الجزیره مطرح کرد:
چرا مراسم امضای توافق ایران و آمریکا در ژنو برگزار میشود؟
الجزیره در تحلیلی نوشت: سؤال اصلی در خصوص توافق ایران و آمریکا، فقط محتوای آن نیست، بلکه این سوال، که چرا مراسم امضای آن در ژنو برگزار میشود، نیز اهمیت سیاسی دارد.
الجزیره همچنین نوشت: مذاکرات اصلی در اسلامآباد انجام شده و حتی توافق در رسانههای ایرانی با نام «تفاهم اسلامآباد» شناخته میشود، اما برای امضای رسمی، ژنو انتخاب شده است. دلیل این انتخاب صرفاً تشریفاتی نیست، بلکه یک تصمیم سیاسی و دیپلماتیک حسابشده است.
الجزیره در ادامه، دلایل اصلی انتخاب ژنو را مواردی از قبیل بی طرفی ژنو، دادن اعتبار بینالمللی به توافق، سابقهٔ پرونده هستهای ایران، ملاحظات آمریکا و حفظ نقش میانجی ها دانسته و آورده است: ژنو نماد بیطرفی در روابط بینالملل است و هیچیک از دو طرف (ایران یا آمریکا) احساس نمیکنند توافق در «زمین طرف مقابل» امضا شده است.
نویسنده افزود: علاوه بر این، ژنو مقر بسیاری از سازمانهای بینالمللی و نهادهای وابسته به سازمان ملل است. امضای توافق در چنین فضایی باعث میشود توافق از یک تفاهم دوجانبه فراتر رفته و وزن و اعتبار جهانی بیشتری پیدا کند. همچنین مذاکرات مهم هستهای ایران در سالهای گذشته نیز بارها در ژنو انجام شده بود و انتخاب ژنو این پیام را میدهد که پرونده از مرحلهٔ درگیری نظامی وارد مرحلهٔ مذاکره و دیپلماسی شده است.
وی با اشاره به ملاحظات آمریکا در این خصوص، ادامه داده است: همزمانی با اجلاس گروه هفت در اروپا باعث شده حضور مقامهای آمریکایی در ژنو آسانتر باشد و به علاوه، از نظر امنیتی و لجستیکی نیز ژنو برای آمریکا مناسبتر از اسلامآباد ارزیابی شده است.
پاکستان همچنان به عنوان میانجی اصلی شناخته میشود، اما امضای توافق در ژنو باعث میشود توافق رنگ و بوی بینالمللی پیدا کند و صرفاً به یک موفقیت دیپلماتیک پاکستان محدود نشود.
الجزیره در پایان آورده است: انتخاب ژنو یک اقدام نمادین و سیاسی است تا توافق احتمالی ایران و آمریکا مشروعیت و اعتبار بینالمللی بیشتری پیدا کند و مسیر از جنگ و تنش نظامی به سمت دیپلماسی و مذاکره منتقل شود.
نویسنده همچنین تأکید میکند که آنچه قرار است امضا شود احتمالاً پایان قطعی اختلافات ایران و آمریکا نیست؛ بلکه بیشتر یک «اعلام اصول» یا چارچوب اولیه برای توقف درگیری و آغاز مذاکرات بعدی است. به همین دلیل، مهمترین بخش ماجرا نه مراسم امضا، بلکه ۶۰ روز مذاکرات بعدی خواهد بود. اگر آن مذاکرات موفق نشوند، امکان بازگشت تنشها و حتی درگیری دوباره همچنان وجود دارد؛ بنابراین، ژنو نماد آغاز یک مسیر دیپلماتیک جدید است، نه تضمینکنندهٔ صلح نهایی.
