جنایت جنگی در مدرسه «علامهحلی»؛ زخم کهنه دشمن/عکس
۹۹۳ فضای آموزشی و مدرسه در جنگ تحمیلی رمضان صفرتا ۱۰۰ درصد آسیب دیده و تخریب شدند؛ یکی از این فضاها، مدرسه تیزهوشان علامه حلی تهران بود که دو روز بعد از آغاز جنگ مورد حمله آمریکایی صهیونی قرار گرفت، هرچند دیوارها فرو ریختند اما دشمن نتوانست چراغ کلاسی را خاموش کند.
از ۹ اسفند ۱۴۰۴ با حملات رژیم صهیونی-آمریکایی به ایران ۱۱۰۸ فضای آموزشی، کانون فرهنگی، سالن ورزشی و اردوگاه دانشآموزی در سراسر کشور تخریب یا آسیب دید؛ آسیب و تخریبهایی که در سکوت مدعیان حقوق بشر و برخلاف کنوانسیونهای بینالمللی صورت گرفت.
حملات به مدارس و مراکز آموزشی، نقض آشکار قوانین بینالمللی محسوب میشود. بر اساس کنوانسیونهای ژنو حمله عمدی به اماکن غیرنظامی از جمله مدارس، دانشگاهها و بیمارستانها جنایت جنگی است.
در پی این جنگ و برای بررسی ابعاد حادثه به مدرسه علامه حلی سری زدیم، مدرسه تیزهوشان که ملک شخصی علامه بود.
ولیپور، معاون دبیرستان علامه حلی ۵، ضمن اشاره به پیشینه این مدرسه، آن را نهادی متفاوت با رویکردی مسئلهمحور توصیف کرد؛ رویکردی که به جای حافظهمحوری، دانشآموزان را برای حل مسائل اصلی کشور تربیت میکند. ساختمان این مدرسه که از سال ۱۳۹۱ فعالیت خود را آغاز کرده، پیش از جنگ، فضایی سرشار از شور، نشاط و امید بود.
ولیپور در تشریح لحظات حادثه گفت: روز شنبه که اولین حمله صورت گرفت، بچهها در مدرسه بودند اما همان روز آنها را فرستادیم و مدرسه تعطیل شد. روز دوشنبه ساعت تقریبا دو بعد از ظهر که این اتفاق افتاد، خوشبختانه هیچ کس در مدرسه نبود تنها آسیبدیدگان این حادثه، پسر و خانم سرایدار مدرسه بودند که خوشبختانه آسیب جدی ندیدند.
وی افزود: فضای مدرسه قبل از این جریانات پر از شور و نشاط بود. مدرسهای بود که بچههای آن نشاط داشتند اما یکباره در عرض چند ثانیه و چند دقیقه دیوارهایش آوار شد.
سالن «دهخدا» بر خاک نشست
یکی از تلخترین بخشهای این واقعه، تخریب کامل سالنی بود که به نام «دهخدا» مزین شده است. این دبیرستان، پیش از این، ملک شخصی علامه دهخدا بود این در حالیست که منزل ایشان همچنان در سمت مقابل خیابان قرار دارد. به پاس احترام به این استاد بزرگ، یکی از سالنهای مدرسه به نام سالن دهخدا نامگذاری شده بود؛ سالنی که محل برگزاری امتحانات و اجتماعات دانشآموزان بود.
ولیپور با اشاره به این بخش از ساختمان گفت: «سالن دهخدا کاملا تخریب شده و باید بازسازی و از نو ساخته شود اما ساختمان اصلی را میتوان بازسازی و آماده کرد.»
طبقه منفی یک این مدرسه نیز که محل آزمایشگاههای فیزیک، زیست، شیمی و برق بود و تجهیزات نسبتا کاملی داشت، تخریب و تخلیه شده بود. با توجه به رویکرد مسئلهمحور مدرسه، آزمایشگاهها نقشی حیاتی در آموزش پژوهشمحور ایفا میکردند که اکنون به آوار تبدیل شده است.
