اینفانتینو عذرخواهیکرد، فایده نداشت، همه میخواهند او برود
بحران حاکمیتی در فدراسیون بینالمللی فوتبال (فیفا) که مدتها در لایههای پنهان دیپلماسی ورزشی جریان داشت، اکنون به سطح بیسابقهای از تنش رسیده است.
به گزارش خبرفوری، اختلاف عمیق میان فیفا و اتحادیه فوتبال اروپا (یوفا) که به تهدید جدی برای تحریم مسابقات تحت نظارت این نهاد جهانی منجر شده، نه تنها نمادی از یک اختلاف مدیریتی، بلکه نشانهای از شکافی ساختاری در شیوه اداره فوتبال مدرن است.
کانون اصلی این تنشها به طرح جنجالی جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، بازمیگردد. این پیشنهاد که با هدف جذب سرمایهگذاران خصوصی و واگذاری بخشی از حقوق تجاری جام جهانی تدوین شده بود، مانند یک بمب خبری در دنیای فوتبال منفجر شد. یوفا و سایر کنفدراسیونهای قدرتمند، این طرح را نه یک فرصت اقتصادی، بلکه تهدیدی برای استقلال ساختار مدیریتی فوتبال و تلاشی برای خصوصیسازی غیرشفاف مهمترین تورنمنت ورزشی جهان دانستند.
بیشتر بخوانید:
تسویه حساب پیش از عروسی | جورجینا به منتقدان بدنش تاخت!
اسطورههای فوتبال زیر تابوت فرانکو بارزی
درخواست برای پس گرفتن جایزه سلطنتی از لیونل مسی!
منتقدان بر این باورند که اینفانتینو بدون رایزنی کافی با ذینفعان اصلی، در پی تغییر ماهیت فیفا بود. اگرچه فیفا پس از فشار سنگین فدراسیونهای ملی، این طرح را کنار گذاشت، اما آسیب به روابط این نهاد با اروپا جبرانناپذیر به نظر میرسد. یوفا اکنون در موضعی سرسختانه اعلام کرده است که «اعتماد» به ریاست اینفانتینو از بین رفته و عذرخواهیهای رسمی یا وعدههای اصلاحی، تنها مسکنهایی موقتی برای زخمی عمیق هستند.
دوئل شرطها و ائتلافهای سیاسی
اروپا برای پایان دادن به تحریم، دو شرط غیرقابلمذاکره تعیین کرده است: توقف دائمی هرگونه تلاش برای خصوصیسازی حقوق تجاری فیفا و ارائه تضمینهای سفتوسخت برای عدم تکرار چنین طرحهایی در آینده. در آن سوی میدان، فیفا ضمن اذعان به نقص در فرآیندهای تصمیمگیری، تلاش میکند با وعده بازنگری در ساختارهای نظارتی، فضا را آرام کند. با این حال، هیئتمدیره فیفا همچنان بر حمایت تمامقد از اینفانتینو تأکید دارد.
نکته کلیدی در این بازی قدرت، صفبندیهای جغرافیایی است. در حالی که اروپا و برخی قدرتهای سیاسی در غرب، پرچم مخالف با مدیریت اینفانتینو را برافراشتهاند، کنفدراسیون فوتبال آفریقا (CAF) با تمامی ۵۴ عضو خود، حمایت قاطعش را از ریاست فعلی فیفا اعلام کرده است. تحلیلگران این حمایت را نه لزوما به خاطر ایدئولوژی مدیریتی، بلکه پیوند مستقیم آن با برنامههای توسعهای و کمکهای مالی فیفا به فدراسیونهای کوچکتر میدانند؛ موضوعی که نشان میدهد چگونه اقتصاد فوتبال میتواند معادلات سیاسی را تغییر دهد.
آینده در ابهام
این اختلاف، فراتر از بحثهای اقتصادی، چالشی بر سر «مشروعیت» و «حکمرانی» است. گزارشها حاکی از آن است که حتی بحث معرفی جایگزینی برای اینفانتینو در انتخابات آینده نیز به شکل جدی در محافل اروپایی مطرح شده است.
فوتبال جهان اکنون در یک نقطه عطف قرار دارد؛ نقطهای که در آن یا فیفا باید تن به اصلاحات بنیادین و بازگشت به اجماعِ حداکثری بدهد، یا شاهد شکافی بیسابقه میان سنتگرایان اروپایی و ائتلافهای نوین تحت رهبری اینفانتینو باشد. پرسش اصلی این است که آیا جیانی اینفانتینو میتواند از این طوفان سیاسی به سلامت عبور کند یا این بحران، سرآغاز فصل جدیدی از آشوب در عالیترین نهاد ادارهکننده فوتبال جهان خواهد بود؟ پاسخ این پرسش در ماههای آینده و در لابیهای سیاسی زوریخ روشن خواهد شد.
