ستاره‌های جام جهانی تغییر تیم دادند!

فلورین بالوگان با نمایشی درخشان در پیروزی 4-1 تیم ملی آمریکا مقابل پاراگوئه، پیام محکمی به منتقدان و تحسین‌کنندگان خود فرستاد. مهاجم سابق آکادمی آرسنال دو گل به ثمر رساند و رهبری خط حمله‌ای را بر عهده داشت که به‌خوبی نشان داد چرا فدراسیون فوتبال آمریکا تا این حد برای جذب او تلاش کرده بود.

این مهاجم می‌توانست در همین جام جهانی عضوی از تیم ملی انگلیس باشد. اما در عوض، اکنون یکی از مهره‌های کلیدی تیمی است که یکی از میزبانان این تورنمنت محسوب می‌شود؛ تصمیمی که تا حدی تحت تأثیر استقبال گرم و حمایتی بود که هنگام انتخاب یکی از مهم‌ترین مسیرهای حرفه‌ای زندگی‌اش دریافت کرد.

در سال 2023، زمانی که این مهاجم متولد بروکلین و بزرگ‌شده لندن در حال بررسی گزینه‌های ملی خود بود، اگرچه در آستانه حضور در تیم بزرگسالان انگلیس قرار داشت و برای تیم زیر 21 سال این کشور بازی می‌کرد، اما به‌تدریج شرایط تغییر کرد.

پس از حضور در اردوی تیم ملی آمریکا در اورلاندو، گفت‌وگو با مسئولان ارشد فدراسیون و صحبت با بازیکنان در شام‌های گروهی، تصمیم نهایی خود را گرفت. بقیه ماجرا دیگر بخشی از تاریخ است، اما با توجه به عملکرد روز جمعه، به نظر می‌رسد فصل‌های مهم‌تری هنوز در پیش باشد.

در شرایطی که فشارها زیاد و توجه رسانه‌ها شدید بود، بالوگان نشان داد تمام تلاش‌هایی که برای جذب او صورت گرفته بود ارزشش را داشته است. سرعت و شدت بازی او نیز چشمگیر بود و عملکردهای آینده‌اش مشخص خواهد کرد که آیا در انگلیس از او به‌عنوان استعداد بزرگی که از دست رفت یاد خواهند کرد یا نه.

این مهاجم 24 ساله که فصل گذشته 19 گل در تمامی رقابت‌ها برای موناکو به ثمر رساند، تنها بازیکن جام جهانی نیست که میان چند کشور برای انتخاب تیم ملی‌اش رقابت وجود داشته است.

جمال موسیالا؛ ستاره‌ای که انگلیس از دست داد

خط حمله پرستاره انگلیس می‌توانست یک فوق‌ستاره دیگر نیز داشته باشد؛ اگر جمال موسیالا تصمیم می‌گرفت در تیم ملی این کشور بماند.

این هافبک هجومی 23 ساله در رده‌های پایه برای انگلیس بازی کرده بود و حتی کنار جود بیلینگام به میدان رفته بود، اما در نهایت آلمان را انتخاب کرد.

موسیالا پس از ترک آلمان و پیوستن به آکادمی چلسی در انگلیس رشد کرد، اما در سال 2019 به کشورش بازگشت و به بایرن مونیخ پیوست؛ جایی که تصمیم نهایی‌اش شکل گرفت.

او در سال 2023 به مجله FourFourTwo گفت:
«مرتب با مسئولان اتحادیه فوتبال انگلیس و فدراسیون فوتبال آلمان صحبت می‌کردم. هر دو طرف به‌وضوح می‌گفتند که می‌خواهند برای آن‌ها بازی کنم، بنابراین تصمیم بسیار دشواری بود. اما پوشیدن پیراهن آلمان و نمایندگی از کشور محل تولدم حس درستی داشت. می‌دانستم که تصمیم درستی گرفته‌ام.»

ارلینگ هالند؛ انگلیسی روی کاغذ، نروژی در قلب

ارلینگ هالند نیز می‌توانست برای انگلیس بازی کند، زیرا زمانی که پدرش آلف-اینگه هالند برای لیدز یونایتد بازی می‌کرد، در خاک انگلستان به دنیا آمد.

