نیویورک تایمز: محاصره ایران آنطور که ترامپ فکر می‌کند، کار نمی‌کند

 خود ترامپ قبلا محاصره علیه کوبا و ونزوئلا را امتحان کرده و شکست خورده است. محاصره کوبا آن کشور را به آستانه فروپاشی انسانی رسانده، اما رژیم کاسترو تسلیم نشده. در ونزوئلا هم چند هفته محاصره هیچ امتیازی از مادورو نگرفت و ترامپ مجبور شد با عملیات نظامی خطرناک او و همسرش را دستگیر کند. حالا ایران که از هر دوی این کشورها مقاوم‌تر است، بعید است زیر فشار محاصره کوتاه بیاید.

 ایران راه‌های متعددی برای خنثی کردن اثر محاصره دارد: حدود ۹۰ میلیون بشکه ظرفیت ذخیره نفت (حداقل دو ماه تولید)، ذخایر مواد غذایی و کالاهای اساسی، و مسیرهای زمینی برای واردات و حتی صادرات نفت. ضمن اینکه دستکم ۳۴ نفتکش مرتبط با ایران از محاصره عبور کرده‌اند و نفت صادراتی با قیمت بالاتر فروخته می‌شود. بنابراین ایران می‌تواند ماه‌ها بدون فروپاشی اقتصادی مقاومت کند.

محاصره فعلی آمریکا از نظر حقوق بین‌ الملل «موثر» محسوب نمی‌شود: مرز جغرافیایی مشخصی ندارد، راهکارهای بشردوستانه ارائه نمی‌دهد، و نیروی دریایی آمریکا توان توقیف همه کشتی‌ها را ندارد. بنابراین نمی‌تواند الزامات قانونی یک محاصره مشروع را برآورده کند و بیشتر محموله‌هایی که هم‌ اکنون در دریا هستند به مقصد می‌رسند.

 برای ترامپ، زمان یک عامل حیاتی است. جنگ در آمریکا عمیقا نامحبوب است و اثرات واقعی روی اقتصاد جهانی و تورم داخلی دارد. هر چه بن‌ بست طولانی‌تر شود، کمبود سوخت و کود در شرق آسیا و اروپا شدیدتر می‌شود و قیمت نفت بالا می‌رود، که شعار انتخاباتی ترامپ درباره «مقرون به صرفه بودن» را نابود می‌کند. او خواهان پیروزی سریع است، اما محاصره چنین پیروزی‌ به او نمی‌دهد.

 به جای گرفتن اهرم اصلی ایران (کنترل تنگه هرمز)، محاصره ترامپ به نفع تهران تمام می‌شود: به آینده اقتصادی ایران آسیب می‌زند، اما جنگی طولانی و پرهزینه برای آمریکا ایجاد می‌کند و به بازارهای جهانی و جایگاه سیاسی خود ترامپ لطمه می‌زند.

 در یک آزمون اراده، ایران تحمل درد بالاتری دارد، آنها می‌توانند صبور باشند، در حالی که ترامپ چنین حوصله‌ای ندارد.