کفایت مذاکرات؛ پایان دیپلماسی | ترامپ و مسیر غیرمتعارف سیاست خارجی
تا اواسط بعدازظهر، راهروهای خاکستری و بدون پنجره ساختمان هری اس. ترومن، مقر وزارت امور خارجه آمریکا، بیشتر شبیه یک گورستان دیپلماسی به نظر میرسند تا مرکز تصمیمگیری مهمترین نهاد سیاست خارجی جهان.
به گزارش خبرفوری به نقل از آتلانتیک، سکوتی گیجکننده و دلسردکننده پس از کاهشهای گسترده سال گذشته در وزارت امور خارجه و آژانس توسعه بینالمللی آمریکا برقرار شده است. تصمیماتی که پیشتر از طریق جلسات بینسازمانی، کارکنان برنامهریزی سیاست و دفاتر منطقهای عبور میکردند، اکنون به نظر میرسد به طور کامل از یک حلقه کوچک مشاوران اطراف رئیسجمهور ترامپ نشأت میگیرند. روند سنتی و معروف به بوروکراتیک جای خود را به جلسات توجیهی پس از اتخاذ تصمیم داده است و حتی آن جلسات هم گاهبهگاه برگزار میشوند.
ترامپ در دوره دوم ریاستجمهوری خود بهطور مستقیم وارد سیاست خارجی شده و به دنبال معاملات سریع و خبرساز است، همانطور که یک تاجر ممکن است جهان را برای خریدهای جدید بگردد. در حالی که نبردهای داخلی بر سر مسائلی مانند مهاجرت و هزینههای زندگی ادامه دارد، او توجه زیادی به اهداف بینالمللی با تاثیر ماندگار داشته است؛ گاهی بدون هشدار قبلی و مشورت اندک با کنگره.
بیشتر بخوانید:
دست ترامپ درباره ایران رو شد؟ | آمادهسازی افکار عمومی برای حمله به ایران
ترامپ بر مشاوران مورد اعتماد خود مانند جرد کوشنر، دامادش و استیو ویتکوف، تاجر املاک که به نمایندگی ویژه در امور خاورمیانه منصوب شده، تکیه دارد. این دو نفر در پایتختهای مختلف برای پایان دادن به جنگ اوکراین، تثبیت آتشبس شکننده در غزه و میانجیگری برای توافق با ایران تلاش کردهاند. به تازگی در ژنو، آنها در همان روز جلسات مختلف مذاکره داشتند؛ از کنسولگری عمان برای گفتوگو با مقامات ایرانی درباره توافق هستهای جدید گرفته تا هتل اینترکانتیننتال ژنو برای مذاکره درباره جنگ چهار ساله اوکراین. آنها قرار است پنجشنبه برای آخرین مذاکرات با ایران به ژنو بازگردند.
چندین مقام خاورمیانه گفتهاند که دیپلماتها به ندرت از مذاکرات ویتکوف و کوشنر با مسائل منطقهای مطلع میشوند و معمولا پس از انجام مذاکرات خبر پیدا میکنند. این دو تاجر تبدیلشده به دیپلمات، مسائل را با تمایل به نتایج سریع دنبال میکنند و اغلب از ظرافت و تسلط زبانی و تاریخی که دیپلماتهای سنتی دارند، برخوردار نیستند.
آنا کلی، معاون سخنگوی کاخ سفید، در ایمیلی گفت: «نماینده ویژه و آقای کوشنر به طور مرتب با رئیسجمهور ترامپ و تیم امنیت ملی، شامل معاون رئیسجمهور و وزیر امور خارجه در ارتباط هستند.» او افزود «دیپلماتهایی که شکایت میکنند»، در جریان نیستند چون «قابل اعتماد برای عدم نشت اطلاعات نیستند.»
موضعگیریها درباره این رویکرد متفاوت است. برخی معتقدند که این روش چابک، کارآمد و دور از فساد بوروکراتیک است، اما دیگران هشدار میدهند که غیاب مشورت داخلی و نادیده گرفتن دیپلماتهای متحد میتواند باعث اشتباه در ارزیابی تصمیمات و آزردگی دیگر پایتختها شود؛ جایی که حمایت آنها روزی برای آمریکا حیاتی خواهد بود. دیپلماسی، بر اساس گفته دیپلماتهای اروپایی، نه تنها درباره اهرم قدرت است بلکه درباره اعتماد نیز هست.
برخورداری از تجربه دیپلماتیک، در سابق یک مزیت محسوب میشد، اما اکنون برخی دیپلماتهای حرفهای آن را به چشم یک مسئولیت سنگین یا نشانه وابستگی به دولت پنهان میبینند. جلسات رسمی کمتر شده و جای آن را نزدیکی به قدرت گرفته است. دسترسی به متحدان نیز عمدتا از طریق ارتباطات شخصی ترامپ با رهبران جهان صورت میگیرد، نه وزارت امور خارجه.
دیپلماتهای خارجی از تماس با مقامات سابق که اکنون بخش عمدهای از شورای امنیت ملی کاهش یافتهاند، ناامید شدهاند و اغلب تلاشهایشان برای تماس با افراد مطلع بینتیجه میماند. بسیاری از سفارتها اکنون برای درک بیانات ترامپ، خصوصا در شبکههای اجتماعی، سردرگم هستند.
با این رویکرد غیررسمی، متحدان کمتر به جلسات رسمی متکی هستند و بیشتر از کانالهای پشتپرده، روابط شخصی و رسانهها استفاده میکنند. برخی کشورها حتی برای برقراری ارتباط با ترامپ از میانجیهای خصوصی و لابیها استفاده کردهاند، از جمله هند و پاکستان.
در نهایت، ترامپ با تکیه بر مشاوران سیاسی و تجاری خود و نه دیپلماتهای حرفهای، مسیر بیسابقهای را در سیاست خارجی آمریکا ایجاد کرده است که آثار آن بر اعتماد بینالمللی، کارآمدی دیپلماسی و روابط با متحدان هنوز در حال آشکار شدن است.
لبنانی این همه دلارخرجش کردین گفت اگرجنگ بشه مابی طرف هستیم