درباره آخرین ناو هواپیمابر آمریکا؛ درون ناو «جورج اچ. دبلیو. بوش» چه خبر است؟

ناو هواپیمابر یواس‌اس جورج اچ. دبلیو. بوش (CVN-۷۷) که به نام چهل‌ و یکمین رئیس‌جمهور آمریکا نام‌گذاری شده، بخشی از نسل پایانی ناوهای کلاس نیمیتز به شمار می‌رود؛ نسلی که ستون اصلی ناوگان هواپیمابر آمریکا در دهه‌های اخیر بوده است.  

نام‌گذاری و مشخصات کلی

براساس گزارش naval.fandom، ناو جورج اچ. دبلیو. بوش به افتخار جورج هربرت واکر بوش، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا و مدیر اسبق سازمان اطلاعات مرکزی (CIA)، نام‌گذاری شده است. نام عملیاتی این ناو «Avenger» انتخاب شده که برگرفته از نام هواپیمای TBM Avenger است؛ هواپیمایی که بوش در دوران جنگ جهانی دوم با آن به‌عنوان خلبان نیروی دریایی پرواز می‌کرد.

روند ساخت و هزینه پروژه

ساخت این ناو در سال ۲۰۰۳ توسط شرکت نورثروپ گرومن در کارخانه کشتی‌سازی نیوپورت نیوز ایالت ویرجینیا آغاز شد. پروژه ساخت در سال ۲۰۰۹ به پایان رسید و هزینه نهایی آن حدود ۶٫۲ میلیارد دلار اعلام شد. بندر خانگی ناو از ابتدای ورود به خدمت، پایگاه دریایی نورفولک بوده است.

مراحل اصلی ساخت

فرآیند ساخت ناو در حوض خشک شماره ۱۲ نیوپورت نیوز انجام شد؛ حوضی که به‌عنوان بزرگترین حوض خشک نیمکره غربی شناخته می‌شود. مراسم گذاشتن کیل در ۶ سپتامبر ۲۰۰۳ برگزار شد و یک صفحه فلزی با امضای جورج اچ. دبلیو. بوش به‌عنوان بخشی از سازه اصلی به بدنه ناو جوش داده شد.

این ناو با روش ماژولار ساخته شد و بخش‌های مختلف آن به‌صورت جداگانه تولید و سپس نصب شدند. دماغه ناو در مارس ۲۰۰۵ و سازه جزیره‌ای آن در ژوئیه ۲۰۰۶ روی عرشه قرار گرفت.

نام‌گذاری رسمی و مراحل پیش‌ از راه‌اندازی

مراسم نام‌گذاری ناو در ۷ اکتبر ۲۰۰۶ برگزار شد و جورج اچ. دبلیو. بوش در این مراسم حضور داشت. در ژانویه ۲۰۰۸، آزمایش سامانه‌های منجنیق عرشه پرواز انجام شد که طی آن از وزنه‌های فلزی سنگین برای شبیه‌سازی وزن هواپیماها استفاده شد.

در آگوست ۲۰۰۸، خدمه پیش‌راه‌اندازی وارد ناو شدند و این شناور در دسامبر همان سال برای نخستین بار کارخانه سازنده را ترک کرد و به نورفولک منتقل شد.

ورود رسمی به خدمت

ناو جورج اچ. دبلیو. بوش در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۹ طی مراسمی رسمی وارد خدمت نیروی دریایی آمریکا شد. پس از آن، آزمایش‌های دریایی سازنده در فوریه و آزمایش‌های پذیرش نیروی دریایی در آوریل ۲۰۰۹ انجام شد تا سامانه‌های ناو به‌طور کامل ارزیابی شوند.

آزمایش‌های پروازی و آماده‌سازی عملیاتی

نخستین پروازهای هواپیماهای بال‌ثابت روی عرشه این ناو در ۱۹ مِی ۲۰۰۹ انجام شد. پس از تکمیل مراحل آزمایشی، ناو برای انجام برخی اصلاحات و ارتقاهای پس از تحویل به کارخانه بازگشت و سپس وارد چرخه عملیاتی شد.

ماموریت‌های عملیاتی

در سال ۲۰۱۱، ناو جورج اچ. دبلیو. بوش نخستین ماموریت عملیاتی خود را به‌عنوان بخشی از گروه ضربت ناو هواپیمابر شماره ۲ آغاز کرد. این ناو در سال‌های بعد در ماموریت‌ها و عملیات‌های مختلفی در اروپا، دریای مدیترانه و خاورمیانه حضور داشت.

تعمیرات و فعالیت‌های سال‌های اخیر

پس از چند دوره ماموریت طولانی، ناو وارد فازهای مختلف تعمیرات اساسی و آموزش‌های مجدد شد. مهم‌ترین این دوره‌ها بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ انجام شد که گسترده‌ترین تعمیرات ناو از زمان ساخت آن محسوب می‌شود. در آگوست ۲۰۲۲، ناو جورج اچ. دبلیو. بوش بار دیگر به ماموریت عملیاتی بازگشت و وارد دریای مدیترانه شد تا جایگزین یکی دیگر از ناوهای هواپیمابر آمریکا در این منطقه شود.

تجهیزات نظامی حاضر در جورج بوش

روی ناو هواپیمابر جورج اچ. دبلیو. بوش معمولا یک گروه هوایی کامل (Carrier Air Wing ۷) مستقر می‌شود که شامل چندین نوع هواپیما و بالگرد با کارکردهای مختلف است. این مجموعه به‌طور معمول شامل موارد زیر است:

جنگنده‌های چندمنظوره F/A-۱۸E/F Super Hornet برای ماموریت‌های حمله، پدافند هوایی و تهاجم دریایی.

هواپیماهای جنگ الکترونیک EA-۱۸G Growler برای نقش‌های سرکوب پدافند و جنگ الکترونیکی.

هواپیماهای هشدار هوابرد E-۲D Hawkeye که نقش کنترل فرماندهی و هشدار زودهنگام را دارند.

هلیکوپترهای MH-۶۰S و MH-۶۰R Seahawk برای نبرد دریایی، جست‌وجو و نجات، ضد زیردریایی و دیگر وظایف پشتیبانی.

در برخی دوره‌ها، هلیکوپترهای لجستیک و پشتیبانی نیز همراه هستند و بسته به ماموریت ممکن است شمار بالگردها و هواپیماها متفاوت باشد. همچنین بخشی از تجهیزات در حال نصب، مرکز کنترل برای هواپیماهای بدون‌سرنشین MQ-۲۵ Stingray است که برای سوخت‌گیری هوایی پهپادها طراحی شده است.

این ترکیب به ناو اجازه می‌دهد که هم عملیات تهاجمی، هم پدافند هوایی، هم شناسایی و هم پشتیبانی دریایی را انجام دهد و وظایف متنوعی را در ماموریت‌های عملیاتی بر عهده بگیرد.