بی نظمی ‌در جشنواره تئاتر فجر/ هر جایگاه برای چند نفر است؟

به گزارش خبر فوری، جشنواره تئاتر فجر را می‌توان تنها فرصت ارتباط گیری مردم با تئاتر دانست. بخش‌های مختلف همچون صحنه‌ای و خیابانی این فرصت را فراهم می‌کند تا گروه‌های نمایشی سراسر کشور با هم رقابت کرده و در این میان مردم و فرهیختگان را به داوری بپذیرند. اما آیا در عمل این آمال متعالی برآورده می‌شود؟ و 44 سال برگزاری نتوانسته روند منظمی برای این جشنواره بزرگ فراهم کند؟

از بی‌خبری اصحاب رسانه تا بی‌نظمی ‌در هدایت تماشاگر

آغاز جشنواره تئاتر فجر هر چند مصادف با اتفاقات اخیر کشور بود اما به مانند سال‌های گذشته اطلاع‌رسانی چندانی به خود ندید. عدم پاسخگویی روابط عمومی ‌جشنواره به تماس‌های تلفنی، بی‌اطلاعی اصحاب رسانه از فرایند حضور در جشنواره و دیدن سهم حداقلی برای اطلاع رسانی در شهرستان‌ها معضلی بود که به نظر می‌رسد باید در اولویت‌های بازنگری روند اجرای سال‌های آینده قرار گیرد.

این فرایند موجب شد برگزاری جشنواره  با حضور حداقلی اصحاب رسانه همراه شود. تا جایی که در برخی اجرا‌ها یک یا دو خبرنگار حضور داشتند. از طرفی عوامل اجرای نمایش نیز به غیر از دوربین فیلمبرداری شناختی برای معرفی خود و کارشان نداشتند. موضوعی که به ضعف هدایت و راهنمایی ستاد برگزاری برمی‌گردد. عملاً دسترسی به کارگردان‌ها با فرایند بدو تا برسی همراه شد و این وضعیت خود به اطلاع رسانی در طول جشنواره نیز لطمه می‌زند.

برای حضور مردم چه تخفیفی قائل شدید؟

اما شاید مهمترین معضلی که نیازمند بازنگری است، مسئله فروش بلیت‌ها است. تماشاگران در سالن نمایش با اشاره به یکدیگر بدون ارائه بلیت و با ارائه نام افراد در صندلی دلخواه خود می‌نشینند. در حالی که ممکن است برای همان صندلی بلیتی فروخته شده باشد.

در یکی از اجراهای روز پنج شنبه در نهایت عوامل برگزاری در سالن را بستند تا افراد دیگری مراجعه نکنند و نزدیک 5 نفر نیز روی زمین نشستند. با اعتراض افرادی که بلیت داشتند برخی تماشاگران عنوان کردند که همه اجرا‌ها وضع همین طور بوده و فقط یک جایی را باید پیدا کنی و بنشینی.

کاغذهایی که تحت عنوان بلیت نمایش در دست افراد قرار گرفته به حدی بی نظمی‌ به وجود آورده که حتی در سالن اصلی تئاتر شهر نیز عوامل برگزاری اعلام می‌کنند هر جایی خواستید بنشینید.

در عین حال بررسی قیمت بلیت‌ها که روی عدد 350 هزار تومان ایستاده این سوال را به وجود آورده که جشنواره چه تخفیفی برای عموم مردم قائل است و چرا سالن‌های بیشتری برای استفاده بیشتر مردم پیش بینی نشده و فقط سالن دولتی در اختیار جشنواره است؟

آیا همان گله مندی که کارگردانان و گروه‌های نمایش از فشار اقتصادی سالن‌های نمایش خصوصی مطرح می‌کنند موجب شده تا در جشنواره نیز به دلیل محدودیت‌های مالی  جشنواره مشارکت نداشته باشند؟

این جشنواره با شرایط برگزاری خود چقدر برای گروه‌های نمایشی موثر خواهد بود؟ چهره‌ها و عوامل برگزاری چقدر توانستند به اهمیت تئاتر تاکید کنند؟ غیبت کودک و نوجوان در جشنواره و حضور تعداد محدودی اجرا از شهرستان‌ها آیا می‌تواند آیینه تمام نمایی از هنر نمایش در کشور باشد؟ ما جشنواره تئاتر فجر امسال را با این سوالات به تا سال دیگر بدرقه می‌کنیم.