برخورد دنباله دارها با زمین، منشأ حیات روی سیاره ما بوده است؟
بر اساس شبیه‌سازی‌های کامپیوتری جدید که با دهه‌ها تفکر علمی در تضاد است، این نظریه رایج که دنباله‌دارها میلیاردها سال پیش در آغاز حیات روی زمین نقش حیاتی داشته‌اند، ممکن است دیگر درست نباشد.
سی‌ان‌ان نوشت: این یافته نشان می‌دهد که مولکول‌های آلی شکننده‌ای که ظاهراً توسط اجرام یخی حمل می‌شدند، در اثر برخورد از بین رفته‌اند و نظریه ریشه‌دار منشأ حیات را که حداقل به سال ۱۹۶۱ برمی‌گردد، زیر سوال می‌برند. ایده گسترده‌تر مبنی بر اینکه مواد تشکیل‌دهنده حیات از فضا آمده‌اند، که به عنوان پانسپرمیا شناخته می‌شود، حتی قدیمی‌تر است و در سال ۱۹۰۸ به صورت علمی مطرح شد.
حیات روی زمین به مولکول‌های آلی پیچیده نیاز دارد، اما مشخص نیست که آیا سیاره اولیه ما به اندازه کافی مواد اولیه مورد نیاز برای شیمی پیش زیستی – واکنش‌های شیمیایی که بلوک‌های سازنده حیات را تولید می‌کنند – را داشته است یا خیر. دنباله‌دارها از گرد و غبار و یخ ساخته شده‌اند، اما همچنین به داشتن مواد آلی نیز معروف هستند. این ترکیب که لقب «گلوله‌های برفی کثیف» را برای این اجرام آسمانی به ارمغان آورده است، دانشمندان را بر آن داشت تا استدلال کنند که دنباله‌دارها می‌توانستند آب و مولکول‌های آلی را روی سطح زمین رسوب دهند.
اما حالا طبق مطالعه جدید که در مجله «گزارش علمی» منتشر شده، زمین در اوایل تاریخ خود – بیش از ۴ میلیارد سال پیش – ممکن است دوره‌ای از بمباران سنگین بیش از ۱۰۰۰۰۰ دنباله‌دار بزرگتر از ۱۰۰ متر (۳۲۸ فوت) را تجربه کرده باشد. با این حال، این برخوردها عمدتاً برای مولکول‌های آغازگر حیات بسیار سنگین بودند.
این تیم پژوهشی با استفاده از جدیدترین مدل‌های شکل‌گیری و تکامل دنباله‌دارها، این دورهٔ اولیهٔ سیاره‌ای را ۱۰۰ هزار بار شبیه‌سازی کرد. ریچارد آنسلو، نویسندهٔ اصلی این پژوهش — که این مطالعه را هم‌زمان با تکمیل دورهٔ دکتری خود در مؤسسهٔ نجوم دانشگاه کمبریج در بریتانیا انجام داده است — گفت: «با توجه به آنچه دربارهٔ محیط‌های سطحیِ زمینِ اولیه می‌دانیم، شبیه‌سازی‌های ما نشان داد که به‌طور میانگین، هیچ برخورد موفقی رخ نداده است.» آنسلو گفت: به طور دقیق‌تر، ۵۴٪ از شبیه‌سازی‌ها هیچ برخوردی را نشان ندادند، در حالی که ۴۶٪ باقی‌مانده حداقل یک برخورد داشتند و «اقلیت کوچکی» تا سه برخورد را تجربه کردند.
این مطالعه بر روی یک ماده شیمیایی طبیعی به نام سیانید هیدروژن یا HCN تمرکز دارد، یک پیش‌ساز مهم در شیمی پیش‌زیستی که در ده‌ها دنباله‌دار، از جمله دنباله‌دارهای قابل توجه هالی و هیل-باپ، شناسایی شده است. ترکیب HCN که از هیدروژن، کربن و نیتروژن تشکیل شده است، می‌تواند در صورت ترکیب با آب به شکل‌گیری اسیدهای آمینه — مولکول‌هایی که سازنده پروتئین‌ها هستند — منجر شود؛ مطالعات دیگر نیز پیش‌تر HCN را به عنوان یک جزء کلیدیِ احتمالی برای پیدایش حیات بر روی زمین شناسایی کرده‌اند.