۳۴۹ دانشآموز بدون مدرسه؛ اما آموزش متوقف نشد
وی در ادامه گفت: این مدرسه ۳۴۹ دانشآموز دارد. هر چند ساختمان اصلی در صورت همت مسئولان ظرف چند ماه قابل بازسازی است، اما فعلا امکان استفاده از آن وجود ندارد.
ولیپور با تأکید بر اینکه آموزش متوقف نشده است افزود: مرتب کلاسها برگزار و کوتاهی نشده است. همکاران مخصوصا در پایه دوازدهم بچهها را رها نکردند، دائما برنامه و آزمون مجازی داشتند و اجازه ندادند فعالیتهای آموزشی به هیچ عنوان لطمه ببیند.
در دل آوار، امید میروید
با وجود تمام تخریبها، مسئولان مدرسه و آموزش و پرورش، دانشآموزان را در این شرایط سخت تنها نگذاشتهاند به طوریکه امید زاهدی، معاون پرورشی و تربیتی آموزش و پرورش منطقه ۶ تهران، از برنامهریزی برای مشاورههای روانشناختی و پشتیبانی از دانشآموزان خبر داد.
زاهدی گفت: دانشآموزان از نظر روحی دچار آسیب زیادی شدند چون مدرسه تخریب شده بود و نگران آیندهشان بودند. با توجه به اینکه مدرسه واقعا خاص و شاخص هست، نگرانی بچهها بیشتر بود. بنابراین برنامهریزی کردیم، در حد تماس تلفنی، مشاوره ۱۵۷۰، مشاوره تلفنی خود آموزش و پرورش و حضور بچهها در فضاهای تعیین شده، خدمات اولیه ارائه شود. همچنین وزیر آموزش و پرورش به همراه تیم خود در مدرسه حضور پیدا کرده و قول مساعدت برای بازسازی سریع مدرسه را داده است. مکان جایگزین نیز برای برگزاری کلاسها در صورت حضوری شدن مدارس در نظر گرفته شده است.
زاهدی با نگاهی عمیق به مفهوم آموزش در شرایط بحران گفت: جنگ همیشه مسائل و مشکلات خاص خود و آسیبهایی برای جان هموطنانمان دارد که قابل برگشت نیست ولی برکاتی هم دارد. کلاس درس هم همین است؛ بحث همدلی، اتحاد، میهندوستی از مسائلی است که برای ما درس است و شاید ساعتها در کلاسها و کتابها نتوانیم این مسائل را بیان کنیم.
ولیپور سخنان خود را با خطاب قرار دادن آیندهسازان کشور پایان داد و اظهار کرد: اگر الان در برابر دشمن مقاومت میکنیم به خاطر علم و تکنولوژی است که بچههای ما توانستند کشور را به این مرحله برسانند. مطمئن هستم بچهها و دانشآموزان با انگیزه بیشتر، با قدرت بیشتر و با توان بیشتر تلاش و کار میکنند و این مملکت را میسازند.
زخم کهنه دشمن و ایرانی که دوباره آباد میشود
صدای بیل و کلنگ و غبار آوار در فضا پخش شده؛ زخمهای مدرسه علامه حلی ۵،باز هم توسط مهندسان و کارگران همین مرز و بوم ترمیم میشود اما یک نکته از چشمها هرگز پنهان نخواهد ماند و آن «جنایت جنگی با حمله به مراکز آموزشی» است.
مدارس آسیب دیده دوباره ساخته خواهند شد؛ نه فقط با آجر و سیمان که با اراده ایرانیانی که دست از تلاش برنداشتهاند و دانشآموزانی که با انگیزهای بیشتر به تحصیل ادامه می دهند. شاید دیواری ریخته باشند، اما روح یادگیری و پیشرفت، در خیابانهای ایران همچنان زنده است.
