هشدار زیدآبادی درباره آینده ایران؛ تنها 2 راه داریم و متأسفانه مسیر سومی در کار نیست/ قبل از آنکه به پل برسید، مسیر خود را انتخاب کنید
روزنامهنگار و فعال سیاسی با اشاره به شرایط فعلی ایران تأکید کرد که کشور در مقطعی سرنوشتساز قرار دارد و تنها با اصلاح سیاستها و جلب رضایت عمومی میتوان از پیامدهای ناگوار پیش رو جلوگیری کرد.
احمد زیدآبادی در تازهترین اظهارات خود با اشاره به شرایط کنونی کشور، از قرار گرفتن ایران در یک «دوراهی تاریخی» سخن گفته است. او با تأکید بر ضرورت اصلاح سیاستها، ساختارها و شیوههای تصمیمگیری، معتقد است که بیتوجهی به مطالبات جامعه و جلوگیری از روند اصلاحات میتواند پیامدهای سنگینی برای آینده کشور به همراه داشته باشد.
احمد زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشت: «آیا چیزی به اسم "تقدیر تاریخ" برای کشورها و ملتها وجود دارد؟ مرحوم مرتضی مطهری پاسخی ساده و تکراری برای این نوع پرسشهای کلی داشت و پاسخش این بود؛ هم آره، هم نه!
پس به شیوهٔ مرحوم مطهری میتوان گفت که از یک حیث، چیزی بهعنوان تقدیر تاریخی برای کشورها وجود ندارد زیرا انسان صاحب عقل و اراده و اختیار است و میتواند روندها را تغییر دهد.
از حیث دیگر اما تقدیر تاریخی برای کشورها وجود دارد و آن هنگامی است که به دلیل انتخابهای گذشته و روندهای نهادینهشده و ساختار آگاهی جامعه و توازن قوایِ سیاسی و اجتماعیِ متصلب و امور خارج از کنترل منطقهای و جهانی، دایرهٔ انتخابهای مردم یک کشور بسیار محدود و منحصر به دو مسیر میشود.
حال بنا به این تعریف، آیا کشور ما در وضعیت تقدیر تاریخی قرار گرفته است؟
متأسفانه به طرز دردناکی پاسخ مثبت است.
مجموعهٔ شرایط عینی و ذهنی حاکم بر کشور ما نشان میدهد که ما ایرانیها در این شرایط تاریخی فقط دو راه در پیش داریم و راه سومی پیش پایمان وجود ندارد!
راه اول، اصلاح وضعیت موجود طبق میل و گرایش اکثریت جامعه است. اکثریت جامعه هم اکنون سازوکاری سیاسی را طلب میکند که چرخ اقتصاد در آن به درستی بچرخد و به فقر و فلاکت و رکود و تورم و بیکاری و مزدهای نامکفی پایان دهد. این سناریو هم متأسفانه فقط یک بدیل و جایگزین دارد و آن غرق شدن کشور در بیثباتی و ناامنی خانمانسوز و ایران بر باد ده است.
این وضعیت را من رقم نزدهام و نقشی در پدید آمدن آن نداشتهام که عدهای بخواهند مرا به باد فحش و ناسزا بگیرند! این وضعیت، در یک کلام برآیند انتخابهای جمعی گذشتگان و معاصران ما به علاوهٔ موقعیت جغرافیایی کشورمان است و من فقط آن را بیان میکنم.
بنابراین، راه و چاه از نظر من روشن و آشکار است. راه، کوشش در جهت اصلاح سیاستها، ساختارها و نظام تصمیمگیری به قصد جلب رضایت و آرامش و امید اکثریت مطلق جامعه است. چاه نیز جلوگیری از اصلاح و یا به عبارتی اصلاحستیزی تحت هر عنوان و شعاری چه در دفاع از وضع موجود و چه با ادعای براندازی و اسقاط آن است.
اصلاحستیزی با شعار حمایت از وضع موجود، به حفظ شرایط موجود منجر نمیشود، بلکه به بیثباتی و ناامنسازی فاجعهبار جامعه و کشور میانجامد.
اصلاحستیزی تحت عنوان براندازی و سرنگونطلبی نیز سبب ظهور یک نظم و نظام تازه و جایگزین نمیشود بلکه کشور را به عرصهٔ تاخت و تاز گروههای شبه نظامی و جنگ خونین و بیرحمانهٔ داخلی و نابودی کامل حرث و نسل ایرانی تبدیل میسازد.
پس مهم نیست که افراد و گروهها، چه نیتی در سر میپرورانند و چه شعاری میدهند، مهم نتیجهٔ عملی کنش آنهاست که به راحتی میتواند برای کشور بلا و مصیبت به بار آورد.