اما وضعیت او کاملاً متفاوت بود. هالند هرگز این موضوع را یک دوراهی واقعی ندانسته است. او پس از سه‌سالگی به شهر برینه، زادگاه والدینش در نروژ، بازگشت و همیشه خود را نروژی دانسته است. بنابراین در جام جهانی نیز خط حمله نروژ را رهبری خواهد کرد.

مایکل اولیسه؛ انتخاب همیشگی فرانسه

مایکل اولیسه نیز همیشه فرانسه را به سایر گزینه‌هایش ترجیح می‌داد.
او در لندن از مادری فرانسوی-الجزایری و پدری نیجریه‌ای متولد شد و در نتیجه امکان بازی برای چهار کشور مختلف را داشت. با وجود رشد در باشگاه ردینگ و سپس کریستال پالاس، او همواره تأکید می‌کرد:
«همیشه ارتباط خاصی با تیم ملی فرانسه داشتم.»

این موضوع برای انگلیس، به‌خصوص با توجه به موفقیت‌های اخیر او در بایرن مونیخ، می‌تواند یک حسرت بزرگ باشد.

دکلان رایس؛ از ایرلند به انگلیس

البته این ماجرا همیشه به ضرر انگلیس نبوده است.
وقتی به ترکیب فعلی انگلیس نگاه کنیم، دکلان رایس نمونه بارزی از بازیکنی است که مسیر معکوس را طی کرده است.
رایس، مانند جک گریلیش، سال‌ها بخشی از ساختار تیم‌های ملی جمهوری ایرلند بود. اما فدراسیون فوتبال انگلیس تلاش زیادی کرد تا او را متقاعد کند ملیتش را تغییر دهد.

او پس از اولین بازی ملی بزرگسالان خود برای ایرلند مقابل ترکیه در سال 2018 گفته بود که هنگام پخش سرود ملی اشک در چشمانش جمع شده است. با این حال، تنها 9 ماه بعد و در 20 سالگی تصمیم گرفت برای انگلیس بازی کند.

ازری کونسا؛ گزینه‌ای برای چهار کشور

ازری کونسا، مدافع استون ویلا، واجد شرایط بازی برای جمهوری دموکراتیک کنگو، آنگولا و پرتغال نیز بود، اما همیشه رؤیای حضور در تیم ملی انگلیس را در سر داشت.

او پس از نخستین دعوتش به تیم ملی انگلیس در سال 2023، شایعات مربوط به تغییر تیم ملی را «شایعه» خواند، هرچند همواره از اهمیت ریشه‌های خانوادگی‌اش در زندگی خود صحبت کرده است.

لامین یامال؛ نبرد سه‌جانبه‌ای که هیچ‌وقت شکل نگرفت

ترکیب فعلی اسپانیا نیز می‌توانست کاملاً متفاوت باشد.

لامین یامال که مادری اهل گینه استوایی و پدری مراکشی دارد، می‌توانست برای سه کشور بازی کند.

فدراسیون فوتبال گینه استوایی حدود پنج سال پیش تلاش زیادی برای جذب او انجام داد و مراکش نیز زمانی که حدود 14 سال داشت به سراغش رفت، اما این رقابت هیچ‌گاه جدی نشد؛ زیرا یامال خیلی زود تصمیم گرفت تمام تمرکزش را روی اسپانیا بگذارد.

او بعدها حتی کفش‌هایی با پرچم کشورهای زادگاه پدر و مادرش پوشید، اما در جام جهانی 2026 یکی از ستاره‌های اصلی اسپانیا خواهد بود.

نیکو ویلیامز و برادرش اینیاکی

دعوت نخست نیکو ویلیامز به تیم ملی اسپانیا تا حد زیادی نتیجه اصرار لوئیس انریکه بود؛ سرمربی‌ای که نمی‌خواست خطر از دست دادن او به نفع غنا را بپذیرد.

برادر بزرگ‌تر او، اینیاکی ویلیامز، پس از ناامیدی از رسیدن به تیم ملی اسپانیا، در نهایت غنا را انتخاب کرد و پیش از جام جهانی 2022 ملیت ورزشی خود را تغییر داد.

