هرمان گورینگ؛ نابغه ای که اروپا را فتح کرد/ یار غار هیتلر چگونه از چشم افتاد؟

به گزارش خبر فوری، انتشار فیلم «نورنبرگ» و بازی بسیار خوب راسل کرو در نقش «هرمان گورینگ»، فرمانده «لوفت وافه» و دومین فرد در ساختار آلمان نازی بعد از هیتلر، باعث شده بسیاری در مورد این فرمانده و سیاستمدار نازی کنجکاو شوند.

دادگاه نورنبرگ که به محاکمه جنایتکاران جنگی متحدین و به خصوص آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می پرداخت، نقشی برجسته در حوادث بعد از جنگ بین الملل داشت. در میان شخصیت های محاکمه شده در طول دادگاه نورنبرگ، هرمان گورینگ، نقش برجسته ای داشت. او مورد توجه همه رسانه ها بود و قضات دادگاه گمان داشتند اگر بتوانند او را شکست داده و محکوم کنند، به راحتی می توانند سایر متهمین را هم محکوم کنند.

اما هرمان گورینگ که بود و چه کرد؟ در این گزارش به 10 نکته مهم و جالب درباره زندگی مرد شماره دو حزب نازی اشاره می کنیم:

1 . نابغه ای که نازی شد

بعد از دستگیری هرمان گورینگ توسط متفقین و نیروهای آمریکایی، روان پزشکان شروع به بررسی ابعاد مختلف روح و روان او کردند. در آزمایش های انجام شده مشخص شد ضریب هوشی هرمان گورینگ به شدت بالا است. ضریب هوشی او در حد نوابغ بود و تنها دکتر یالمار شاخت، پدر اقتصاد سوسیالیستی آلمان و یک یا دو نازی دیگر ضریب هوشی بیشتری از او داشتند.

2 . اعتیاد وحشتناک

یکی از بزرگترین مشکلات هرمان گورینگ، اعتیاد شدید او بود. او بعد از شکست کودتای آبجوفروشان و فرار از آلمان، به علت زخمی که در پایش ایجاد شده بود، به مورفین روی آورد و معتاد شد. این اعتیاد تا روزهای پایانی عمرش نیز ادامه داشت و مورخان معتقدند همین امر سبب به هم ریختن تعادل ذهنی و کنار گذاشته شدنش توسط هیتلر شد.

3 . خلبانی که تبعید شد

هرمان گورینگ در طول جنگ جهانی اول «خلبان» ارتش امپراتوری آلمان بود و چنان از خود شجاعت نشان داد که توانست مدال افتخار بگیرد. با این حال، بعد از شکست آلمان در جنگ اول جهانی دچار یاس و افسردگی شد. او سوسیالیست ها را مقصر اصلی جنگ می دانست و از آنها تنفر شدیدی داشت.

گورینگ بعد از مدتی به تحصیل روی آورد و تاریخ و علوم سیاسی خواند. او سپس به خارج از کشور رفت و تلاش کرد تجربه خود را بیشتر کند. سپس به آلمان بازگشت تا وارد سیاست شود. او ابتدا می خواست حزب سیاسی خودش را به وجود آورد اما با هیتلر آشنا شد و این مساله سبب گردید وارد حزب نازی شود. او یکی از نخستین افرادی بود که وارد حزب نازی می شد.

در جریان کودتای آبجوفروشی که به شکست سنگین نازی ها منتج شد، گورینگ که وظیفه بسیج نازی ها و حرکت به سمت برلین را داشت، از ناحیه ران پا زخمی شد. او سپس گریخت و مخفیانه به خارج رفت. او چند سالی در خارج از کشور بود اما با اعلام عفو عمومی به آلمان بازگشت و مجددا به هیتلر نزدیک شد.

4 . رشد سیاسی

با پیشرفت حزب نازی، گورینگ نیز پیشرفت سیاسی زیادی کرد. او ابتدا به عنوان نماینده نازی ها وارد مجلس شد، سپس رئیس اس آ شد و مدتی بعد هم وزیر امور داخلی گردید. او نقش برجسته ای در ایجاد ساختار سیاسی – امنیتی نازی ها داشت. او یکی از معماران پلیس امنیتی گشتاپو بود؛ بازوی امنیتی حزب نازی که ریاست آن، بعدها به هیملر رسید. همچنین، او رئیس رایشس تاگ بود و توانست در تثبیت قدرت نازی ها و سرکوب کمونیست ها و سوسیالیست ها نقش ویژه ای ایفا کند.

