بازیافت دروغ‌های آمریکا در عراق برای هدف‌گرفتن ایران

به نقل از کامان دریمز، در این یادداشت که به قلم «نیکولاس دیویس» نوشته شده، آمده است: ۱۶ سال پس از تجاوز آمریکا به خاک عراق، بیشتر آمریکایی ها دریافته اند که این جنگ غیرقانونی بر اساس دروغ هایی آغاز شد که درباره وجود «سلاح‌های کشتارجمعی» مطرح گردید. اما دولت(واشنگتن) اکنون تهدید کرده که ما را وارد جنگ دیگری آنهم با ایران می‌کند و دلیل آن را هم «دروغی بزرگ» تقریبا شبیه به همان چیزی بیان می‌کند که تیم‌های سیا در شبکه‌ای از دروغ‌ها برای توجیه حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ بیان کردند.

در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، مقامات دولتی و رسانه‌های شرکتیدائما این مساله را تکرار کردند که عراق دارای زرادخانه‌ای از تسلیحات کشتارجمعی بوده که بک تهدید برای جهان محسوب می‌شود. سیا نیز برای تقویت حمایت‌ها از جنگ، شروع به تولید اطلاعات دروغین کرد و کالین پاول، وزیر خارجه وقت آمریکا فریبنده‌ترین روایت را برای ارائه در شورای امنیت سازمان‌ملل در فوریه ۲۰۰۲ آماده نمود. در دسامبر ۲۰۰۲، آلن فولی، رییس مرکز اطلاعات تسلیحاتی، کنترل و منع گسترش سلاح های کشتارجمعی سیا (WINPAC) به کارمندان خود گفت: اگر رییس‌جمهور ما بخواهد جنگی را آغاز کند، شغل ما یافتن اطلاعاتی است که به وی اجازه شروع این کار را بدهد.

پل پیلار، افسر سیا که مامور اطلاعات ملی در حوزه جنوب آسیا و شرق‌ نزدیک بوده،‌ از جمله افرادی محسوب می شود که به تهیه سند ۲ صفحه‌ای ـ تحت عنوان خلاصه ارزیابی اطلاعات ملی در خصوص عراق ـ که توسط کنگره تائید شده، کمک کرده است. اما این سند ماهها پیش از آنکه مرکز ارزیابی اطلاعات ملی آن را خلاصه‌سازی کند تهیه شده بود. سند مذکور شامل ادعاهایی غیرواقعی بود؛ مانند این که سیا ۵۵۰ سایت ویژه در عراق یافته که اسلحه های شیمیایی و بیولوژیکی در آن ذخیره می شود. اکثر اعضا فقط این خلاصه جعلی را مطالعه و کورکورانه به شروع جنگ با عراق رای دادند و نه ارزیابی واقعی اطلاعات ملی را.

مرکز اطلاعات تسلیحاتی، کنترل و منع گسترش سلاح های کشتارجمعی سیا به عنوان جایگزین مرکز منع گسترش تسلیحات سیا در سال ۲۰۰۱ تاسیس شد. در این مرکز ۱۰۰ تحلیلگر شواهد احتمالی مربوط به توسعه سلاح های هسته ای، شیمیایی و بیولوژیکی را به منظور حمایت از جنگ اطلاعاتی، تحریم ها و در نهایت سیاست‌های تغییر نظام علیه ایران، عراق، کره شمالی،‌لیبی و سایر دشمنان آمریکا جمع آوری نماید. مطالب سیا باعث شده بازرسان و تحلیلگران این نهادها تقریباً ۳۰ سال درگیر جریان بی پایان اسناد و تصاویر ماهواره ای شوند.

اما از آنجا که عراق تمام سلاح های ممنوعه خود را در سال ۱۹۹۱ نابود کرده، آنها هیچ مدرک اثبات شده‌ای مبنی بر اینکه عراق یا ایران برای دستیابی به سلاح های هسته ای، شیمیایی یا بیولوژیک قدم برداشته، پیدا نکرده اند. کمیسیون تحقیق، تایید و نظارت سازمان ملل و همچنین آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۳ به شورای امنیت سازمان ملل اعلام کردند که هیچ مدرکی برای حمایت از ادعاهای آمریکا در مورد توسعه تسلیحات ممنوعه در عراق نیافته‌اند.

جدا از اسناد و مدارک جعلی و ساختگی توسط برخی گروه‌های تبعیدی مانند سازمان مجاهدین خلق، بیشتر مطالبی که سیا و متحدین آن در اختیار آژانس‌های سازمان ملل قرار دادند دارای استفاده دوگانه در فناوری بود؛ بدین معنا که هم امکان استفاده از آن در برنامه تسلیحات ممنوعه بوده و هم استفاده در موارد مشروع. کار بزرگ آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در مورد ایران این است که تشخیص دهد هر یک از این موارد بیشتر برای اهداف صلح‌آمیز استفاده می شود یا توسعه تسلیحات هسته ای. اما همانند عراق، در مورد ایران نیز جمع آوری اسناد غیرقابل اثبات در خصوص برنامه احتمالی تسلیحات هسته ای به عنوان سلاحی سیاسی برای متقاعدنمودن رسانه‌ها و عموم مردم استفاده می‌شود.

پس از حمله ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، کار آژانس بین المللی انرژی اتمی در ایران ادامه یافت اما هر گزینه راهنمایی که سیا و متحدانش ارائه دادند ساختگی، پرایراد یا بی نتیجه بود. در سال ۲۰۰۷، نهادهای اطلاعای آمریکا ارزیابی جدید اطلاعات ملی در خصوص ایران را منتشر کردند و در آن عنوان داشتند که ایران فاقد هرگونه برنامه فعال در زمینه تسلیحات هسته ای است. انتشار گزارش مذکور گامی مهم در جلوگیری از جنگ ایالات متحده علیه ایران بود.

در همان سال، مرکز اطلاعات تسلیحاتی، کنترل و منع گسترش سلاح های کشتارجمعی سیا گزارشی جامع از درس‌هایی که می‌توان از فاجعه عراق آموخت، منتشر کرد. یکی از درس های اصلی این بود:«استقلال کامل یک پیش‌نیاز برای بخش بازرسی سازمان ملل به شمار می آید». بدین معنا که روند بازرسی مورد استفاده واقع نشود. درس دیگر اینکه«اثبات منفی دستورالعملی برای تحمل مشکلات و بازرسی‌های بی پایان است».

منبع: شفقنا

66