هر دو برادر که برای اتلتیک بیلبائو بازی می‌کنند، در اسپانیا متولد شدند. والدین آن‌ها از غرب آفریقا به اسپانیا مهاجرت کرده بودند.

اینیاکی هرگز نتوانست از تیم زیر 21 سال اسپانیا به تیم بزرگسالان برسد و در نهایت پیشنهاد غنا را پذیرفت. نیکو اما در سپتامبر 2022 نخستین بازی خود را برای اسپانیا انجام داد.

لاپورته، هویسن و حکیمی

در خط دفاعی، ایمریک لاپورته در رده‌های پایه برای فرانسه بازی کرد، اما در فوتبال ملی بزرگسالان اسپانیا را برگزید.
دین هویسن، مدافع رئال مادرید که به‌سختی از فهرست نهایی جام جهانی جا ماند، در هلند متولد شد و ابتدا برای تیم‌های پایه این کشور بازی کرد. اما بعدها تصمیم گرفت برای اسپانیا بازی کند، زیرا به گفته خودش:
«احساس می‌کنم اسپانیایی هستم.»

او 10 سال از زندگی خود را در مالاگا سپری کرده و آنجا را خانه واقعی خود می‌داند.

در مقابل، اشرف حکیمی توضیح داده است که در دوران نوجوانی در سیستم فوتبال اسپانیا احساس راحتی نمی‌کرد و در نهایت مراکش را انتخاب کرد؛ زیرا به گفته خودش این تصمیم:
«درست‌ترین و طبیعی‌ترین انتخاب ممکن بود.»
انتخابی که با توجه به پیشینه خانوادگی‌اش کاملاً با هویت او همخوانی داشت.

اما بالوگان تنها بازیکن جام جهانی 2026 نیست که می‌توانست برای کشوری دیگر بازی کند. در این تورنمنت، ستاره‌های زیادی حضور دارند که زمانی میان دو، سه یا حتی چهار تیم ملی مختلف حق انتخاب داشتند.

فلورین بالوگان: آمریکا، انگلیس یا نیجریه
جمال موسیالا: آلمان یا انگلیس
ارلینگ هالند: نروژ یا انگلیس
مایکل اولیسه: فرانسه، انگلیس، الجزایر یا نیجریه
دکلان رایس: انگلیس یا جمهوری ایرلند
ازری کونسا: انگلیس، پرتغال، آنگولا یا جمهوری دموکراتیک کنگو
لامین یامال: اسپانیا، مراکش یا گینه استوایی
نیکو ویلیامز: اسپانیا یا غنا
اینیاکی ویلیامز: اسپانیا یا غنا
ایمریک لاپورته: فرانسه یا اسپانیا
دین هویسن: هلند یا اسپانیا
اشرف حکیمی: اسپانیا یا مراکش

بالوگان نمونه‌ای برجسته از این پدیده است. او در بروکلین نیویورک متولد شد، در لندن بزرگ شد، برای تیم‌های پایه انگلیس بازی کرد و از طریق خانواده‌اش واجد شرایط بازی برای نیجریه نیز بود. با این حال، پس از شرکت در اردوی تیم ملی آمریکا در سال 2023 و گفت‌وگو با مسئولان و بازیکنان این تیم، تصمیم گرفت آمریکا را انتخاب کند.

از سوی دیگر، انگلیس یکی از بزرگ‌ترین حسرت‌های خود را در جمال موسیالا می‌بیند. او در رده‌های پایه برای انگلیس بازی کرده بود و حتی کنار جود بلینگهم به میدان رفت، اما در نهایت تصمیم گرفت برای آلمان بازی کند؛ کشوری که در آن متولد شده بود.

ارلینگ هالند نیز به دلیل تولدش در انگلستان، زمانی که پدرش آلف-اینگه هالند برای لیدز یونایتد بازی می‌کرد، می‌توانست برای انگلیس به میدان برود، اما او همیشه خود را نروژی دانسته است.

