ایران چگونه تدارکات ناوگان آمریکا را مختل کرد؟
حملات ایران، بنا بر گزارش نیویورکتایمز، تنها توان عملیاتی نیروهای آمریکایی در خاورمیانه را تحت تأثیر قرار نداده، بلکه زنجیره تأمین و پشتیبانی ناوگان آمریکا را نیز با فشار کمسابقهای روبهرو کرده است. از کار افتادن پایگاه لجستیکی اصلی نیروی دریایی آمریکا در بحرین و ناامن شدن بنادر نزدیک، مسیر تأمین غذا، سوخت و تجهیزات برای ناوهای آمریکایی را به هزاران کیلومتر دورتر منتقل کرده و باعث شده کشتیهای جنگی آمریکا برای ادامه عملیات، بیش از گذشته به مأموریتهای پیچیده تأمین در دریا وابسته شوند.
جنگ ایران و آمریکا علاوه بر میدان نبرد، فشار قابلتوجهی بر زنجیره لجستیکی نیروی دریایی آمریکا در منطقه وارد کرده است. بررسی نیویورکتایمز نشان میدهد حملات ایران به زیرساختهای پشتیبانی آمریکا، دسترسی ناوهای این کشور به شبکه سنتی تأمین در خاورمیانه را مختل کرده و پنتاگون را ناچار به استفاده از مسیرهای بسیار طولانیتر برای تأمین ناوگان کرده است.
به گزارش نیویورکتایمز، در حال حاضر حدود ۲۰ فروند شناور آمریکایی با نزدیک به ۲۰ هزار ملوان و تفنگدار دریایی در منطقه حضور دارند. تأمین نیازهای این نیرو به بیش از ۴۲۰ هزار وعده غذایی و حدود ۸ میلیون گالن سوخت در هفته نیاز دارد. اگرچه ناوهای هواپیمابر آمریکا با انرژی هستهای کار میکنند، هواپیماها و بالگردهای مستقر روی آنها میلیونها گالن سوخت مصرف میکنند.
به نوشته نیویورکتایمز، شبکه لجستیکی آمریکا که طی دههها در منطقه ایجاد شده بود، در ۲۸ فوریه و همزمان با آغاز جنگ، با حمله ایران به یک پایگاه مهم نیروی دریایی آمریکا در بحرین آسیب جدی دید. سایر بنادر منطقه که امکان پذیرش ناو هواپیمابر یا کشتیهای تدارکاتی را دارند نیز در تیررس موشکها و پهپادهای ایران قرار گرفتهاند و در نتیجه استفاده از آنها با خطرات جدی مواجه شده است.
در چنین شرایطی، کشتیهای تدارکاتی آمریکا برای دریافت و انتقال مواد مورد نیاز ناوگان باید تا دیگو گارسیا در اقیانوس هند، حدود ۲۲۰۰ مایل دورتر از محل استقرار ناوگان در دریای عمان و دریای عرب، رفتوآمد کنند. گزینه دیگر سنگاپور است که حدود ۳۷۰۰ مایل فاصله دارد و دسترسی به آن مستلزم عبور از تنگه پرتردد مالاکاست.
این فاصلهها باعث شده ناوهای آمریکایی تقریباً هر پنج تا شش روز یکبار به عملیات سوختگیری و دریافت آذوقه در دریا نیاز داشته باشند. در این عملیات، کشتی تدارکاتی و ناو جنگی باید ساعتها در فاصلهای حدود ۱۵۰ فوتی، با سرعت و مسیر تقریباً یکسان حرکت کنند تا سوخت، غذا، قطعات یدکی و تجهیزات منتقل شود؛ عملیاتی که خود با خطرات دریایی همراه است.
نیویورکتایمز همچنین این وضعیت را در کنار طولانیشدن مأموریت ناوهای آمریکایی قرار داده است. آبراهام لینکلن نزدیک به ۹ ماه تقریباً بدون توقف در دریا بود؛ در حالی که در شرایط عادی، ناوهای هواپیمابر آمریکا معمولاً حدود ماهی یکبار برای استراحت خدمه وارد بندر میشوند.
