انتقاد روزنامه اطلاعات از تندروها: باز هم می خواهید طرح صیانت را وسط بیاورید؟

 نیز پس از فروکش جنگ و سایه‌افکنی آرامش و عافیت- ان‌شاءالله- بر این مرز و بوم، باید به هوش بود، تا دوباره برخی محافل داخلی به بهانه‌های صیانت و امثال‌آن، ‌پنجه بر رخسار مردمان نکشند و این شب‌های تابه‌صبح پای‌کاربودن مردم را در غبار دیدگان کم‌سوشان محو نکنند- آن‌چنان که بعد از جنگ دوازده روزه بعضاً چنان کردند.

می‌بینید که در دنیای مغرب‌زمین، هرجا سخن از تقبیح ضمنی و کم‌رنگ؛ ( محکومیت سرش را بخورَد!) از راه‌اندازی این جنگ است، عمدتاً بر این محور می‌چرخد، که حامل‌های انرژی‌شان بحرانی شده است؛ یعنی افول زرّادخانه‌هایشان، کارخانه‌های صنعت و مواد غذایی‌شان، گران‌شدن باک خودروهایشان و... خلاصه ترَک‌برداشتن تمتّعات شکم و شهوتشان! تنگه باید باز شود، چون بخشی از انرژی‌شان از این‌جا می‌گذرد؛ حاشا و کلّا که پر کاهی از شرفشان در مشاهده‌ کشتار کودکان و زنان تکانی بخورَد!

مدرسه‌ میناب هم فعلاً تا اطلاع ثانوی، هم از سوی برخی جماعت بی‌هویت و تن‌پرور، هم از سوی مجامع به اصطلاح حقوق بشری، در این‌پا و آن‌پا کردنِ جملاتی است که نه سیخ را بسوزاند و نه کباب را؛ و قاعدتاً آخرالامر در چند جمله شیک و فانتزی، یا با چند دقیقه سکوت و برافروختن چندشاخه شمع وجدانشان را می‌آسایند.

مخلص کلام:

در جنگ شناختی و در نبرد روایت‌ها، اگر یار شاطر بر رزمندگان نیستیم، بار خاطرِ رنجدیدگان نباشیم. اگر از پستویی در بازار دستمال‌فروشان، شکوه و گلایه‌ای داریم، قیصریه‌ای را به تاوانش به آتش نکشیم.

دنیای امروز، فرعونی‌تر از داستانی است که در قرآن خوانده‌ایم؛ که یذبّحون أبناءهم و یستحیون نساءهم. اگر با عصای اژدهاآفرین و نیل‌شکاف موسا همراه نباشیم، دیر نباشد که به ندای گوساله‌ سامری لبّیک بگوییم- العیاذ بالله!-