در اسپانیا، لامین یامال یکی از جذاب‌ترین پرونده‌ها را دارد. ستاره جوان بارسلونا با مادری اهل گینه استوایی و پدری مراکشی می‌توانست برای سه کشور مختلف بازی کند، اما خیلی زود تصمیم گرفت آینده خود را با اسپانیا گره بزند.

همچنین اشرف حکیمی که در اسپانیا رشد کرد، می‌توانست برای این کشور بازی کند، اما ترجیح داد پیراهن مراکش را بر تن کند و بعدها گفت این تصمیم «طبیعی‌ترین انتخاب ممکن» بوده است.

جام جهانی 2026 بار دیگر نشان می‌دهد که در فوتبال مدرن، هویت ملی بازیکنان بیش از هر زمان دیگری پیچیده و چندلایه شده است؛ جایی که برخی از بزرگ‌ترین ستاره‌های جهان می‌توانستند سرنوشت کاملاً متفاوتی در عرصه ملی داشته باشند.

ارلینگ هالند نیز می‌توانست برای انگلیس بازی کند، زیرا زمانی که پدرش، آلف-اینگه هالند، برای لیدز یونایتد بازی می‌کرد، در خاک بریتانیا متولد شد.

اما وضعیت این گلزن فوق‌العاده کاملاً متفاوت است. او هرگز القا نکرده که انتخاب تیم ملی برایش یک دوراهی واقعی بوده باشد، زیرا پس از نقل مکان به برینه، زادگاه والدینش در نروژ، در سه‌سالگی، همیشه خود را نروژی دانسته است. او تابستان امسال نیز مهاجم نوک تیم ملی کشورش خواهد بود.

مایکل اولیسه نیز همیشه فرانسه را به سایر گزینه‌هایش ترجیح می‌داد. او در لندن از مادری فرانسوی-الجزایری و پدری نیجریه‌ای متولد شد و در نتیجه امکان بازی برای چهار کشور مختلف را داشت. با وجود اینکه فوتبالش را از ردینگ آغاز کرد و سپس به کریستال پالاس رفت، همواره تأکید داشت:
«همیشه ارتباط خاصی با تیم ملی فرانسه داشته‌ام.»

این موضوع، با توجه به موفقیت‌های اخیر او در بایرن مونیخ، می‌تواند برای انگلیس حسرت‌برانگیز باشد.

البته این ماجرا دوطرفه است؛ به‌خصوص اگر به ترکیب فعلی انگلیس و هافبک تأثیرگذار آن، دکلان رایس، نگاه کنیم. رایس، مانند جک گریلیش، سال‌ها بخشی از ساختار تیم‌های ملی جمهوری ایرلند بود تا اینکه اتحادیه فوتبال انگلیس تلاش برای متقاعد کردن او به تغییر تیم ملی را آغاز کرد.

زمانی که رایس نخستین بازی از سه بازی ملی خود برای جمهوری ایرلند را در سال 2018 مقابل ترکیه انجام داد، گفته بود هنگام پخش سرود ملی اشک در چشمانش حلقه زده بود. اما تنها 9 ماه بعد، در 20 سالگی، تصمیم گرفت برای انگلیس بازی کند.

ازری کونسا نیز می‌توانست برای جمهوری دموکراتیک کنگو، آنگولا یا پرتغال به میدان برود، اما همیشه رؤیای حضور در تیم ملی انگلیس را در سر داشت. مدافع استون ویلا پس از نخستین دعوتش به تیم ملی در سال 2023، شایعات مربوط به تغییر تیم ملی را «شایعه» توصیف کرد، هرچند بارها درباره اهمیت ریشه‌های خانوادگی‌اش در دوران رشد خود صحبت کرده است.

ترکیب مدعی اصلی قهرمانی، یعنی اسپانیا، نیز می‌توانست کاملاً متفاوت باشد اگر برخی تصمیم‌ها به شکل دیگری گرفته می‌شد.

رقابت سه‌جانبه بر سر لامین یامال، که مادری اهل گینه استوایی و پدری مراکشی دارد، هیچ‌گاه چندان جدی نشد؛ زیرا او خیلی زود تمام تمرکزش را روی کشوری گذاشت که اکنون با موفقیت برای آن بازی می‌کند.

