رسانه اصولگرا: چه کسی گفته شعار عده‌ای محدود در تجمعات شبانه، صدای همه است؟

این چه استدلالی است که چون مردم کشور را حفظ کرده‌اند، پس نباید درباره شعارهای عده ای محدود حرف زد؟ البته عده ای از مردم در تجمعات، مباحثی را مطرح می کنند که در جهت تقویت کشور، مسئولان بوده و خیلی هم منطقی به نظر می رسد. مگر کسی منکر نقش مردم در حفظ کشور است؟ احترام به مردم با تایید بی‌چون‌وچرای هر شعاری تفاوت دارد. مردم حق اعتراض و انتقاد دارند، اما آیا هر شعاری از سوی عده ای محدود، حتی اگر متضمن تخریب مسئولان یا متهم کردن آن‌ها به خیانت باشد، باید صرفا به دلیل سر داده شدن در خیابان از نقد مصون بماند؟ با این منطق، مرز میان مطالبه‌گری و تخریب کجاست؟

تأکیدهای مکرر رهبری بر حفظ انسجام ملی، پرهیز از تفرقه و جلوگیری از تخریب مسئولان را نمی‌توان نادیده گرفت. وقتی در پیام‌ها و بیانیه‌های رهبری بر ضرورت حفظ وحدت و پرهیز از رفتارهایی که به شکاف در جامعه منجر می‌شود تأکید می‌شود، این پرسش به میان می‌آید که چه شعارها، موضع‌گیری‌ها و اقداماتی در فضای سیاسی و اجتماعی شکل گرفته که چنین هشدارهایی را ضروری کرده است؟ روشن است که اختلاف‌نظر و انتقاد از مسئولان امری طبیعی است؛ اما تخریب اشخاص، اتهام‌زنی و دامن زدن به اختلافات، با نقد عملکرد آن‌ها یکسان نیست. نمی‌توان از یک سو بر ضرورت انسجام ملی تأکید کرد و از سوی دیگر، هر شعاری را به اعتبار حضور مردم، از دایره نقد خارج دانست.

مردم کشور را حفظ کرده‌اند؛ اما این واقعیت مجوز تایید هر شعار و هر اقدامی از سوی یک عده نیست. بهتر است صدا و سیما بداند دفاع از مردم یعنی شنیدن مطالباتشان، نه نادیده گرفتن ضرورت حفظ انسجام ملی. وقتی رهبری بارها بر وحدت، پرهیز از تفرقه و خودداری از تخریب مسئولان تأکید کرده‌اند، نمی‌توان با این استدلال که «مردم کشور را نگه داشته‌اند» از کنار محتوای شعارها گذشت. اگر هر شعاری به صرف اینکه عده ای قلیل آن را سر داده‌اند قابل دفاع باشد، پس تأکید بر وحدت و پرهیز از تخریب و تفرقه چه معنایی پیدا می‌کند؟