خیز مرد شیعه برای شکست ترامپ و دار و دسته اش/ ممدانی، آماده جنگ با مرد مو زرد

به گزارش خبر فوری، انتخابات مقدماتی دموکرات های آمریکا یک شگفتی بزرگ داشت. در این انتخابات، زهران ممدانی، شهردار نیویورک، توانست با حمایت از نامزدهای همسو با جریان چپ‌گرای پیشرو، به‌ ویژه دموکرات ‌های سوسیالیست آمریکا، چندین کرسی مهم کنگره را در انتخابات مقدماتی به دست آورد و چند نماینده مورد حمایت جریان سنتی حزب دموکرات را شکست دهد. این شگفتی سبب شد «یک ضربه جدی» به جناح میانه‌رو و ساختار حزبی سنتی دموکرات‌ ها وارد شود.

اما اتفاقی که در انتخابات مقدماتی افتاد، مساله ای است که از مدت ها پیش در داخل حزب دموکرات قابل ردیابی است. این مساله به انشقاقی مربوط می شود که در دل حزب دموکرات وجود دارد و می توان نام آن را تقسیم بندی حزب به گروه کلاسیک (میانه روها) و چپ گراها (نوگراها) گذاشت. اما این تقسیم بندی چیست و چه سرنوشتی خواهد داشت؟

چپ ها؛ نیروی غیرمنتظره ای که سعی دارد حزب دموکرات را فتح کند

یکی از دو جنبش فوق الذکر متعلق به جریان اصلی یا دموکرات‌ های کلاسیک آمریکا است و دیگری به دموکرات ‌های نوگرا و ساختارشکن تعلق دارد. کلاسیک ها که در راسشان تیم رئیس جمهور اسبق، اوباما و سیاستمدارانی مانند کلینتون‌ ها، جان کری (وزیر امور خارجه سابق آمریکا)، جو بایدن و ... قرار دارند، بر سنت ها و ارزش های سنتی دموکرات‌ ها تکیه دارند. در مقابل، نوگراها که در راسشان برنی سندرز، رشیده طلیب، کوری بوش، الکساندریا اوکاسیو کورتز، زهران ممدانی و ... قرار دارند بر جنبه هایی تاکید دارند که تا پیش از این زیاد به آن توجه نمی ‌شد.

دموکرات‌های نوگرا بر حقوق طبقه مهاجر، کارگران، سیاه پوستان واقلیتهای دینی و نژادی تاکید دارند. آنها معتقدند حقوق این افراد در تاریخ ایالات متحده زیر پا لگد شده و وظیفه آنها است که این حقوق را به این افراد بازگردانند.

در میان نوگراها، سندرز خاص ترین سیاستمدار است. او این ارزش ها را با فرم سیاسی سوسیالیسم ترکیب کرده و توانسته به یک اپوزیسیون واقعی تبدیل شود. او بر رایگان شدن دانشگاهها، دولتی شدن بیمه های خدمات، تحقق حقوق سیاه پوستان و اقلیتها نژادی، عدم حضور نظامی در سایر کشورها و به خصوص افزایش حقوق کارگران تاکید دارد. او همچنین از مخالفان سیاست ایران هراسی آمریکا است و حتی معتقد است رئیس جمهور آمریکا باید رسما به خاطر فعالیتهایش از ایران معذرت بخواهد. این عقاید باعث شده سندرز در میان دموکرات‌های عموما کلاسیک نیز دشمنانی داشته باشد. سندرز و اوباما بارها تاکید کرده اند که سندرز قادر نیست رقیب مناسبی برای ترامپ باشد و از دموکرات ‌ها خواست سندرز را به عنوان نامزد نهایی حزب انتخاب نکنند.

با این حال، تجربه انتخابات 2016 نشان داد که سندرز محبوب دموکرات ها است. انتخابات 2016، یک جدال واقعی میان محافظه کاری و نوگرایی بود. در آن زمان مردم آمریکا که خسته از 8 سال قدرت گیری اوباما بودند با اشتیاق به شعارهای جدید و هنجارشکنانه سندرز روی آوردند. سندرز در انتخابات درون حزبی کلینتون را شکست داده بود اما آراء خواص و سوپردلیگیتها بانوی اول سابق آمریکا را نجات داد. کلینتون با سنت و میراث اوباما به مصاف دونالد ترامپی رفت که خود یکی از هنجارشکن ترین نامزدهای انتخاباتی بود. نتیجه همه را شوکه کرد: ترامپ پیروز شد و کلینتون از رسیدن به کاخ سفید باز ماند.

پوست اندازی آبی ها؛ قدرت گرفتن ممدانی؟

جرات و شجاعت جمهوری خواهان در انتخابات 2016 سبب شد که ترامپ به قدرت برسد و حزب جمهوری خواه یک پوست اندازی مناسب کند؛ یک تحول و پوست اندازی که نتیجۀ آن «جنبش مگا» و ظهور چهره هایی مانند جی دی ونس و مارجوری تیلور گرین و چارلی کرک بود. دموکرات ها از این پوست اندازی ترسیدند و به همین دلیل، انتخابات 2024 را هم علی رغم تمایل کمرنگ هریس به سوسیالیسم، باختند (اینجا بخوانید).

حالا، چهره ای مانند زهران ممدانی در حال ادامه دادن مسیر برنی سندرز است. او بر خلاف سندرز جوان و پرانرژی است و موقعیت خاص تری هم از سناتور مسن دارد (معمولا شهردارها و فرماندهان شانس بیشتری برای ریاست جمهوری دارند تا سناتورهای پیر). به نظر می رسد اوباما و کلینتون به عنوان بزرگان حزب دموکرات نیز به این نتیجه رسیده اند که باید یک پوست اندازی درست در حزب دموکرات کنند. اگر این اتفاق بیفتد یعنی همانطور که درهای حزب جمهوری خواه به روی جوانان راست گرای تند و ضد مهاجر باز شد، درهای حزب دموکرات نیز به روی چپ ها و مهاجران باز می شود و این یعنی احتمالا در دور بعد، یک چهره غیر منتظره (شاید خود ممدانی) از حزب دموکرات پیروز شده و وارد رقابت با ونس یا روبیو یا کسی چه می داند، خود ترامپ شود.