حال آیا اکثریت قاطع ما ایرانیها، میل و آمادگی لازم برای نجات کشور خود را داریم؟ اگر داشته باشیم باید تمام قوا و توانمان را در جهت اصلاح بنیادی وضع موجود بسیج و تجمیع کنیم. اما اگر این میل و آمادگی را نداریم یعنی به چیزی کمتر از حفظ وضع موجود و یا براندازی آن رضایت نمیدهیم بدون تعارف باید در انتظار وقوع فاجعه باشیم!
تقدیر تاریخی کشور ما ورود به یکی از این دو مسیر است و متأسفانه مسیر سومی در کار نیست. پس "قبل از آنکه به پل برسید، مسیر خود را انتخاب کنید!"»
آفرین بر حاج احمد زیدآبادی
روضه ای که با نام چراغ زمین در باب حضرت سیدالشهدا نوشته بسیار عالی ودشمن شکن است. امید است که با کنار گذاشتن تعارف در کنار بزرگوارانی چون حاج میثم مطیعی و حاج مهدی رسولی وارد فاز نوحه خوانی هم شود
فقط امیدواریم با خودنویس کذایی ننوشته باشد
اون غریب آبادی بود، نه زیدآبادی
درسته
حق با شماست
بهانه ای شد که یادی کنیم از سیاستمدار مظلوم جناب غریب ابادی
دو راه وجود داشت. یکی اینکه از زمان جناب خاتمی (و با تایید رهبری) تا الان مصالجه کنیم یا تا در توان داریم به بزنیم.
راه اول که نتیجه اش را می بینیم و تمام تلاش ایران برای مصالحه هیچ نتیجه ای جز محور شرارت زمان جرج بوش و پاره شدن برجام و تهاجم نظامی ترامپ نداشت.
پس یک راه مونده و آن هم راه دومه.
اما در مورد نظر اکثریت. کار زشتیه که افراد خود حق پنداری داشته باشند. لازمه یه نظرسنجی دقیق وجود داشته باشه تا ببینیم در شرایط موجود نظر اکثریت چیه. اما به دو دلیل بعید می دونم نظر اکثریت با شما یکی باشه. اولا به دلیل آخرین نظرسنجی نهاد مرتبط با دانشگاه تهران که می گفت 53% مخالف مذاکره بودن. و دوم اگر واقعا اکثریت با شما هم نظر بودن الان کف خیابون بودند. اما از آینده مثل لیبی و عراق بودن ترسیدن و حداقل سکوت کردن تا نیروی نظامی کارش رو بکنه.
پس لطفا تا زمانی که یک مدرک موثر نداری، ادای اکثریت در نیار.
بعضی ها فقط فکر ویران کردن ایران ،وثروتمند شدن خودشان هستند.تندروها را کنار بگذارید تا کشور ثبات پیدا کند ،درود بر ارتش وسپاه ایران مرگ بر اسراییل
خجسته اهل قلم.
والا شی بگووم
نمشه من ایور پل باشم یار اون ور پل باشه حالا هی شعر بسرودوم که
خانم گل آی خانم گل برام سخته تحمل
قدمهات روی چشمام بیا به اینور پل
ایجوری نمشه در صورتی مشه که مسیر پل و خود پل امن و سالم باشه بی دست انداز باشه ای جوری مشه یعنی میتونه بشه باید بشه راهش فقط سلامت پل بید بکوشیم تا راهش هموار بشه والا مشه 😡😡👺😡😡
راه سومی هم هست و آن احترام به نظر مردم و برگزاری همه پرسی برای جلوگیری از فاجعه بجای پافشاری به حفظ قدرت به هر قیمیتی است.
ترساندن مردم از وقوع فاجعه برای حمایت از جبهه اصلاحات تاریخ مصرفش گذشته. چون فاجعه اتفاق افتاد و دولتی که اکنون ریاست قوه مجریه را در اختیار دارد با همین شعار تکراری که اگر ما نباشیم حزب مخالف کشور را به جنگ می کشد ولی ما مذاکره میکنیم و اجازه نمیدهیم کشور وارد جنگ شود روی کار آمد اما هیچ اقدامی مثل اصلاحاتچی های سابق نکرد.
شما فقط بلدید بگید میخواستیم ولی اجازه ندادند. با این وجود اصرار دارید همان مسیر را ادامه دهید
گوش شنوایی نیست،برای بسته های متعصب ایذولوژیک،امید.ارم یکبار برای همیشه تعقل کنم حکما