زنان نیمی از جمعیت در سن کار جهان را تشکیل می‌دهند
زنان نیمی از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند و توجه به نیروهای بالقوه این بخش از جامعه، عاملی است که می‌تواند در توسعه پایدار در همه ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی به کار گرفته شود.
بعد از جنگ جهانی دوم و پدیدار شدن مجموعه‌ای از مشکلات اقتصادی کلان، کشورها بر نابرابری بین کشورهای فقیر و غنی متمرکز شدند و مفهوم توسعه مترادف با رشد اقتصادی به کار گرفته شد و بالا بردن تولید ناخالص ملی و درآمد سرانه از اهداف توسعه به شمار می‌آمد ولی از دهه ۱۹۷۰ به بعد، به دلیل تشدید مسائلی مانند فقر، بیکاری و نابرابری، حتی در کشورهایی که رشد اقتصادی بالایی را تجربه می‌کردند، در مفهوم و معنای توسعه تجدید نظر به عمل آمد.
به گزارش افتصادنیوز و در واقع همزمان با تلاش برای بالا بردن رشد اقتصادی، به مفاهیم دیگری مانند توسعه اجتماعی، توسعه پایدار و توسعه انسانی هم توجه شد. یکی از نتایج چنین تحولی؛ طرح مفهوم توسعه انسانی بود که در چارچوب آن هدف اساسی توسعه یعنی انسان مورد توجه قرار گرفت. در مفهوم توسعه انسانی مشارکت زنان در حیات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی حائز اهمیت شد و اعتقاد راسخی در سطح جهان شکل گرفت که زنان در توسعه مشارکت داده شوند و نیروی کار، مهارت، خلاقیت، نوآوری، تخصص و مدیریت آنان در فرآیند توسعه به کار گرفته شود و در کنار آن از منافع توسعه نیز بهره‌مند شوند.
بر اساس آمار سایت بانک جهانی در سال ۲۰۱۳ به طور میانگین در جهان حدود ۴۹.۶ درصد جمعیت جهان را زنان تشکیل می‌دهند که بیشترین سهم زنان از جمعیت مربوط به کشور لتونی با ۵۴.۳ درصد و کمترین مربوط به قطر با ۲۳.۵ درصد است. یعنی هنوز زنان نیمی از جمعیت جهانی را تشکیل می‌دهند و می‌توانند عامل تحول در عرصه‌های مختلف اقتصادی و اجتماعی و سیاسی و فرهنگی در جامعه خود باشند.
اینکه مشخص شود چقدر از جمعیت زنان در فرآیند توسعه پایدار مشارکت داده شده‌اند و چه سهم و بخشی از منافع توسعه نصیب آنان شده است جزو گام‌های اساسی برای نقش‌آفرینی زنان در توسعه جامعه خود بوده و از سوی دیگر این برآیند، عامل برقراری عدالت (یعنی حق و سهم هر فردی داده شود)، خواهد بود. با این همه، برخلاف تاکید بر حضور زنان در توسعه و مشارکت آنان، می‌بینیم که هاله‌ای کمرنگ از چنین اندیشه‌هایی به عمل در‌آمده است. نابرابری و تبعیض در ابعاد مختلف با ترسیم توجیهات فراوان هنوز در کشورهای جهان علیه زنان دیده می‌شود. شاید بتوان در جهان معاصر نابرابری در فرصت‌های ایجادشده در بازار کار، ایجاد درآمد و ثروت و در نهایت رفاه را از مهم‌ترین آنها دانست. هنگامی می‌توان ادعا کرد که عدالت جنسیتی برقرار شده است که آمار و ارقام علمی ارائه شود.
در جهان سهم زنان از طریق مشارکت در بازار کار و اشتغال، اقتصاد، خانواده، ساعات‌کاری و ارزش آن، خلق ارزش و سهم‌شان از تولید کشور محاسبه می‌شود. بر اساس گزارش سایت «اقتصادجهانی»، برآورد می‌شود اگر زنان همانند مردان در عرصه کار و فعالیت نقش‌آفرینی داشته باشند در سال ۲۰۲۵، تولید ناخالص داخلی جهان (GDP)، به بیشتر از ۲۸ تریلیون دلار برسد.
در حال حاضر، زنان نیمی از جمعیت در سن کار جهان را تشکیل می‌دهند و در حدود ۳۷ درصد از تولید ناخالص داخلی فعلی جهان و ۴۰ درصد ازنیروی کار را به خود اختصاص داده‌اند. سهم زنان از تولید ناخالص داخلی بر حسب سطح توسعه‌یافتگی کشورها متفاوت است. به طوری که در جوامع توسعه‌یافته مانند ایالات متحده، بین ۴۶ تا ۴۷ درصد از نیروی کار را زنان تشکیل داده‌اند و به اندازه ۴۱ درصد از تولید ناخالص داخلی سهم دارند این در حالی است که در هندوستان زنان ۱۷ درصد از تولید ناخالص داخلی را به خود اختصاص داده‌اند و در کشورهای شمال آفریقا و شرق میانه زنان حدود ۱۸ درصد سهم از تولید ناخالص داخلی دارند.
جامعه‌ای که زنان نتوانند نقش اجتماعی و اقتصادی خود را بیابند از تمامی توانایی‌های خود بهره‌گیری نکرده است. در ایران نیز همانند کشورهای جهانی برای نقش‌آفرینی زنان در توسعه لازم است سهم زنان در اقتصاد ملی تعیین و سپس برای چگونگی ارتقای سهم زنان در تولید ملی، سیاستگذاری و برنامه‌ریزی شود.
1980
