روزنامه خراسان:
آقای فردوسیپور! آمدید، اما چرا دیر آمدید؟
انتشار تصاویر عادل فردوسیپور در عیادت از کودکان آسیبدیده جنگی در بیمارستان، آن هم حدود ۳۵ روز پس از آغاز این تجاوز، دوباره این پرسش را به میان آورد که واکنش سلبریتیها در چنین بزنگاههایی چه زمانی و چگونه معنا پیدا میکند؟
بیش ازیک ماه از آغاز تجاوز متجاوزان آمریکایی واسرائیلی به ایران میگذرد؛از همان روزهای نخست، بسیاری از ایرانیان در داخل و خارج از کشور با هر نگاه اعتقادی، گرایش سیاسی و سبک زندگی، به این تجاوز واکنش نشان دادند و از همبستگی با وطن و هموطن گفتند.
با این حال ،سکوت بخشی از چهرههای مشهور ورزش، سینما و سرگرمی برای بسیاری از مخاطبان قابل فهم نبود.
در این میان، انتشار تصاویر عادل فردوسیپور در عیادت از کودکان آسیبدیده جنگی در بیمارستان، آن هم حدود ۳۵ روز پس از آغاز این تجاوز، دوباره این پرسش را به میان آورد که واکنش سلبریتیها در چنین بزنگاههایی چه زمانی وچگونه معنا پیدا میکند؟ آیا دیر واکنش نشان دادن صرفاً یک تأخیر ساده است یا نشانه نوعی محاسبه؟ و مهمتر از آن، آیا سکوت و بیواکنشی واقعاً موضعی «خنثی» محسوب میشود؟
بازگشت عادل دردقیقه۹۰
کنشی درست در هر زمانی درست است، اما در زمان مناسب با ارزش تر. بعید است کسی که چند دهه در متن رسانه زیسته، ارزش «زمان» در چنین کنشی را نداند.
عادل فردوسیپور نه فقط یک چهره موثر و برای بسیاری کماکان محبوب رسانهای، بلکه روزنامهنگاری است که سالها نبض افکار عمومی را در برنامهای مانند ۹۰ سنجیده و میداند گاهی یک جمله در لحظه درست، میتواند از دهها واکنش دیرهنگام اثرگذارتر باشد. به همین دلیل طبیعی است که انتشارتصاویرعیادت او ازکودکان آسیبدیده جنگی، درکناراستقبال بخشی ازمخاطبان، این پرسش را هم به همراه داشته باشد که چرا چنین واکنشی بیش ازیک ماه به تعویق افتاد؟
راستش شاید اگر بهجای او با یک ورزشکار یا هنرپیشه طرف بودیم که هوش رسانهای عادل را نداشت این تاخیر اهمیت چندانی نداشت. اما میتوان این اتفاق را دستکم از دو زاویه دید. نخست اینکه همین واکنش دیرهنگام بازهم از بسیاری سکوتها قابل دفاعتر است.
در فضایی که هنوز برخی چهرههای شناختهشده ترجیح دادهاند هیچ موضعی نگیرند، حضور عادل در کنار کودکان مجروح جنگی ترمیم همان سرمایه اجتماعی است که سالها در ذهن مخاطبان شکل گرفته بود و با این اوصاف اصل اتفاق خوب است.
اما زاویه دوم اما به همان مسئله «زمان» برمیگردد. در چنین روزهایی، ارزش بسیاری از کنشها به لحظه وقوع آنها وابسته است. واکنشی که در روزهای نخست یک بحران بیان میشود، بخشی ازشکلگیری روایت عمومی را میسازد؛ اما هرچه زمان بگذرد، اثرگذاری آن کمتر میشود و بیشترشبیه واکنشی پسینی با انواع محاسبات به نظرمیرسد.
میشه به جای این حرفها نا مهربانی هایی که بهش شده رو هم مینویشتی، تو مملکت هر وقت یکی خواست یه کار درست و حسابی کنه زدید تو سرش.