کلاس آنلاین، پرداخت هزینه آفلاین / معلم و دانش آموز با گوشی شخصی در کلاس شرکت می کنند و حمایتی از وزارتخانه نمی بینند
معلمان و خانواده های دانش آموزان که این روزها درگیر کلاس های آنلاین هستند، از وزارت آموزش و پرورش، تقاضای ارائه تسهیلات حمایتی دارند.
از ۹ اسفند تاکنون، آموزش در مدارس به طور کامل به شکل مجازی دنبال می شود؛ شرایطی که در کنار موج سنگین گرانی، فشار مضاعفی را بر دوش خانوادهها و معلمان گذاشته است. در چنین وضعیتی، این پرسش جدی مطرح می شود که آیا نظام آموزشی برای تطبیق با این تغییر، حمایت و تسهیلاتی برای معلمان و والدین در نظر گرفته است یا خیر؟
واقعیت این است که آموزش در ایران، به دلایل متعددی از جمله ناترازی انرژی، برودت و آلودگی هوا و شرایط جنگی، بارها به فضای مجازی منتقل شده؛ اما زیرساخت های لازم برای این تغییر، همچنان با چالش های جدی رو به روست. یکی از مهم ترین این چالش ها، استفاده اجباری معلمان از ابزارهای شخصی برای انجام وظایف حرفه ای شان است.
یک معلم پایه سوم ابتدایی در یکی از مدارس دولتی تهران می گوید: تا پیش از این، یک گوشی اندروید معمولی برای کارهای روزمره ام داشتم؛ اما حالا همان گوشی هم از کار افتاده است. چند روزی است با گوشی همسرم کلاس ها را برگزار می کنم، او هم یک گوشی قدیمی برداشته که بتواند در طول روز دستکم از سرویس تماس و پیامک استفاده کند. وقتی دو روز پیش برای خرید گوشی به بازار مراجعه کردم، با قیمت هایی مواجه شدم که واقعا شوکهکننده بود. برای تهیه یک گوشی مناسب، باید حداقل ۵۰ تا ۶۰ میلیون تومان هزینه کرد. آیا این انصاف است؟ حقوق یک معلم کفاف چنین هزینه هایی را میدهد؟ در این شرایط باید خرج زندگی را بدهیم یا ابزار کار تهیه کنیم؟
معلم دیگری نیز که در حاشیه شهر تهران زندگی می کند با اشاره به فشارهای چندجانبه این وضعیت می گوید: هیچکس به فکر ما نیست. من دو فرزند دارم و معلم ورزش هستم. یکی از فرزندانم هر روز کلاس آنلاین دارد و همزمان باید کلاس های خودم را هم مدیریت کنم. فرزند دیگرم در سن پایین است و به دلیل تعطیلی مهدکودک ها، امکان سپردن او را ندارم. عملا در طول روز بین نقش مادری و معلمی در رفتوآمدم.
او ادامه می دهد: برای حفظ ارتباط با دانش آموزان، مجبورم دائما آنلاین باشم؛ از طرفی والدین هم مدام پیام می دهند. هزینه اینترنت و تماس های من سر به فلک کشیده است. تلفن همراهم دائما داغ می کند و هشدار می دهد و برنامه ها از کار می افتند. چه کسی مسئول فرسایش وسایل زندگی شخصی ماست در حالی که برای تهیه کردن یک گوشی، حتی چند مدل پایین تر، باید بیش از دستمزد دو ماهمان هزینه کنیم؟ من مدتهاست استراحت واقعی نداشته ام و از این وضعیت فرسایشی خسته شدهام. حقوق و مزایا هم که اساسا پاسخگوی نیازهای زندگی نیست.
آموزش رایگان در قانون اساسی آمده؛ اما در عمل، ما باید هزینه های سنگینی برای دسترسی به آن بپردازیم
در سوی دیگر، والدین نیز با مشکلات مشابهی دست و پنجه نرم می کنند. پدر یکی از دانش آموزان می گوید: واقعا نمی دانم باید چه کار کنیم. چرا هیچ حمایتی از خانواده ها نمی شود؟ آموزش رایگان در قانون اساسی آمده؛ اما در عمل، ما باید هزینه های سنگینی برای دسترسی به همین آموزش بپردازیم. این وضعیت تا کجا قرار است ادامه پیدا کند؟
مادر یکی دیگر از دانش آموزان نیز با گلایه از شرایط موجود می گوید: تبلت فرزندم شکسته و ما توان خرید مجدد آن را نداریم. من و همسرم هر دو شاغل هستیم؛ اما دخل و خرجمان با هم نمی خواند. مجبور شده ایم به نوبت فرزندمان را به محل کار ببریم تا بتواند از تلفن های ما برای شرکت در کلاس ها استفاده کند. این شرایط واقعا فرساینده است.
او تاکید می کند: با اصل آموزش مجازی، به دلیل حفظ امنیت دانش آموزان، مشکلی نداریم؛ اما اینکه خانوادهها را بدون هیچ حمایت و راهکاری رها کنند و صرفا بگویند با شرایط جدید سازگار شوید، قابل قبول نیست. دقیقا چگونه باید این سازگاری اتفاق بیفتد؟
در چنین شرایطی، انتظار می رود وزارت آموزش و پرورش، نمایندگان مجلس، شورای عالی انقلاب فرهنگی و شورای عالی آموزش و پرورش، با در نظر گرفتن واقعیت های اقتصادی جامعه، اقداماتی عملی برای کاهش فشارها انجام دهند؛ از جمله ارائه وام های کم بهره یا حمایت های هدفمند برای تامین ابزارهای آموزشی. البته اینکه چرا تاکنون چنین حمایت هایی محقق نشده است خود جای سوال دارد.
