بازتاب حمله به انستیتو پاستور ایران در یک مقاله جدید بین‌المللی

در این مقاله آمده است: تخریب سیستماتیک زیرساخت‌های دانشگاهی، بیش از دو دهه است که در سراسر منطقه مدیترانه شرقی به امری عادی تبدیل شده است. این دکترین از طریق دو روش انجام شده است: ترور هدفمند محققان و تخریب فیزیکی موسسات. مؤسسات دانشگاهی یک عامل ساختاری بالادستی و متمایز از سلامت جمعیت را تشکیل می‌دهند که تخریب آن حمله به سیستم‌های بهداشتی است، نه صرفاً به آموزش.

این مقاله می افزاید: از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، حملات هوایی ایالات متحده و رژیم صهیونیستی ۳۲ دانشگاه ایران را ویران یا آسیب رسانده و حداقل ده استاد و ۶۰ دانشجو را کشته است.

این مجله اضافه کرده است: این حملات هوایی به انستیتو پاستور ایران که در سال ۱۹۲۰ تأسیس شده و به عنوان یک مرکز همکارسازمان بهداشت جهانی نیز فعالیت می‌کند و سهم عمده‌ای در توسعه واکسن، پایش بیماری‌های عفونی و تحقیقات بهداشت عمومی در سراسر منطقه مدیترانه شرقی سازمان بهداشت جهانی داشته است، نیز آسیب جدی وارد کرد. تخریب انستیتو پاستور ایران، که توسعه واکسن منطقه‌ای و ظرفیت تحقیقات بهداشت عمومی را تثبیت کرده است، می‌تواند عملکردهای کلیدی بهداشت عمومی را در سراسر منطقه مدیترانه شرقی مختل کند.

نویسندگان این مقاله معتقدند: آزمایشگاه‌های تخریب‌شده چیزی بیش از زیرساخت‌های فیزیکی را از بین می‌برند: آن‌ها برنامه‌های تحقیقاتی در حال انجام، مجموعه‌ نمونه ها، دانش سازمانی، ظرفیت نظارتی، حافظه سازمانی و روال‌های انباشته‌ای را که نمی‌توان آن‌ها را صرفاً از طریق انتشارات بازسازی کرد، از بین می‌برند.

این مجله اظهار کرده است: اگر جامعه جهانی از طریق سازوکارهای بین‌المللی این چرخه را متوقف نکند، ما در معرض خطر از دست دادن اقتدار اخلاقی برای توسل به این حمایت‌ها در هرگونه درگیری آینده قرار می‌گیریم. حقوق بشر، از جمله حقوق آموزش، علم و سلامت، قابل مذاکره نیستند. حفاظت از آنها مسئولیت جمعی ماست. این مسئولیت نه تنها محکومیت، بلکه صراحت، ثبات و اقدام مشخص را می‌طلبد.