خانه‌ای همسن و سال کافه نادری
خانه‌ای است تاریخی با سبک اروپایی و اتریشی؛ به نظر می‌رسد خانه با وجود تاریخی بودنش معماری دارد برای تمام نسل‌ها و با ناگفته‌های بسیار.
خانه‌ای با راهروهایی پیچ در پیچ و درهای چوب گردویی که تو را به 120 سال پیش می‌برد، درهایی که هنوز آخ نگفته‌اند و از آنها انرژی می‌گیری، انرژی صاحبان گذشته و حال این خانه را. خانه ظاهری ساده دارد ولی درونی شگفت انگیز. جوان تاجری از اهالی اروپا، آن را ساخته و همسن با کافه نادری است.
خانه مانند الماس درمیان آپارتمان‌های تجاری بدقواره خیابان ولیعصر می‌درخشد و قرابتش با تئاتر شهر از اصالت این خانه و صاحبش حکایت دارد. قرابتی خاص وجود دارد میان خانه و تاریخ، خانه و فرهنگ و خانه و آرامش و همین است که شهر و کشورها و مردم را با خانه‌هایشان می‌شناسند و این خانه با همان نگاه اول تو را پیوند می‌دهد با طبیعت و با ذوق هنرمندانه در خلق معماری اش.
خانه ظاهری ساده دارد اما دارای نظمی زیبا در ساختار است و همه لوازم آرامش انسان در آن فراهم شده است؛ در لابی خانه شومینه‌ای مرکزی قرار دارد که سه طبقه خانه را گرم می‌کند، بالکنی مستطیل شکل و بزرگ دارد و دارای حیاط با درخت‌های زیباست، حریم در اتاق‌های مربع شکل‌اش با ایجاد چند راهروی کوچک حفظ شده و با وجود داشتن قدمت بیش از 100 سال دوبلکس ساخته شده است. حتما دیدن تهران، فضای دلنشین تئاتر شهر، پارک دانشجو و کوه دماوند از بالکن این خانه که در آن دوران احتمالا از بلندترین خانه‌های تهران بود، تماشایی بوده است.
سر در خانه به نام جعفر ترابی عضو انجمن ارتوپدی ایران نام‌گذاری شده است. مطب قدیمی دکتر اتاقی است تقریبا خالی با پنجره‌های اورسی زیبا که رو به حیاط باز می‌شود و یک میز کار قدیمی که پر از گل‌های خوشبوست و نشان تقدیری از سوی فرانسوی‌ها بر روی آن. اما او کیست که به عنوان یک غریبه برای فرانسوی ها نشان شوالیه که بالاترین مدال افتخار فرانسوی هاست از دست وزیر بهداشت این کشور در بیمارستان مونتلیه دریافت کرده است؟
جعفر ترابی، پروفسور در رشته ارتوپدی است و به درمان زخم پای دیابتی در دنیا مشهور است اما چه باعث شده نام ترابی در دنیا ماندگار شود، آن هم در شرایطی که خارجی بودن برای اروپایی‌ها موضوعی فراموش نشده است.
خودش معتقد است، خدا در هر مرحله زندگی دست او را گرفته و افرادی در راه او قرار داده تا به کمکش بیایند و به موفقیت برسد. سال‌های سال 17 ساعت در شبانه روز کار کرده اما شب‌ها راحت خوابیده است و دلیل آن را درمان رایگان بی‌بضاعت‌ها می‌داند. او اوایل انقلاب در بیمارستانی در تهران از ثروتمندان برای درمانشان پول بیشتر دریافت می‌کرد و در بیمارستانی دیگر به درمان رایگان بیماران بی‌بضاعت می‌پرداخت و ابزار کارش را خود تهیه می‌کرد.
منبع: ایسنا
منبع: ایسنا
728
