آیا ترامپ از جنگ با ایران پشیمان خواهد شد؟ | جنگی که نه پایان یافت و نه پیروزی برای آمریکا داشت
فارین پالیسی در تحلیل تازه خود به بررسی پیامدهای جنگ اخیر آمریکا با ایران و نقش دونالد ترامپ در شکلگیری و مدیریت آن میپردازد و این پرسش را مطرح میکند که آیا او در آینده از تصمیم خود برای ورود به این جنگ پشیمان خواهد شد یا خیر.
به گزارش خبرفوری، گزارش با اشاره به آتشبس اخیر میان آمریکا و ایران آغاز میشود؛ آتشبسی که اگرچه بهطور موقت از شدت درگیریها کاست، اما بهجای پایان روشن و قطعی جنگ، صرفا یک وقفه در چرخهای از تنشهای نظامی تلقی میشود. به گفته نویسنده، این جنگ نه به یک توافق نهایی منجر شده و نه به یک پیروزی مشخص برای هیچیک از طرفها، بلکه به مرحلهای مبهم و فرسایشی وارد شده است.
بر اساس این تحلیل، دولت ترامپ تصور میکرد میتواند با فشار نظامی سریع، ایران را وادار به عقبنشینی کند و به یک توافق مطلوب برسد. اما در عمل، نتیجه جنگ پیچیدهتر از پیشبینی اولیه بوده است. ایران نه تنها ساختار سیاسی خود را حفظ کرده، بلکه در برخی حوزهها از نظر نظامی و منطقهای موضعی مقاومتر و تهاجمیتر پیدا کرده است.
بیشتر بخوانید:
برکناری مرد مرموز ترامپ | چرا دستیار ارشد ترامپ در سکوت برکنار شد؟
جنگ ایران چگونه پایان خواهد یافت؟ | بازگشت به دوران پیش از جنگ
در گزارش تأکید میشود که هرچند واشنگتن و متحدانش تلاش کردند این درگیری را بهعنوان یک موفقیت دیپلماتیک یا نظامی معرفی کنند، واقعیت میدانی تصویر متفاوتی ارائه میدهد. ایران توانسته است بخشی از توان بازدارندگی خود را حفظ کند و همچنان در نقاط کلیدی مانند تنگه هرمز نقش اثرگذار داشته باشد، موضوعی که برای امنیت انرژی جهانی اهمیت دارد.
تحلیل فارین پالیسی همچنین به این نکته اشاره میکند که این جنگ ممکن است بهجای پایان یافتن در یک نقطه مشخص، به مجموعهای از درگیریهای دورهای تبدیل شود؛ وضعیتی که در آن آتشبسها موقت هستند و جایگزین یک راهحل پایدار نمیشوند. در چنین سناریویی، جنگ عملا به یک وضعیت «نیمهفعال» دائمی تبدیل میشود.
در بخش دیگری از گزارش، به پیامدهای سیاسی داخلی برای ترامپ پرداخته میشود. نویسنده استدلال میکند که اگرچه او در کوتاهمدت ممکن است از کاهش فشارها یا اعلام آتشبس سود سیاسی ببرد، اما در بلندمدت با این پرسش مواجه خواهد شد که آیا این جنگ به اهداف اعلامشده یعنی مهار برنامه هستهای ایران یا ایجاد ثبات منطقهای رسیده است یا نه.
بهویژه اینکه گزارشهای مختلف نشان میدهد ایران همچنان ظرفیت ادامه برنامه هستهای خود را حفظ کرده و هیچ تضمینی برای جلوگیری کامل از پیشرفت آن وجود ندارد. این موضوع میتواند بهعنوان یکی از محورهای اصلی انتقاد از عملکرد دولت ترامپ در آینده مطرح شود.
در نهایت، نویسنده نتیجه میگیرد که جنگ با ایران نه یک پایان روشن دارد و نه یک پیروزی قابل تعریف برای آمریکا. بلکه بیشتر به یک درگیری طولانی، پیچیده و پرهزینه شباهت دارد که پیامدهای آن ممکن است سالها ادامه پیدا کند. در این چارچوب، احتمال پشیمانی ترامپ نه بهعنوان یک احساس شخصی، بلکه بهعنوان یک ارزیابی سیاسی از نتیجه جنگ مطرح میشود؛ ارزیابیای که میتواند نشان دهد آیا این درگیری ارزش هزینههای انسانی، اقتصادی و ژئوپلیتیک خود را داشته است یا خیر.