فدراسیون فوتبال گینه استوایی حدود پنج سال پیش تلاش زیادی برای جذب این وینگر 18 ساله انجام داد اما موفق نشد. مراکش نیز زمانی که یامال حدود 14 سال داشت برای متقاعد کردن او اقدام کرده بود.

یامال از آن زمان کفش‌هایی با پرچم کشورهای زادگاه پدر و مادرش پوشیده است، اما تابستان امسال یکی از مهره‌های کلیدی اسپانیا خواهد بود.

نخستین دعوت نیکو ویلیامز به تیم ملی اسپانیا نیز با اصرار سرمربی وقت، لوئیس انریکه، انجام شد. او نمی‌خواست خطر از دست دادن این بازیکن به نفع غنا را بپذیرد؛ کشوری که برادرش، اینیاکی ویلیامز، پس از ناامیدی از انتظار برای دعوت اسپانیا، انتخاب کرده بود.

این دو برادر که برای اتلتیک بیلبائو بازی می‌کنند، پس از مهاجرت والدینشان از غرب آفریقا، در اسپانیا به دنیا آمدند. اما اینیاکی هرگز نتوانست از تیم زیر 21 سال اسپانیا به تیم بزرگسالان راه پیدا کند و در نهایت پیش از جام جهانی 2022 دعوت غنا را پذیرفت. نیکو نیز در سپتامبر 2022 نخستین بازی خود را برای اسپانیا انجام داد.

در خط دفاعی، ایمریک لاپورته در رده‌های پایه برای فرانسه بازی می‌کرد، اما در سطح بزرگسالان اسپانیا را انتخاب کرد.
دین هویسن، مدافع رئال مادرید که با اختلافی اندک از فهرست نهایی تیم جا ماند، ابتدا برای تیم‌های پایه هلند ــ کشوری که در آن متولد شده بود ــ بازی کرد. اما بعدها تصمیم گرفت تیم ملی خود را تغییر دهد، زیرا به گفته خودش:
«احساس می‌کنم اسپانیایی هستم.»

او 10 سال از زندگی خود را در مالاگا سپری کرده و آنجا را خانه واقعی خود می‌داند.

در مقابل، اشرف حکیمی توضیح داده است که در دوران جوانی در سیستم فوتبال اسپانیا احساس راحتی نمی‌کرد و در نهایت مراکش را انتخاب کرد؛ زیرا به دلیل پیشینه خانوادگی‌اش، این تصمیم را «درست‌ترین و طبیعی‌ترین انتخاب» می‌دانست.

کارنی چوکوومکا نیز می‌تواند در این جام جهانی تأثیرگذار باشد. او در وین از والدینی نیجریه‌ای متولد شد، اما اکنون عضو تیم ملی اتریش است.

این هافبک هجومی در نورثهمپتون رشد کرد، در استون ویلا به فوتبال حرفه‌ای رسید، سپس به چلسی منتقل شد و اکنون برای بوروسیا دورتموند بازی می‌کند. زمانی او را هیجان‌انگیزترین استعداد 16 ساله انگلیس می‌دانستند و پس از سال‌ها حضور در تیم‌های پایه انگلیس، امید زیادی به آینده‌اش وجود داشت. با این حال، تنها چند ماه پیش، این بازیکن 22 ساله مجوز بازی برای کشوری را دریافت کرد که در آن متولد شده بود.

از دیگر بازیکنانی که ارزش زیر نظر گرفتن دارند می‌توان به اسمیر بایراکتاروویچ اشاره کرد؛ بازیکنی که در آمریکا متولد شد اما اکنون برای بوسنی و هرزگوین بازی می‌کند. همچنین الساندرو چیرکاتی، مدافع پارما، که در رده زیر 20 سال برای ایتالیا به میدان رفت، اما اکنون یکی از مهره‌های اصلی تیم ملی استرالیا به شمار می‌رود.

بنابراین، هرچند اکنون توجه‌ها عمدتاً روی فلورین بالوگان متمرکز شده است، اما ستاره‌های دیگری نیز ممکن است در این جام جهانی بدرخشند و کشورهای رقیب را به فکر فرو ببرند که چه می‌شد اگر آن بازیکن تصمیم دیگری گرفته بود.