رونالدو، نیمار، رایس: چرا فوتبالیستها در مسابقات شورت خود را بالا میکشند؟
در جریان دیدار بدون گل انگلیس مقابل غنا در مرحله گروهی جام جهانی، دکلان رایس در کنار پرچم کرنر ظاهر شد و توجه بسیاری را به خود جلب کرد.
به گزارش خبرفوری، هافبک تیم ملی انگلیس و باشگاه آرسنال، شورتهایش را به شکل غیرمعمولی بالا کشیده بود؛ حرکتی که باعث شد بخش زیادی از رانهای او در معرض دید قرار بگیرد و در ورزشگاه و شبکههای اجتماعی بازتاب گستردهای پیدا کند.
این اقدام ساده بهسرعت به موضوعی برای بحث آنلاین تبدیل شد و حتی به تئوریهای عجیب و گاه طنزآمیز کشیده شد. برخی کاربران درباره معنای احتمالی این حرکت گمانهزنی کردند؛ از جمله اینکه آیا بالا کشیدن شورتها میتواند نشانهای از نوع ضربه کرنر، جهت پاس یا حتی تاکتیک تیمی باشد. این بحثها بهتدریج از حد شوخی فراتر رفت و به نوعی «تئوری توطئه» درباره رفتار فوتبالیستها تبدیل شد.
با وجود این، در مقررات رسمی فیفا هیچ محدودیت مشخصی برای طول شورت بازیکنان تعیین نشده است. در اسناد طولانی مربوط به تجهیزات ورزشی، تنها الزامات کلی درباره استفاده از شورت، رنگبندی، محل شماره بازیکن و ممنوعیت زیپ و جیبها ذکر شده است. همچنین تأکید شده که شماره بازیکن باید کاملا قابل مشاهده باشد. اما هیچ اشارهای به حداقل یا حداکثر طول شورت وجود ندارد، موضوعی که عملاً به بازیکنان آزادی عمل میدهد.
همین نبود محدودیت باعث شده بسیاری از فوتبالیستها سبک شخصی خود را در پوشیدن شورت انتخاب کنند. در فوتبال مدرن، بازیکنانی مانند جک گریلیش، مارسلو، لوکاس پودولسکی و حتی نیمار بارها با شورتهای کوتاه یا بالا کشیده دیده شدهاند. در فوتبال زنان نیز چنین روندی رایج است و برخی بازیکنان برای راحتی یا عملکرد بهتر، سایزهای کوچکتر را ترجیح میدهند.
دلایل این رفتار صرفا ظاهری نیست. به گفته برخی مربیان و روانشناسان ورزشی، حرکات تکراری مانند بالا کشیدن لباس میتواند نقش روانی مهمی در کنترل اضطراب داشته باشد. در شرایط پرفشار مسابقه، ورزشکاران به رفتارهای کوچک و قابل کنترل روی میآورند تا احساس ثبات و تمرکز بیشتری داشته باشند. این نوع عادتها میتوانند به نوعی «ریتم ذهنی» برای شروع یا ادامه عملکرد ورزشی تبدیل شوند.
از سوی دیگر، طراحی و فناوری لباسهای ورزشی نیز در این موضوع نقش دارد. طراحان برندهای ورزشی میگویند شورتهای مدرن با هدف افزایش آزادی حرکت و کاهش چسبندگی به بدن طراحی میشوند، اما در نهایت ترجیحات بازیکنان تعیینکننده است. برخی بازیکنان برای راحتی بیشتر یا حتی کاهش مقاومت حریف در درگیریهای فیزیکی، شورتهای تنگتر یا کوتاهتر را انتخاب میکنند.
در طول تاریخ فوتبال نیز تغییرات قابل توجهی در طول شورتها دیده میشود. در دهههای ابتدایی، شورتها بلند و تا زیر زانو بودند، اما از دهه ۱۹۶۰ به بعد کوتاهتر شدند و در دهه ۱۹۹۰ دوباره به سمت مدلهای گشاد و بلندتر رفتند. در سالهای اخیر، دوباره روند کوتاهتر شدن شورتها دیده میشود که بخشی از آن به مد و بخشی به عملکرد ورزشی مرتبط است.
در نهایت، آنچه در ظاهر حرکتی ساده از سوی دکلان رایس به نظر میرسد، در واقع ترکیبی از عوامل روانی، فنی، مد و حتی فرهنگ فوتبالی است. این رفتارها لزوما معنای تاکتیکی ندارند، اما در فضای رسانهای امروز میتوانند به سرعت به موضوعی جهانی و بحثبرانگیز تبدیل شوند.
