بحران روانی و فقر کودکان پناهجوی سودانی در مصر
صدها هزار کودک پناهجوی سودانی که از جنگ داخلی گریخته و به مصر پناه بردهاند، در حاشیه قاهره با آسیبهای شدید روانی، فقر شدید، ترک تحصیل و تهدید باندهای تبهکار روبهرو هستند.
به گزارش خبرفوری، کودکان پناهجوی سودانی پس از فرار از خشونتهای جنگ داخلی، اکنون در محلههای حاشیهای و محروم قاهره در شرایطی دشوار زندگی میکنند. این مناطق با انباشت زباله، فقدان زیرساختهای بهداشتی مناسب و حضور باندهای خیابانی شناخته میشوند. به گفته امدادگران و مددکاران اجتماعی، بخش قابل توجهی از حدود ۴۰۰ هزار کودک پناهجوی سودانی ساکن مصر از ترومای ناشی از جنگ رنج میبرند و بین ۵۰ تا ۷۰ درصد آنها از تحصیل بازماندهاند.
کاهش بودجههای بشردوستانه باعث شده است والدین ناچار باشند برای تامین حداقل هزینههای خوراک و اجاره، شیفتهای کاری طولانی داشته باشند. این وضعیت سبب میشود کودکان ساعتها بدون سرپرست رها شوند. نبود مدارک اقامتی رسمی و دسترسی نداشتن به خدمات سلامت روان، بحران روانی این کودکان را تشدید کرده است.
آنها صحنههایی را که در جنگ دیدهاند بازآفرینی میکنند. اگر از آنها بخواهید چیزی بکشند، توپهای جنگی یا هواپیماهای جنگنده میکشند. — راجیه
بحران روانی و از دست رفتن امید به آینده
به گفته متخصصان سلامت روان، محرومیت از محیط آموزشی و انزوای اجتماعی، به احساس ناامیدی عمیق در میان نوجوانان دامن زده و منجر به افزایش موارد آسیب به خود و خودکشی شده است. بسیاری از این کودکان به دلیل تجربه شوکهای جنگی، تمایلی به یادگیری نشان نمیدهند و نگران بازگردانده شدن به سودان و کشته شدن هستند.
ترس از بازداشت و اخراج توسط پلیس مصر نیز فشار روانی مضاعفی بر خانوادهها تحمیل میکند؛ به طوری که در برخی موارد، نوجوانان بازداشت و به صورت بدون همراه به سودان بازگردانده شدهاند.
بهرهکشی اقتصادی و تهدید باندهای خیابانی
فشارهای شدید مالی بسیاری از کودکان حتی در سنین ۱۱ سالگی را به کار اجباری در مزارع و کارگاهها کشانده است؛ محیطهایی که آنها را در معرض خطرات فیزیکی، استثمار و سوءاستفاده جنسی قرار میدهد. علاوه بر این، غیبت والدین و ترک تحصیل، زمینه جذب کودکان به مصرف مواد مخدر و عضویت در گروههای تبهکار محلی را فراهم ساخته است.
مادران پناهجو از ناامنی محل سکونت، درگیریهای خشونتآمیز شبانه و حملات باندهای مسلح ابراز نگرانی میکنند. با وجود خطرات جانی و نبود حمایت کافی از سوی نهادهای بینالمللی، فقر شدید مانع از جابهجایی این خانوادهها به مناطق امنتر میشود.