«راهآهن» چگونه آمریکا را به یک قدرت جهانی تبدیل کرد؟
جنگ داخلی آمریکا در سال ۱۸۶۵ به پایان رسید. با پایان این درگیری تفرقهانگیز، آمریکا وارد دورهای از رونق ساخت راهآهن شد که به ارتقای این کشور به جایگاه یک قدرت جهانی کمک کرد.
پیش از جنگ میان ایالتها، راهآهنها بهصورت منطقهای وجود داشتند. شمالشرق که منطقهای صنعتیتر بود، بخش عمدهای از ۳۰۰۰ مایل خطوط ریلی را در خود جای داده بود. اما ساختوساز هرگز متوقف نشد. تا سال ۱۸۵۰، راهآهنها به غرب میانه گسترش یافتند و بازارهای جدیدی را گشودند. این بازارها توسط حدود ۹۰۰۰ مایل خط آهن پشتیبانی میشدند.
شمال، با برتری صنعتی قابلتوجه خود، به توسعه خطوط ادامه داد. این روند کندتر شد، اما تا سال ۱۸۶۵ حدود ۳۵ تا ۴۰ هزار مایل دیگر ساخته شد. اما دوره پس از جنگ داخلی شاهد تب شدید ساختوساز بود که به ایجاد یک شبکه گسترده و بههمپیوسته ملی انجامید.
وحدت ملی و اقتصاد
با کوبیده شدن آخرین میخ راهآهن در سال ۱۸۶۹، روند تبدیل آمریکا به یک ابرقدرت آغاز شد. در سال ۱۸۷۰، ایالات متحده ۴۵ هزار مایل خط آهن داشت. در ادامه این موج ساختوساز، این رقم تا سال ۱۹۱۶ چهار برابر شد و به ۲۵۴ هزار مایل رسید. با گسترش خطوط فولادی در سراسر کشور، مزایای متعددی پدیدار شد.
راهآهنها مناطق زمانی استاندارد را معرفی کردند و بیش از ۱۴۰ منطقه زمانی پراکنده را جایگزین نمودند. با کاهش زمان سفر، زمانبندی اهمیت یافت. در سال ۱۸۸۳، راهآهنهای آمریکا چهار منطقه زمانی (شرقی، مرکزی، کوهستانی و اقیانوس آرام) را ایجاد کردند. این برنامهها از طریق روزنامهها، تلگراف و رادیو منتشر میشد. با این استانداردسازی، کسبوکارها توانستند در مقیاس ملی هماهنگ شوند و تجارت آسانتر شد. با مشاهده این مزایا، کنگره در سال ۱۹۱۸ این مناطق زمانی را رسمی کرد.
مزایای بیشتری نیز بهدنبال آن آمد. زمان سفر بهطور چشمگیری کاهش یافت. سفرهای دریایی و زمینی که قبلاً ماهها طول میکشید، به حدود هفت روز رسید. هرچند هزینه بیشتر بود، مهاجران ترجیح میدادند با راهآهن به غرب بروند تا روشهای قدیمی مانند مسیر اورگن.
رشد راهآهن به مهمترین محرک اقتصادی آمریکا تبدیل شد. این صنعت، بخشهای فولاد، زغالسنگ و تولید را به حرکت درآورد. تا سال ۱۸۹۰، راهآهنها ۷۵۰ هزار نفر را استخدام کرده بودند و ارزش بازار آنها به ۱۰ میلیارد دلار رسیده بود.
خطوط ریلی به سمت غرب گسترش یافتند و آمریکا را به شبکهای عظیم تبدیل کردند. این روند، مراکز صنعتی جدیدی ایجاد کرد و شهرهای قدیمی را تقویت نمود. شهرهایی که پیشتر «غربی» محسوب میشدند، جان تازهای گرفتند. شیکاگو به نقطه اتصال خطوط شرق و غرب تبدیل شد و تا سال ۱۹۰۰ دومین شهر بزرگ آمریکا ش. کلیولند در سواحل دریاچه ایری قرار داشت و از ارتباطات ریلی قوی برخوردار بود؛ پالایش نفت در این شهر به صنعتی مرکزی تبدیل شد. در مناطق غربیتر، شهرهایی مانند سنت لوئیس به نقاط تلاقی تبدیل شدند. هزاران مهاجر آلمانی و ایرلندی برای کار، از جمله در صنعت ساخت قطار، به این مناطق رفتند. این رشد موجب ایجاد میلیونها شغل در حوزههایی مانند ساختوساز، بهرهبرداری و صنایع فولاد شد.
تقویت نهادهای مالی
بخشی کمتر شناختهشده این است که راهآهنها چگونه آمریکا را به یک قدرت مالی تبدیل کردند. راهآهن پروژهای بسیار پرهزینه بود و به سرمایه کلان نیاز داشت. با افزایش تقاضا و گسترش ساخت، سرمایهگذاران ابزارهای مالی جدیدی توسعه دادند که والاستریت را از یک بازار تجاری ساده به یک مرکز بینالمللی واقعی تبدیل کرد.
تملک زمین، عملیات و ساختوساز راهآهن نیازمند استفاده از این ابزارهای مالی جدید بود. بانکهایی مانند جیپی مورگان اوراق قرضه شرکتی و عرضه سهام را توسعه دادند که الگوی بازارهای بعدی شدند. در نتیجه، از دهه ۱۸۶۰ تا ۱۸۸۰، اوراق راهآهن بخش عمده سرمایهگذاری عمومی در بورس نیویورک را تشکیل میداد.
راهآهن واشنگتن دیسی در سال 1917
سرمایهگذاران اروپایی نیز در راهآهنهای آمریکا سرمایهگذاری کردند و اقتصاد این کشور را به بازارهای جهانی پیوند دادند. این سرمایه خارجی به ساخت زیرساختهای عظیم کمک کرد. همچنین شرکتهای مدرن از دل این روند شکل گرفتند و به رشد آینده آمریکا کمک کردند.
علاوه بر نوآوریهای مالی، راهآهنها ارتباطات سریعتر را نیز فراهم کردند. آنها خطوط تلگراف را در مسیر خود ادغام کردند. این امر امکان ارتباط فوری برای تجارت، مدیریت قطارها و برنامهریزی را فراهم کرد و به یکپارچگی بازارهای منطقهای انجامید.
تقویت نظامی
راهآهنها در درگیریها نیز کارایی خود را نشان دادند. نیروها، سلاحها و تجهیزات میتوانستند بهسرعت در سراسر کشور جابهجا شوند. رویدادهایی مانند جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸ نشان داد که دولت آمریکا میتواند بهسرعت بسیج شود. در جنگ جهانی اول، راهآهنها بنادر را به هم متصل کردند و انتقال حجم عظیمی از تجهیزات به اروپا را ممکن ساختند.
در نهایت، راهآهنها به گسترش کنترل دولت فدرال در غرب آمریکا کمک کردند. با گسترش خطوط، حاکمیت دولتی نیز پیش رفت، خشونتهای غرب وحشی کاهش یافت، بازارها یکپارچه شدند و ایالتهای جدید در ساختار کشور ادغام شدند.
هیچ تردیدی نیست که راهآهنها آمریکا را به یک قدرت جهانی تبدیل کردند. تأثیر پیشگامانه آنها بر اقتصاد، فناوری و سیاست، پایهای مستحکم برای شکلگیری چنین قدرتی ایجاد کرد.
