اشتباهِ «شاید روزی به درد بخورد» | «شلوغیِ نگهداری» چیست و چرا باید با آن برخورد کرد؟
کارشناسان نظم و ساماندهی خانه اصطلاحی را با عنوان «شلوغیِ نگهداری» معرفی کردهاند. این مفهوم به وسایلی اشاره دارد که ذاتا کاربردی هستند، اما نه برای زندگی فعلی شما.
به گزارش خبرفوری، برای مثال، یک جعبه ابزار تعمیر دوچرخه زمانی مفید است که دوچرخه داشته باشید؛ اما اگر چنین نیازی ندارید، نگهداشتن آن تنها فضای خانه را اشغال میکند.
به گفته متخصصان، این نوع وسایل معمولا با نیتهای خوب نگه داشته میشوند؛ مثل «شاید روزی به درد بخورد» یا «اگر شرایط تغییر کرد لازم میشود». اما در عمل، این نگاه باعث انباشته شدن اشیایی میشود که استفاده نمیشوند و فقط فضا و ذهن را درگیر میکنند.
کارشناسان سازماندهی معتقدند خانهای که در آن وسایل بیاستفاده در گوشه و کنار انباشته شدهاند، فشار ذهنی ایجاد میکند. این وضعیت نوعی بار روانی دائمی است که باعث احساس آشفتگی، استرس و ناتوانی در آرامش میشود.
بیشتر بخوانید:
مردانِ امروز به زنان مسنتر علاقمند میشوند | شوگر مامی از مُد به علاقه تبدیل شد؟
بازگشت پرشکوه سبیل روی صورت ستارگان | بالاخره سبیل مد شد!
چگونه تمیزکاری میتواند حال روحی شما را بهتر کند؟
برخی روانپزشکان نیز تأکید میکنند که دشواری در دور ریختن وسایل میتواند با شرایطی مانند اضطراب، افسردگی، بیشفعالی، یا حتی اختلال وسواس مرتبط باشد. در موارد شدیدتر، این وضعیت ممکن است به رفتارهای انباشتگرانه منجر شود؛ یعنی فرد با وجود ناراحتی، توانایی رها کردن وسایل را از دست میدهد.
یکی از دلایل اصلی شکلگیری این نوع شلوغی، تصور آیندهای است که شاید هرگز رخ ندهد. نگهداشتن مبلمان خانه قبلی، تجهیزات پزشکی بلااستفاده یا حتی شیشههای خالی برای استفاده مجدد، نمونههایی از این رفتار هستند.
در نگاه متخصصان، حتی نیتهای محیطزیستی و تمایل به بازیافت نیز میتواند ناخواسته به انباشت وسایل منجر شود. فرد با هدف استفاده دوباره از اشیا، آنها را نگه میدارد اما در نهایت با حجم زیادی از وسایل بلااستفاده روبهرو میشود.
کارشناسان چند روش کاربردی برای مدیریت این وضعیت پیشنهاد میکنند:
نخست، تعیین هدف زندگی و سبک مطلوب. پیش از تصمیمگیری درباره هر وسیله، باید روشن باشد که فرد میخواهد به چه نوع زندگی برسد. در این چارچوب، سؤال اصلی این نیست که «آیا این را دوست دارم؟» بلکه این است که «آیا این وسیله به مسیر زندگی من کمک میکند؟»
دوم، استفاده از پرسشهای بازتابی. برای مثال: در چند سال گذشته چند بار از این وسیله استفاده شده است؟ آیا واقعاً کاربردی داشته یا فقط احتمال استفاده وجود داشته است؟
سوم، قانون «یکی وارد، یکی خارج». بر اساس این روش، ورود هر وسیله جدید به خانه باید با خروج یک وسیله قدیمی همراه باشد تا تعادل حفظ شود.
چهارم، ایجاد نقطه جمعآوری برای اهدا. داشتن یک جعبه یا محل مشخص برای وسایل قابل اهدا باعث میشود فرآیند تصمیمگیری سریعتر و کماسترستر شود.
