تا فرودگاهها و جزایر مصنوعی) نیازمند شنی با دانههای زاویهدار و لبههای تیزتر هستند. این نوع شن معمولاً از رودخانهها، معادن سنگ و بسترهای ساحلی به دست میآید؛ منابعی که در مناطقی مانند استرالیا بهوفور یافت میشوند. به همین دلیل، کشورهای ثروتمند خلیج فارس ترجیح میدهند شن مورد نیاز خود را از هزاران کیلومتر دورتر وارد کنند تا کیفیت سازههایشان تضمین شود.
رشد سریع شهرسازی در خاورمیانه این نیاز را تشدید کرده است. پروژههای جاهطلبانه در دبی، ابوظبی و ریاض سالانه به میلیونها تن شن باکیفیت نیاز دارند. منابع محلی یا پاسخگوی این حجم عظیم نیستند یا از نظر فنی استانداردهای لازم را ندارند. واردات، اگرچه پرهزینه است، اما در مقایسه با خطرات سازهای و هزینههای بلندمدت، گزینهای منطقی به شمار میرود.
این روند در عین حال توجهها را به بحران جهانی شن جلب کرده است. شن پس از آب، دومین منبع طبیعی پرمصرف جهان محسوب میشود و استخراج بیرویه آن در بسیاری از کشورها به تخریب محیطزیست، فرسایش سواحل و نابودی اکوسیستمها انجامیده است. افزایش تقاضا در کشورهای در حال توسعه، این بحران را عمیقتر کرده است.
داستان واردات شن به عربستان و امارات نشان میدهد که حتی فراوانترین منابع طبیعی نیز بسته به نوع و کاربردشان میتوانند کمیاب باشند. در دنیای مدرن، کیفیت مواد اولیه به اندازه کمیت آنها اهمیت دارد؛ واقعیتی که بیابانهای بیپایان خاورمیانه بهخوبی آن را یادآوری میکنند.
