اولین تصاویر از بازیگران ایرانی در جشنواره ونیز

فقط ادا و اطوار و نمایش تهوع‌آور لباسهای جلف و زیورآلات و عینک و ساعت و موهای ژولیده یا کراتینه‌شده و دندانهای سرامیکی و صورتهای بوتاکسی و لبخندهای مصنوعی و تلقین حال خوب و ...
کاش اینقدر که ظاهر برای شما جماعت خودنمای خودشیفته مهم است باطن هم اهمیت داشت.

اوج آرزوی بازیگران ایرانی این است که بروند اروپا و شو آف بکنند و پز بدهند که رفته اند اروپا یا آمریکا ، همین . البته چرا دروغ بگویم ، من هم خودم ، بزرگترین آرزویم این است که بروم انگلیس و آمریکا . البته نه برای پز دادن . اصلا ، کل مردم دنیا آرزوی بزرگشان رفتن به آمریکا و اروپا است . البته من ، اصلا از کشورهای جهان سومی خوشم نمی آید ، از چین و روسیه و ژاپنی و کره ای اصلا خوشم نمی آید .‌ آفریقایی و ایرانی و عرب و افغانی را که هیچ ، دوست ندارم چشمم به قیافه اشان هم بیفتد .فقط آمریکایی ، منهای سیاه پوستان و مردم آسیایی و جهان سومی ساکن آن . از بین زبانهای دنیا هم ، فقط زبان کردی سورانی و زبان انگلیسی را می پرستم . منفور ترین زبان دنیا هم زبان لری خرم آباد و بالاگریوه ای لرستان است .

دقت کردی خبر فوری ، هیچکس خوشحال نیست !! به جای تبریک همه از حسادت دارن دق میکنن ! این فرق ما و بقیه دنیا متاسفانه.