رضا نصری: این هم از شعار «اول آمریکا»!

این فرضیات تحریف‌شده چنان عمیقاً در فرهنگ سیاسی واشنگتن ریشه دوانده است که حتی روتین‌ترین بده‌بستان‌های دیپلماتیک نیز اغلب غیرقابل‌دسترس تلقی می‌شوند.

مثال بارز این ادعا، ادعای پوچی است که ایران هرگز نباید به دارایی‌های مسدود شده خود دسترسی داشته باشد، زیرا هرگونه وجه آزاد شده ناگزیر به "فعالیت‌های بی‌ثبات‌کننده" اختصاص خواهد یافت. 

این روایت مضحک، مذاکرات بر سر لغو تحریم‌ها را به چیزی شبیه به یک نمایش مضحک تبدیل کرده است.

مقامات آمریکایی می‌دانند که دسترسی به وجوه مسدود شده، یک خواسته منطقی و قابل پیش‌بینی ایران در هر مذاکره جدی است. با این حال، آنها بیش از حد می‌ترسند که آن را بپذیرند. 

آنها فکر می‌کنند هزینه‌های داخلی بسیار بالاست. آنها از پوشش رسانه‌ای خصمانه، فشار لابی‌گری، اتهامات رها کردن متحدان و احتمال چالش‌های اولیه یا واکنش‌های سیاسی می‌ترسند.

حقیقت این است که ایالات متحده عملاً آزادی عمل مطلق خود را به لابی اسرائیل واگذار کرده است، و حتی ترامپ - با تمام سخنان تند، جسارت سیاسی و وعده‌های انتخاباتی‌اش - ظاهراً قادر به تغییر این واقعیت نیست.

این هم از شعار «اول آمریکا»!