5 . لوفت وافه؛ معماری ارتش آلمان نازی

با این حال، اوج قدرت هرمان گورینگ زمانی بود که به عنوان فرمانده نیروی هوایی آلمان یا لوفت وافه انتخاب شد. او به همراه هیتلر و چند نظامی ارشد دیگر روش جنگی «بلیتزکریگ» را ایجاد کرد. این استراتژی جنگی که با نام «حمله سریع و برق آسا» نیز شناخته می شود نقش برجسته ای در پیروزی آلمان ها در جنگ های سال 1939 و 1940 داشت. بر اساس این استراتژی، آلمان ها باید در ابتدای جنگ با بیشترین مهمات به مواضع دشمن حمله می کردند تا دشمن غافلگیر شده و توان ادامه جنگ را از دست بدهد. در این حملات، نیروی هوایی نقش اصلی را ایفا می کرد. هواپیماهای آلمانی باید با حداکثر توان و بمباران زیاد، مواضع مهم و استراتژیک دشمن را هدف قرار می دادند تا دشمن فلج شود. آنها همچنین وظیفه داشتند از لشکرهای زرهی و پیاده آلمان حمایت کنند تا دشمن نتواند با هواپیماهای خود آنها را مورد حمله قرار دهد.

6 . جنگ جهانی و آوازه جهانی گورینگ

استراتژی گورینگ با آغاز جنگ جهانی دوم در سال 1939 مورد آزمایش قرار گرفت. او توانست به خوبی از این آزمایش، موفق و پیروز بیرون بیاید. نیروی هوایی آلمان نازی توانست در جنگ های سال اول و دوم، به بهترین نحو عمل کند. حمله برق آسای لوفت وافه به لهستان و هلند و بلژیک و به خصوص فرانسه باعث شد آلمان ها در طول یک سال فاتح کل اروپا شده و انگلستان را وحشت زده کنند. عملکرد لوفت وافه در این پیروزی ها نقش برجسته ای داشت. ساخت هواپیماهای مجهز و پرسرعت در تعداد بالا، تجهیز هواپیماها به رادار، بمباران حداکثری مناطق استراتژیک، شناسایی مناطق مهم، پیروزی هواپیماهای جنگی آلمان بر هواپیماهای دشمن در نبردهای انفرادی و جلوگیری از حملات هوایی دشمن و امن نگه داشتن آسمان آلمان سبب شهرت و آوازه جهانی گورینگ به عنوان موفق ترین فرمانده نیروی هوایی اروپا شد.

7 . جانشینی هیتلر

عملکرد خوب گورینگ سبب شد هیتلر به او توجه بیشتری کرده و او را به عنوان جانشین خود انتخاب کند. او همچنین، به عنوان «رایشس‌مارشال» انتخاب شد. این درجه بالاترین درجه نظامی بعد از «فورر مارشال» بود؛ عنوانی که فقط به رهبر نازی ها یعنی هیتلر تعلق داشت. از این رو، گورینگ توانست در سال نخست جنگ تبدیل به قدرتمندترین مارشال و نظامی آلمان شود.

8 . افول نظامی و سیاسی

قدرت نمایی گورینگ دو سال به طول انجامید. با آغاز سال 1941 و شروع شکست ها به خصوص در روسیه، جایگاه مردمی و نظامی او به سرعت سقوط کرد. لوفت وافه در تامین و ساپورت تیپ های زرهی آلمان در استالینگراد عاجز ماند و شرایط را برای بزرگترین شکست آلمان در جنگ دوم جهانی فراهم کرد. همچنین، هواپیماهای دشمن آرام آرام به آسمان آلمان نفوذ کرده و شهرهای آن را بمباران کردند و لوفت وافه نمی توانست جلوی آنها را بگیرد. این مساله سبب شد که گورینگ کم کم از چشم هیتلر بیفتد و قدرت و شکوه خود را از دست بدهد.

9. سقوط نهایی

گورینگ در سال های پایانی جنگ عملا خود را از تحولات آلمان کنار کشید و با اینکه اسما همچنان، عناوین نظامی اش را داشت، اما دیگر به دیدن هیتلر نمی آمد. او ترجیح داد به تجارت آثار هنری پرداخته و پول دربیاورد. در سال 1945 که کار تمام شده بود، به هیتلر نامه ای زد و از او خواست که قدرت را به او تحویل دهد. هیتلر خشمگین شد و او را از تمام عناوینش عزل کرد و دستور دستگیری اش را داد اما دیگر دیر شده بود. هیتلر چند روز بعد خودکشی کرد و گورینگ نیز خود را تحویل متفقین داد.

10. خودکشی یک روز قبل از اعدام

در روزهای پایانی عمر نازیسم که بسیاری از سردمداران آن مانند هیملر و گوبلز و خود هیتلر خودکشی می کردند، گورینگ تصمیمی دیگر گرفت. او آنقدر زنده ماند تا پایان جنگ و محاکمه های نورنبرگ را ببیند. او در نورنبرگ محاکمه شد و به خاطر جنایاتش (از جمله تاسیس اردوگاه های کار اجباری) به اعدام با طناب دار محکوم گردید. گورینگ از دادگاه خواهش کرد که او را تیرباران کنند، اما آنها نپذیرفتند. به همین دلیل، مردی که روزی نفر شماره دو آلمان نازی بود، در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۶، شب قبل از اینکه به دار آویخته شود، یک کپسول سیانور را در سلولش بلعید و به زندگی خود پایان داد.