استارتآپی که به مردم کمک میکند بمیرند!
خبرنگار: علی محزونهمهچیز از یک سفر خانوادگی به شمال ایالت نیویورک آغاز شد؛ جایی که مادرشوهر ۸۱ ساله «تارا شاپیرو» دچار انسداد مجاری تنفسی شد و پسرش با مانور هایملیک جان او را نجات داد.
به گزارش خبرفوری، اما واکنش این سالمند مبتلا به یک بیماری پیشرونده عضلانی، نهتنها سپاسگزاری نبود، بلکه با خشم به خانواده گفت: «دیگر هرگز این کار را با من نکنید.» او از مدتها پیش تصمیم خود را برای پایان دادن به رنجهایش گرفته بود.
تابستان ۲۰۲۳، خانواده برای عملی کردن خواسته او راهی ایالت ورمونت شدند؛ منطقهای که قانون «اتانازی خودخواسته» را برای متقاضیان خارج از ایالت مجاز دانسته بود. در خانهای اجارهای، با نوای ترانه خاطرهانگیز «راه من» اثر فرانک سیناترا و پس از وداع با نزدیکان، داروی تجویزی را نوشید و ظرف کمتر از ۲۰ دقیقه در آرامش از دنیا رفت. این رویداد، نقطه عطفی برای شاپیرو بود؛ پزشکی با سه دهه سابقه در بخش مراقبتهای تسکینی که صدها بار شاهد جان دادن بیمارانش بود، اما اینبار با چالشی بنیادین مواجه شد: آیا تسریع مرگ برای کاهش رنج، نقض سوگند بقراط است یا اوج شفقت پزشکی؟
نخستین مرکز مرگ خودخواسته در نیویورک
با قانونی شدن کمک پزشکی به مرگ در ایالت نیویورک، شاپیرو به همراه گروهی از پزشکان، پرستاران و روانشناسان بالینی، استارتآپی نوظهور به نام «کوئیتوس» را پایهگذاری کرد. این مجموعه که بدون دفتر فیزیکی و با اعزام مستقیم کادر درمان به منازل بیماران فعالیت میکند، نخستین شبکه تخصصی مدیریت مرگ خودخواسته در این ایالت به شمار میرود.
بیشتر بخوانید:
بازیگر زن مشهور درخواست اُتانازی کرد | میخواهم بمیرم!
راز محبوبیت اپلیکیشن «آیا مردهای؟» | واکنش به تنهایی شهری و ترس از مرگ بیخبر
گفتوگو با مردگان | اپلیکیشنی که سوگواری را مخدوش میکند
آنها همه چیز را به عنوان تروما می فروشند | چگونه درد عاطفی ما به محصول تبدیل شد
بر اساس چارچوبهای سفتوسخت حقوقی نیویورک، خدمات این مرکز تنها به شهروندانی تعلق میگیرد که طبق تشخیص پزشکی حداکثر شش ماه از عمرشان باقی مانده باشد. همچنین وجود پنج روز فاصله اجباری میان تجویز و تحویل دارو، ضامنی برای تصمیمگیری آگاهانه و بدون شتابزدگی بیمار است.
شکاف میان اخلاق پزشکی و واقعیتهای بالینی
راهاندازی چنین ساختاری با موانع متعدد اخلاقی، حقوقی و مالی همراه بوده است. هزینه پکیج جامع خدمات کوئیتوس شامل مشاورههای روانشناختی، نظارتهای بالینی، تأمین دارو و پشتیبانی از بازماندگان، حدود ۱۲ هزار دلار برآورد شده که بخشی از آن در قالب برنامههای حمایتی برای بیماران کمبضاعت تعدیل میشود.
با این حال، بزرگترین چالش این طرح در بدنه جامعه پزشکی نهفته است؛ نظرسنجیهای ملی نشان میدهد اگرچه ۶۰ درصد پزشکان آمریکایی از حق قانونی مرگ خودخواسته حمایت میکنند، اما تنها ۱۳ درصد حاضرند مستقیما در فرایند تجویز داروی مرگبار مشارکت کنند. شاپیرو در پاسخ به منتقدانی که این اقدام را تضعیف سوگند بقراط میدانند، معتقد است: «اصل آسیب نرساندن، در پایان دادن به رنجهای غیرقابلتحمل بیمار نهفته است؛ این کار آسیب نیست، بلکه تجلی انسانیت و تسکین درد است.»
مدیریت بحران در واپسین دقایق زندگی
مدیریت فرایند مرگ نیازمند آمادگی لجستیکی و روانی فوقالعادهای است. «دنیل کوگان»، مدیر بالینی این استارتآپ، در دسترس بودن ۲۴ ساعته تیم درمان را حیاتی میداند: «اگر بیماری در دل شب دچار بحران درد شود و خانواده خواستار جلو افتادن موعد باشند، هیچ تماسی نباید بیپاسخ بماند.»
کوئیتوس اکنون فراتر از یک ساختار پزشکی، نمادی از تغییر پارادایم در مواجهه با مفهوم پایان زندگی در دنیای مدرن است؛ تلاشی برای بازتعریف حق انتخاب انسان در آخرین سکانس زیستن.
