آیا پدافند جدید ایران قواعد نبرد هوایی را تغییر میدهد؟ | شکارچی خاموش؛ پایان عصر پروازهای بدون دردسر
برای دههها، برتری مطلق هوایی یکی از پایههای اصلی راهبرد نظامی غرب و بهویژه آمریکا به شمار میرفت.
به گزارش خبرفوری به نقل از میدل ایست مانیتور، واشنگتن همواره توانایی خود در کنترل آسمان مناطق درگیر را مزیتی تعیینکننده میدانست؛ مزیتی که به آمریکا اجازه میداد روند جنگها و درگیریها را مطابق منافع خود هدایت کند. اما تحولات رخداده در سال ۲۰۲۶ در اطراف تنگه هرمز، پرسشهایی تازه درباره دوام این برتری ایجاد کرده است.
سرنگونی یک جنگنده آمریکایی F-15E در جنوب غربی ایران و همچنین از بین رفتن چند پهپاد شناسایی MQ-9 ریپر، این پیام را به تحلیلگران نظامی منتقل کرده که عملیات هوایی بدون هزینه و بدون مانع در منطقه خاورمیانه ممکن است دیگر به سادگی گذشته نباشد.
پیش از این، ساختار پدافند هوایی ایران تا حد زیادی بر سامانههای متمرکز و شناختهشده متکی بود؛ از جمله سامانه روسی S-300 و نمونههای داخلی مانند باور ۳۷۳ و خرداد ۱۵. منتقدان این ساختار معتقد بودند وابستگی به رادارهای فعال و سامانههای ثابت، آنها را در برابر جنگ الکترونیک و عملیات شناسایی آسیبپذیر میکند.
اما حملات انجامشده علیه این ساختار باعث شد تهران به سمت الگوی متفاوتی حرکت کند؛ مدلی که بر سامانههای کوچکتر، متحرکتر، ارزانتر و با قابلیت پنهانکاری بیشتر استوار است.
بیشتر بخوانید:
پشت درهای بسته چه گذشت؟ | طعنههای تند ترامپ به ونس فاش شد
ملکه هلند در آغوش همسرش به ارتش پیوست
عکس جنجالی که پاچهخواری اسکات بسنت از ترامپ را فاش کرد
در تحلیل این رسانه به سامانهای با نام «آرش کمانگیر» اشاره میشود؛ سامانهای که گفته میشود برای نخستین بار در عملیات رزمی مورد استفاده قرار گرفته است. این سامانه در گزارش بهعنوان یک سلاح ترکیبی توصیف میشود که برخی ویژگیهای موشکهای زمینبههوا و پهپادهای جستوجوگر را همزمان دارد.
بر اساس توضیحات مطرحشده، این سامانه از پرتابگرهای ساده نصبشده روی خودرو استفاده میکند و پس از شلیک میتواند برای مدتی در هوا باقی بماند و بهصورت خودکار به جستوجوی هدف بپردازد. برخلاف بسیاری از سامانههای سنتی، عملکرد آن متکی بر انتشار گسترده امواج راداری نیست و همین مسئله میتواند شناسایی آن را دشوارتر کند.
طبق این تحلیل، استفاده از رادارهای فرکانس بسیار بالا میتواند توانایی شناسایی هواپیماهای رادارگریز را افزایش دهد. همچنین شبکههای ماهوارهای و سامانه ناوبری «بیدو» ممکن است امکان انتقال سریع اطلاعات و مختصات را فراهم کنند.
به اعتقاد نویسنده، نتیجه این تغییرات صرفا افزایش توان دفاعی ایران نیست، بلکه ممکن است بر محاسبات راهبردی آمریکا نیز تأثیر بگذارد. اگر احتمال از دست رفتن هواپیماهای سرنشیندار یا گرفتار شدن خلبانان آمریکایی افزایش یابد، هزینه سیاسی و نظامی هرگونه درگیری احتمالی برای واشنگتن نیز بیشتر خواهد شد.
از دیدگاه مطرحشده در مقاله، همین موضوع میتواند تمایل به راهحلهای دیپلماتیک را افزایش دهد. نویسنده به طرحهایی برای آتشبس یا مذاکرات میانجیگرانه اشاره میکند و معتقد است افزایش توان بازدارندگی ایران میتواند موقعیت این کشور را در گفتوگوهای سیاسی تقویت کند.
هرچند این تغییرات ممکن است احتمال مداخله مستقیم نظامی را کاهش دهند، اما در عین حال میتوانند رقابتهای ژئوپلیتیکی جدیدی ایجاد کنند. به باور نویسنده، منطقه اکنون در وضعیتی قرار گرفته که تعادل آن شکننده است و هرگونه خطای محاسباتی میتواند پیامدهای گستردهای برای امنیت منطقه و حتی بازار جهانی انرژی داشته باشد.
زنده باد ایران قوی
لات کوچه خلوت
جمع کنیداین مسخره بازی هاتون خودتون به کشتن ندین