وقتی یک تبعیدی به قدرت میرسد | طارق رحمان کیست؟
طارق رحمان، رئیس حزب ملیگرای بنگلادش، در مسیر تبدیل شدن به نخستوزیر جدید این کشور قرار دارد، پس از آن که حزبش در انتخابات عمومی به اکثریت آرا دست یافت.
به گزارش خبرفوری، این موفقیت او را به عنوان چهره برجسته و آیندهدار خانواده زیا معرفی میکند؛ خانوادهای که دههها در سیاست بنگلادش نقشآفرین بودهاند و هر دو والدین او پیشتر رهبران این کشور بودهاند.
رحمان ۶۰ ساله، فرزند خالده زیا، نخستوزیر پیشین و اولین زن نخستوزیر بنگلادش، و ضیاءور رحمان، رئیسجمهور و فرمانده نظامی پیشین، است. پدر او، که در دوران استقلال بنگلادش نقشی کلیدی داشت، در یک کودتای نظامی در سال ۱۹۸۱ کشته شد و بنیانگذار حزب نیز به شمار میرود.
بیشتر بخوانید: اتهامات زننده به بشار اسد | معشوقههای فراوان و قتل مشاور!
آغاز فعالیتهای سیاسی و اتهامات خویشاوندسالاری
رحمان نخستین بار در سال ۲۰۰۱ وارد فعالیتهای سیاسی شد؛ زمانی که مادرش دومین دوره نخستوزیری خود را آغاز کرده بود. او به سرعت به مقامات ارشد حزب منصوب شد و مخالفان او را به خویشاوندسالاری متهم کردند. او در طول سالها به عنوان «بازوی اجرایی» حزب شناخته شد و وظیفه حفظ انضباط و اجرای استراتژیهای سیاسی حزب را بر عهده داشت.
با این حال، دوران فعالیت سیاسی رحمان بدون چالش نبود. او بارها به سوءاستفاده از قدرت و فساد متهم شد، اتهاماتی که همواره رد کرده است. برخی از حامیان او معتقدند که این اتهامات تنها وسیلهای برای تخریب شهرت او توسط رقبای سیاسی بوده است.
بازداشت، تبعید و بازگشت
در سال ۲۰۰۷، رحمان در دوران حکومت موقت نظامی به اتهام فساد بازداشت شد و از شکنجه در زندان خبر داد. او ۱۸ ماه در زندان ماند و سپس برای خروج از کشور به لندن رفت. گزارشها نشان میدادند که او برای اجازه خروج از بنگلادش وعده داده بود که از سیاست کنارهگیری کند. پس از ۱۷ سال، او سرانجام در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ به کشور بازگشت و پنج روز بعد مادرش درگذشت. در ۹ ژانویه، رسماً رهبری حزب ملیگرای بنگلادش را برعهده گرفت.
چالشها و دیدگاهها
با وجود اتهامات خویشاوندسالاری و گذشتهای پر از تنش، بسیاری از تحلیلگران معتقدند صعود رحمان به رهبری حزب اجتنابناپذیر بود. امیر خاصرو، وزیر بازرگانی سابق ، به بیبیسی گفت: «این که از یک خاندان سیاسی هستید یا نه، مهم نیست. حزب به دلیل فشارهای رژیم حسینه، نتوانست رهبر جدیدی خارج از خانوادهٔ زیا انتخاب کند.»
تحلیلگران سیاسی میگویند آزمون واقعی برای رحمان، مدیریت حزب و هدایت کشور در آینده خواهد بود. محیالدین احمد، تحلیلگر سیاسی، به بیبیسی گفت: «او گوشههای تاریک سیاست و سیاستهای انتقامجویانه در کشور را تجربه کرده است. اینکه بتواند از این تجربهها برای تبدیل شدن از رهبر حزب به رهبر کشور استفاده کند، هنوز مشخص نیست.»
آینده سیاسی
طارق رحمان اکنون در نقطهای حساس از تاریخ سیاسی بنگلادش ایستاده است؛ نقطهای که تجربه، میراث خانوادگی و تحولات سیاسی معاصر با هم تلاقی دارند. حزب تحت رهبری او، پس از سالها حضور در حاشیه و مواجهه با محدودیتهای سیاسی، حالا فرصتی تاریخی برای بازگشت به قدرت و اعمال سیاستهایش یافته است.
آینده رحمان نه تنها به توانایی او در مدیریت حزب و سیاست داخلی بستگی دارد، بلکه مهارتش در تعامل با رقبا، اداره دولت و پاسخ به خواستههای مردم نیز تعیینکننده خواهد بود. به همین دلیل، صعود او از رهبر حزب به نخستوزیر بنگلادش، نه تنها پایان یک مسیر سیاسی پرچالش، بلکه آغاز یک آزمون بزرگ برای هدایت کشور در دهههای آینده محسوب میشود.
