ماشین نظامی آمریکا چه زمانی از نفس میافتد؟
در جنگهای فرسایشی مدرن، دیگر پیروز نهایی کسی نیست که لزوماً سلاح پیشرفتهتری دارد؛ بلکه کسی است که از نظر «سرعتِ جایگزینی تسلیحات» عملکرد بهتری دارد و قادر به حفظ «تداومِ آتش» است.
در نزدیک به ۵۰ روزی که از جنگ آمریکا و رژیم اسرائیل علیه ایران میگذرد، مسئلۀ کمبود تسلیحاتی طرفهای متجاوز به متغیری مهم برای گمانهزنی دربارۀ آینده این جنگ تبدیل شده است.
نهادهای رسمی و رسانههای معتبر در این مدت گزارشهای متعددی درباره سرعت فزاینده کاهش این ذخائر منتشر کردهاند.
مثلاً همین چند روز پیش گزارش داده بود که «آمریکا بهطور محرمانه به متحدان اروپاییاش هشدار داده که باید منتظر تأخیر در تحویل تسلیحات باشند؛ چون جنگ با ایران ذخایر نظامی آمریکا را بهشدت کاهش داده است».
این نبودِ توازن در وضعیت انبارهای تسلیحاتی دو طرف موجب شده اندیشکدهها و مراکز نخبگانی در آمریکا و کشورهای غربی از اصطلاحی موسوم به «فرماندهی بازآماد» یا «فرماندهی چرخۀ آتش» (Command of the Reload) برای اینکه آیندۀ جنگ احتمالاً به کدام سمت و سو پیش خواهد رفت استفاده کنند.
بنابراین در جنگ کنونی، پرسش بنیادین این است: با توجه به نرخ مصرف تسلیحات پیشرفته در جنگ علیه ایران و سرعت جایگزینی آنها توسط صنایع آمریکا، زرادخانۀ راهبردی این کشور در چه نقطهای به سطحی میرسد که دیگر نه توان دفاع از ایالات متحده را داشته باشد و نه امکان پیشبرد یک عملیات هجومی معتبر؟
