دو خاطره فرزانه صادق از آیت الله شهید علی حامنه ای
وزیر راه و شهرسازی در یادداشتی به نقل دوخاطره درباره رهبرشهید انقلاب اسلامی پرداخت.
فرزانه صادق در روزنامه اطلاعات نوشت:
شیدایی رهبر ملی ترکمنستان
نخستین دیدار نزدیکم با رهبر شهید؛ هنگامی بود که در هفته اول وزارت، در کسوت رئیس کمیسیون مشترک همکاریهای اقتصادی ایران و ترکمنستان؛ به استقبال از «قربانقلی بردی محمداف» رهبر ملی ترکمنستان رفتم و او را برای دیدار با رهبر انقلاب مشایعت کردم. وصف اشتیاقم از این دیدار در کلام نمیگنجد؛ بهویژه آنکه حضرت آقا در پایان این دیدار بنده را مورد تفقد قرار داده، ضمن توصیه به توسعه راههای مرزی کشور با کشورهای همسایه، برایم دعا کردند.
فارغ از این؛ سه موضوع در این دیدار نظرم را جلب کرد. نخست اشتیاق خاص آقای «محمداف» که پرشور و حرارت از دیدارهای قبلی و توصیههای قائد شهید سخن میگفت و اینکه نصایح ایشان در مواردی همچون «ایجاد مراکز فرهنگی» و «تاسیس مدارس» چه تاثیری در توسعه ترکمنستان داشته و مجدانه جویای توصیهها و پیشنهادهای جدید ایشان بود تا در کشورش به اجرا درآورد. شیدایی رهبر یک کشور در مواجهه با رهبر جمهوری اسلامی ایران؛ برای همه حضار در این دیدار جالب توجه بود و نشان از سحر کلام و عمق نگاه استراتژیک و شناخت منطقهای آقای شهید داشت که توصیههایش حتی خارج از مرزهای کشور نیز راهگشا بود.
دومین نکته حائز توجه برایم در این دیدار و تمامی دیدارهای بعدی؛ «صبوری» و «استماع عمیق» مذاکرات از سوی مقام معظم رهبری بود. ایشان با صبوری خاصی به گزارشها گوش فرامیدادند و با نکته سنجی عمیقی، پاسخ میگفتند. سومین نکته نیز ابراز ارادت ویژه دکتر عراقچی به حضرت آقا بود. در پایان این دیدار، ایشان رهبر شهید را در آغوش گرفته و دستانشان را بوسیدند. ارادت خاصی که هیچ نسبتی با اتهامزنیهای امروز تندروها به وزیر امورخارجه ندارد و جفا به رابطه صمیمانه ایشان با رهبر شهید فقید است.
«کلاله- آق بند را دریاب!»
در دیدار نوروزی سال ۱۴۰۴ اعضای هیات دولت با حضرت آقا، اگرچه خانمهای عضو کابینه عقبتر نشسته بودند اما با اشاره ایشان، به صف اول فراخوانده شدیم. در پایان دیدار، همچون عموم وزرا مشتاق گفتوگوی چهره به چهره با ایشان بودم؛ اما حجب و حیا اجازه نزدیک شدن به من نمیداد. تا اینکه ایشان مرا صدا زدند: «خانم صادق، تشریف بیاورید!». با اشتیاق از میان همکارانی که گرد رهبر شهید حلقه زده بودند، گذشتم. فرمودند: «کلاله- آق بند را دریاب!»
تعجب کردم؛ در میان تمامی کریدورهای کشور، ایشان مرا به «کلاله- آق بند» توجه دادند. با تاکید ایشان و پیگیری مجدانه جناب رئیسجمهور؛ تعریض مسیر جلفا، کلاله، آق بند و احداث پل جدید مشترک با جمهوری آذربایجان (پل کریدور ارس) که ظرفیت تردد کامیونها از مسیر اتصال جمهوری آذربایجان به نخجوان از طریق ایران را به طور قابل توجهی افزایش میدهد؛ در دستور کار جدی وزارت راه و شهرسازی قرار دادم. خوشبختانه این پروژه با پیشرفت بیش از ۷۰ درصدی مواجهشده و انشاءالله به زودی به سرانجام میرسد.
ششماه بعد از آن دیدار که رئیسجمهور آمریکا شو تبلیغاتی و بیسرانجام «پل صلح بینالمللی» به نام خودش میان جمهوری آذربایجان و ارمنستان را به راه انداخت؛ متوجه عمق نگاه استراتژیک و دوراندیشی و اشراف ژرفانگر ایشان به لجستیک و پلهای کریدوری بینالملل شدم.
نکته حائز توجه دیگر در آن دیدار؛ تاکید ویژه ایشان به اهمیت و جایگاه «خانواده» بود. رهبر شهید، اعضای هیات دولت را به تعمیق روابط خانوادگی و تخصیص «اوقات با کیفیت» در جمع خانواده تشویق کردند و فرمودند «علی رغم مشغله زیاد، نباید از خانوادههایتان غافل شوید». نگاه ویژه ایشان به ضرورت و اهمیت پشتوانه های عاطفی و خانوادگی مسئولین، هیچ نسبتی با رویکردهای تک بعدی به مسئولیت نداشت. برخلاف رویکردهای تندروانهای که تصور میکنند تمام وقت هر مقام مسئولی باید صرف مسئولیت وی شود. رهبر شهید بر این باور بودند که مسئولین در کنار پذیرش مسئولیت باید برای خانواده هم وقت بگذارند.
جای ایشان و نصایح عمیق داهیانه و پدرانهشان تا همیشه در میان ملت خالی است.
