اندیشکده آمریکایی: نیروی دریایی آمریکا توان یک جنگ طولانی با ایران را ندارد

اندیشکده آمریکایی «کشورداری مسئولانه کویینسی» در گزارشی با بررسی وضعیت نیروی دریایی آمریکا در میانه جنگ با ایران، نوشت کاهش شدید شمار شناورها، فرسودگی ناوها، بحران تعمیر و نگهداری و افت روحیه نیروها باعث شده این کشور دیگر از توان لازم برای ورود به یک جنگ دریایی طولانی و پرهزینه با ایران برخوردار نباشد و قدرت دریایی آمریکا نسبت به دهه‌های گذشته به‌طور محسوسی افول کند.

به گزارش کویینسی، در حال حاضر بخش بزرگی از نیروی دریایی آمریکا از دریای مدیترانه تا اقیانوس هند برای پشتیبانی از تجاوز نظامی به ایران مستقر شده است؛ نیرویی که شامل ۲ ناو هواپیمابر، ۶ ناو تهاجمی آبی‌ـ‌خاکی و ۱۹ رزم‌ناو و ناوشکن است.

این گزارش با اشاره به اینکه «دونالد ترامپ» اعلام کرده محاصره دریایی بنادر ایران را از سر خواهد گرفت، نوشت هم‌زمان تجاوز نظامی آمریکا به اهداف ساحلی و جزایر ایران نیز ادامه دارد.

اما اندیشکده آمریکایی این پرسش کلیدی را مطرح می‌کند که نیروی دریایی آمریکا تا چه مدت قادر خواهد بود چنین آرایشی را حفظ کند؛ پرسشی که نفسِ مطرح شدنش نشانه‌ای از افول قدرت دریایی آمریکا محسوب می‌شود.

این گزارش یادآور شد که نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۴۵ بیش از ۶۰۰۰ فروند شناور در اختیار داشت، اما اکنون پس از حدود ۸۰ سال، توان عملیاتی آن به‌شدت کاهش یافته است.

بر اساس این گزارش، در حال حاضر شمار شناورهای اصلی و عملیاتی نیروی دریایی آمریکا به حدود ۱۸۰ فروند رسیده است؛ ناوگان کوچکی که در مقایسه با گذشته، توان پوشش هم‌زمان چندین منطقه جهان را ندارد.

این رسانه همچنین اذعام کرد که نیروی دریایی چین اکنون از نظر تعداد شناورهای رزمی از نیروی دریایی آمریکا هم پیشی گرفته است.

به نوشته کویینسی، ناوهای آمریکایی از توان رزمی بالایی برخوردارند، اما کمبود شناورهای پشتیبانی، گشت‌زنی، اسکورت و مین‌روبی باعث شده توازن ناوگان از بین برود.

اندیشکده آمریکایی با اشاره به پروژه ناوهای رزمی ساحلی آمریکا نوشت که ده‌ها فروند از این شناورها طی دو دهه گذشته ساخته شدند، اما اکنون بسیاری از آنها از رده خارج می‌شوند.

بر اساس این گزارش، کوچک شدن ناوگان به معنای کاهش شمار شناورهای قابل استقرار در مأموریت‌های خارجی نیز هست، زیرا برای حفظ یک شناور در مأموریت خارجی معمولاً به سه شناور نیاز است تا امکان جابه‌جایی و تعمیر آنها فراهم شود.

کویینسی با یادآوری اینکه ناوهای آمریکایی حاضر در منطقه از ماه فوریه تاکنون به‌طور مستمر در مأموریت بوده‌اند و برخی از آنها بیش از ۱۰ ماه است که به پایگاه بازنگشته‌اند، هشدار می‌دهد که ادامه چنین وضعیتی موجب استهلاک شدید ناوها شده و پس از پایان مأموریت نیز امکانات کافی برای تعمیر سریع آنها وجود ندارد.

این گزارش با اشاره به مشکلات تعمیرات زیردریایی‌های آمریکا نوشت که برخی از آنها سال‌ها در حوضچه‌های تعمیر باقی مانده‌اند و حتی یک زیردریایی هسته‌ای پس از صرف صدها میلیون دلار هزینه، بدون تکمیل تعمیرات از خدمت خارج شد. اکنون حدود ۴۰ درصد ناوگان زیردریایی‌های آمریکا به دلیل مشکلات تعمیر و نگهداری امکان استقرار عملیاتی ندارد و وضعیت ناوگان دریایی حتی از این هم وخیم‌تر است.

این گزارش عامل سوم کاهش توان نیروی دریایی آمریکا را افت روحیه نیروهای انسانی دانست و نوشت مأموریت‌های طولانی‌مدت، تمدیدهای مکرر مأموریت‌ها در دریا و فشار مستمر، موجب فرسایش روحیه نظامیان و خانواده‌های آنها شده است.

در همین راستا، «فیل وایزکاپ»، دریادار بازنشسته، یادآور شد که در دهه ۱۹۹۰ مطالعه‌ای انجام شد که بر اساس آن مدت مأموریت دریایی نباید از ۶ ماه فراتر رود، اما پس از وقایع ۱۱ سپتامبر این استاندارد کنار گذاشته شد.

به گزارش کویینسی، طی حدود ۲۵ سال گذشته، نیروی دریایی آمریکا عملاً با شرایطی مشابه دوران جنگ فعالیت کرده و مأموریت‌های طولانی‌مدت به وضعیت عادی تبدیل شده است. ناو هواپیمابر «یواس‌اس جرالد فورد» نمونه‌ای از این وضعیت است، ناوی که پس از یک مأموریت ۱۱ ماهه در غرب آسیا، با مشکلات متعدد فنی و فرسودگی شدید خدمه به آمریکا بازگشت.

به گزارش کویینسی، نصب هم‌زمان فناوری‌های متعدد و آزمایش‌نشده بر روی این ناو، مشکلات فراوانی ایجاد کرد و حتی خرابی سامانه دفع فاضلاب و وقوع یک آتش‌سوزی در بخش شستشوی لباس‌ها، شرایط دشواری را برای خدمه رقم زد.

این گزارش تأکید کرد که حتی در صورت اختصاص بودجه‌های کلان نیز افزایش چشمگیر شمار شناورهای نیروی دریایی آمریکا در کوتاه‌مدت امکان‌پذیر نیست. برنامه توسعه ناوگان موسوم به «ناوگان طلایی» با هدف رسیدن به ۴۵۰ فروند شناور، تنها برای آغاز کار به دست‌کم ۲۶۷ میلیارد دلار بودجه نیاز دارد و حتی در صورت تأمین منابع مالی نیز ساخت چنین ناوگانی چندین دهه زمان خواهد برد.

کویینسی می‌افزاید که با وجود دو برابر شدن بودجه کشتی‌سازی طی دو دهه گذشته، تعداد ناوهای نیروی دریایی آمریکا افزایش محسوسی نداشته است.

اندیشکده آمریکایی در انتها ضمن اشاره به اینکه نیروی دریایی آمریکا همچنان قادر است یک ناوگان گسترده را در نزدیکی ایران مستقر و آن را حفظ کند، تصریح می‌کند که این تقریباً حداکثر توان فعلی نیروی دریایی ایالات متحده است و ناوگان مستقر در منطقه نیز توان ورود به یک درگیری دریایی گسترده را ندارد، زیرا آمریکا نه شناور کافی برای جبران خسارت‌های احتمالی در اختیار دارد و نه ظرفیت لازم برای تعمیر سریع ناوهای آسیب‌دیده.