راهی برای شنیدن صدای سیاهچاله‌ها!

اگر قرار باشد به طور نامحسوس در خلأ فضا غرق شوید، لحظات کوتاه قبل از مرگتان کاملاً ساکت خواهد بود. این به این دلیل است که در فضا، ماده به اندازه کافی متراکم نیست که بتواند موج صوتی را از یک ذره به ذره دیگر منتقل کند.

صدا زمانی منتقل می‌شود که ذرات در یک محیط به یکدیگر برخورد می‌کنند و انرژی را منتقل می‌کنند که پس از رسیدن به گوش‌های ما، باعث لرزش غشای حساس در گوش ما می‌شود، اما این بدان معنا نیست که ما نمی‌توانیم فضا را از نظر شنیداری تجربه کنیم.

دانشمندان روش‌های مختلفی را برای ترجمه سیگنال‌های کیهانی به صداهایی عجیب و غریب و حتی از نظر علمی ارزشمند یافته‌اند.

موسیقی فرهنگ‌های بیگانه

اولین صداهای فضا توسط ستاره‌شناسی به نام کارل گوته جانسکی(Karl Guthe Jansky) در سال ۱۹۳۳ ثبت شد. او یک تلسکوپ رادیویی چرخان با نام مستعار «چرخ و فلک جانسکی» ساخت که برای تشخیص طیف فرکانسی خاصی از امواج رادیویی طراحی شده بود.

وقتی جانسکی شروع به دریافت اولین داده‌ها کرد، یک صدای خش‌خش مداوم در پس‌زمینه وجود داشت که جانسکی کشف کرد یک نویز تصادفی نیست، بلکه انتشار رادیویی از قلب خود کهکشان راه شیری است.

ترجمه این داده‌ها به فرکانس‌های صوتی فقط برای سرگرمی نیست. این روش متفاوتی برای دسترسی و تجربه داده‌ها ارائه می‌داد که به نوبه خود می‌توانست به دانشمندان کمک کند تا جزئیات دقیقی را که در غیر این صورت ممکن است نادیده گرفته شوند، کشف کنند.

فضا به خودی خود ساکت می‌ماند، همانطور که از زمانی که جهان به اندازه کافی گسترش یافت تا پلاسمای غلتانی را که در دوران نوزادی، آن را پر کرده بود، پراکنده کند، امواج صوتی اصطلاحا «فسیل شده» را در توزیع کهکشان‌ها به جا گذاشت.

با این حال، با کمی ترفند فناورانه می‌توانیم گوش‌هایمان را به روی کیهان باز کنیم و فضا-زمان را به شیوه‌ای کاملاً جدید تجربه کنیم.