جنگ مجدد ایران و آمریکا چگونه خواهد بود؟/ آماده برای جنگ بزرگ زیرساخت ها/ ایران چگونه به آمریکا ضربه می زند؟

به گزارش خبر فوری، اگر مذاکرات جواب ندهد و دو طرف یعنی آمریکا – اسرائیل و ایران وارد جنگ شوند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ پارت دوم جنگ چه شکلی خواهد بود و استراتژی دشمن در این جنگ چه خواهد بود؟

سناریوهای متفاوتی در رابطه با جنگ و تنش نظامی احتمالی ایران و آمریکا وجود دارد. اگر آمریکا راضی به جنگ مجدد شده و نیروهایش را آماده حمله کند (که در این رابطه نیز تشکیک های فراوانی وجود دارد)، می تواند مجددا استراتژی «ترور – بمباران» را پیش گرفته و خود به بمباران مناطق جنوبی بپردازد و استراتژی ترور را به اسرائیل واگذار کند. اما این تنها یک احتمال بعید است. آمریکا به خوبی می داند که استراتژی جنگ 40 روزه جواب نداده و ایران توانست با مهار تنگه هرمز و موشک باران کشورهای منطقه آسیب زیادی به آمریکا وارد کند. پرواضح است که تکرار یک راه حل اشتباه، پاسخ اشتباهی هم به دنبال خواهد داشت.

اما سناریو جدی تر و خطرناک تر این است که آمریکا از جایی که جنگ 40 روزه را به پایان رساند، جنگ جدید را آغاز کند. این نقطه کجاست؟ آمریکا و اسرائیل در روزهای پایانی جنگ رمضان، شروع به بمباران زیرساخت های کشور کردند. پل های مهم کشور بمباران شدند، دانشگاه ها تخریب شدند و به پتروشیمی ها، صنایع فولاد و ... حمله شد. در روز پایانی، ترامپ تهدید کرد که تا 24 ساعت آینده به نیروگاه های ایران نیز حمله خواهد کرد. هر چند این تهدید عملی نشد اما می تواند در دور جدید جنگ ایران – آمریکا عملی شود یا حداقل وارد سطح جدیدی از تنش شود.

اگر این امر محقق شود، احتمالا وارد دور جدیدی از درگیری ها می شویم. آمریکا احتمالا دو هدف یا استراتژی را در این رابطه دنبال خواهد کرد:

الف. قطع ارتباط مرکز با پیرامون/ آماده سازی برای شورش

این مساله از طریق بمباران خطوط مواصلاتی و همچنین، تضعیف دولت مرکزی از طریق آسیب رساندن به منابع و نیروگاه ها دنبال می شود. آمریکا تلاش می کند از طریق قطع ارتباط  دولت مرکزی با شهرهای پیرامونی، شورشیان جدایی طلب را تشویق به شورش مسلحانه کند. با این حال، همانطور که بیان شده، استراتژی مرکز زدایی ایران در جنگ 40 روزه و تمرکز بر خیابان های شهرهای مختلف، این استراتژی را تضعیف خواهد کرد و بعید است به این راحتی ها جواب دهد، چرا که مردم شهرهای مختلف در دفاع از شهرهای خود، آتش به اختیار هستند و به دولت مرکزی وابسته نیستند (در رابطه با این استراتژی ایران، اینجا بخوانید).

ب. تضعیف و عزلت/ استراتژی طولانی مدت

هدف دوم آمریکا ممکن است ضربه زدن به ایران از طریق بمباران نیروگاه ها، پالایشگاه ها و سایر منابع مهم اقتصادی ایران باشد. ایران که بسیاری از این نیروگاه ها و زیرساخت ها را با تلاش نیروهای بومی خود ساخته و در شرایط تحریمی هم به سر می برد، ممکن است بعد از بمباران این نیروگاه ها با شرایط اقتصادی به شدت وخیمی مواجه شده و عملا دچارعزلت و محاصره سیاسی شود. این وضعیتی است که در دهه 90 و بعد از بمباران عراق، برای این کشور به وقوع پیوست و آن را تا هزاره جدید دچار مشکلات بسیار زیادی ساخت.

برخی تحلیلگران مانند مهدی خراتیان معتقدند ایران برای فرار از این وضعیت باید زمین بازی را بزگ تر کند و جنگ ایران و آمریکا را از سطح منطقه ای به سطح جهانی برساند. ورود جدی غول های شرق مانند چین و روسیه به این بازی از طریق ائتلاف امنیتی – سیاسی گسترده با تهران می تواند یکی از این راهکارها باشد.

با این حال، برخی تحلیلگران معتقدند راه حل اصلی ایران برای جلوگیری از این وضعیت، تمرکز بر اصل «بازدارندگی» است که مدتی است تضعیف شده و باید مجددا تقویت شود.

استراتژی ایران: جنگ برای هر دو ما هزینه دارد!

استراتژی ایران در جنگ 40 روزه این بود که به آمریکا و متحدانش نشان دهد، جنگ در منطقه باعث ضرر کردن همه طرف ها می شود. موشک باران کشورهای عربی متحد آمریکا در منطقه و بستن تنگه هرمز سبب وارد شدن ضربات اقتصادی سنگین به کشورهای عربی، اروپا و خود آمریکا شد. این مساله سبب گردید که آمریکا (به خصوص بعد از بسته شدن تنگه هرمز) عقب نشینی کرده و درخواست آتش بس کند. این مساله می تواند مجددا در جنگ جدید تکرار شود.

البته بهتر است ایران پیش از وقوع درگیری، این ترس را در جان آمریکایی ها بیندازد که در صورت وقوع جنگ، همه طرف ها آسیب می بینند. این سیاست منطبق است با اصل اول «سان تزو»، استراتژیست معروف چینی و صاحب کتاب «هنر جنگ» که گفت: «بهترین پیروزی، پیروزی در جنگی است که هرگز به وقوع نپیوندد.»  طبق این اصل، بهتر است ایران قبل از جنگ با آمریکا و از طریق دیپلماسی به آمریکا نشان دهد که وقوع جنگ زیرساختی به همه طرف ها آسیب می رساند چرا که بعد از جنگ، احتمالا با زمین های سوخته فراوان در مناطق مختلف منطقه مواجه شویم و این به هیچ وجه به نفع هیچ کس نیست.