بازیکنی که مردمش را «بیعقل» میخواند، چگونه مدعی غیرت ملی است؟
شجاع خلیلزاده مدافع تیم ملی به جای عذرخواهی از مردم، از آنها به دلیل اینکه به او استرس وارد میکنند، طلبکار است.
حاشیهسازیهای اخیر شجاع خلیلزاده، مدافع ۳۶ ساله تیم ملی، بار دیگر شکاف عمیق میان بخشی از بازیکنان و افکار عمومی را آشکار کرد. اظهاراتی که در آن منتقدان را «بیعقل» خطاب کرد و امروز نیز مردم را عامل فشار و استرس خود دانست، نه تنها سطح نگرانیها درباره مدیریت روانی برخی بازیکنان تیم ملی را بالا برد، بلکه مسئلهای مهمتر را روشن کرد: درک نادرست از جایگاه پیراهن ملی.
وقتی یک بازیکن باتجربه و قدیمی چنین واکنشی به نقد یک مسابقه دوستانه نشان میدهد، این پرسش جدی مطرح میشود که او چگونه قصد دارد در رقابتهایی به مراتب سنگینتر – از جمله جام جهانی – با فشار روانی طبیعی فوتبال حرفهای کنار بیاید؟ بازی دوستانه قرار است محل آزمون، آرامش و آمادهسازی باشد، نه جایی که یک فوتبالیست ملیپوش از «استرس مردم» سخن بگوید.
بخش نگرانکننده ماجرا اما فقط ضعف روانی نیست. نوع بیان خلیلزاده درباره مردم، بهویژه در فضایی که فوتبال ایران به حمایت اجتماعی وابسته است، خط قرمزی را رد کرده که در فوتبال حرفهای جهان قابل چشمپوشی نیست. در بسیاری از تیمهای ملی، کوچکترین بیاحترامی به هواداران با واکنش فوری و جدی فدراسیونها روبهرو میشود. نمونه بارز آن ماجرای عبدالکریم حسن، بازیکن تیم ملی قطر است که تنها به دلیل یک پاسخ نسبتاً تند اما غیرتوهینآمیز به یک کاربر، ماهها از تیم ملی و حتی باشگاه محروم شد. آنجا احترام به مردم «اصل» است، نه توصیه اخلاقی.
اینکه چنین رفتاری در تیم ملی ایران بدون پیامد رخ میدهد، نه تنها به موقعیت شخص خلیلزاده ضربه میزند، بلکه پیام غلطی به بازیکنان جوانتر، از جمله عارف آقاسی و آرمین سهرابیان، منتقل میکند. وقتی باتجربهترین مدافع تیم از پذیرش مسئولیت فرار میکند و انگشت اتهام را به سمت مردم میگیرد، چگونه میتوان از نسل بعدی انتظار داشت که در برابر اشتباهات خود پاسخگو باشند؟
مسئله امروز صرفاً یک مصاحبه جنجالی نیست؛ موضوع اعتبار پیراهن ملی و رابطه تیم با هوادار است. بدون احترام، بدون مسئولیتپذیری و بدون درک جایگاه اجتماعی تیم ملی، هیچ ساختار موفقی شکل نمیگیرد. در فوتبال حرفهای، بازیکنی که چنین خطایی میکند، یا سریعاً عذرخواهی میکند یا جایگاهش را از دست میدهد. این اصل ساده در تمام دنیا صادق است.
اگر قرار است تیم ملی ایران در مسیر حرفهای حرکت کند، این خطوط قرمز باید رعایت شود. توهین به مردم نه قابل توجیه است و نه قابل تکرار. بازیکنی که پیراهن ملی را میپوشد، پیش از هر چیز باید احترام جامعه را تضمین کند؛ در غیر این صورت، جایگاهی برای او در تیم ملی معنا ندارد.
مرز میان نقد و بیاحترامی را که پاک کنیم، دوباره میتوان به آینده این تیم امیدوار شد.
این یک بازیکن عادی است ،آن بزرگواری که مردم نفهم حساب می کند می گوید مردم نمی فهمد ،چه باید کرد
بزرگوار نه
منفی فقط برای اینکه بزرگوار نوشتی
مردم نمی فهمند اما موش ها میفهمند.
درست گفته اگر ملت عقل داشتند اینطور زندگی نمی گردند
بی عقلی شرف داره به بی غیرتی و بی تعصبی
حتی همون چیزی که اسمش را غیرت و تعصب گذاشتی هم جزو نشانههای بیعقلیتونه
اگه بیعقل نبودید اوضاعتون اینی نمیشد که شد
ظرفیت هر کسی در یک حد هست حالا اینها فکر میکنن همیشه دنیا به کام اونهاست
وقتی ..... را گرفت سمت تماشاگران و باهاش برخورد نشد نتیجه اش اینه
این بازیکنان تیم ملی ایران نیستند....بازیکنان دست بوس و چاکریم هستند برای دریافت حواله....
شک نکنید در جام جهانی رسوا خواهند شد.
انگل های دوزاری
این باید همین الان با تیپا از تیم ملی بندازن بیرون ،پول مفت خورده زبونش دراز شده
تیم پیرمردها.جای یک باستعداد رو گرفته نا توانیشو به گردن تماشاچی میندازه.
این اراذل ایرانی نیستند ، تامام ، اینا تازی و عرب بی هویتن
خواهشا همین فردا برو ازمایش DAN بده .