پیام رهبر انقلاب به مناسبت روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی/ مفاهیم انسانساز، سلحشورانه و قرآنیِ شاهنامه، همه اقوام و اقشار ایران را در حفظ هویت، اصالت و استقلال خود و مبارزه با «ضحّاکوَشانِ» متجاوز، همدل و همراه و همساز می کند
حضرت آیتالله سیّدمجتبی خامنهای، رهبر انقلاب اسلامی به مناسبت ۲۵ اردیبهشت ماه، روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی پیامی صادر کردند.
متن پیام رهبر انقلاب اسلامی به این شرح است:
بسمالله الرّحمن الرّحیم
زبان فارسی علاوه بر ابزار گفتار و نوشتار، قالب شناخت و رشتهی اتّصال اندیشه و مرزهای هویتی ایرانیان را تشکیل میدهد. زبان و ادب فارسی یکی از بزرگترین ظرفیتها برای ترویج فرهنگ و تمدّن غنی ایرانِ اسلامی در گسترهی جهانی است؛ و توصیهی رهبر حکیم و شهیدمان اعلیالله مقامهالشریف به قدرتمند شدن زبان فارسی، چراغ راه اقتدارِ «تمدن ایرانی ـ اسلامی» میباشد.
ملت عزیز ایران در دفاع مقدس سوم نیز همچون دو جنگ تحمیلی قبلی ثابت کردند که داستانهای اسطورهای فردوسی، واقعیت زندگی و شخصیت قهرمانانهی آنان بوده و مفاهیم انسانساز، سلحشورانه، و قرآنیِ شاهنامه، همهی اقوام و اقشار ایران را در حفظ هویت، اصالت و استقلال خود و مبارزه با «ضحّاکوَشانِ» متجاوز، همدل و همراه و همساز میکند. این حماسهی حضور و دفاع و پیروزی، تکلیف بزرگی را بر دوش اهالی فرهنگ و ادب و هنر میگذارد تا همچون فردوسی برخیزند و بعثت هنرمندان را در امتداد بعثت مردم رقم زنند؛ فکر و قلم و زبان را با هنر درآمیزند و روایت خیزش عظیم ملت را در تاریخ، ماندگار کنند.
از سوی دیگر مقاومت غیورانه و پیروزی افتخارآمیز در برابر تهاجم دیوسیرتان و شیاطین جهان، ملت را برای پاسداری از استقلال تمدنی و مقابله با تهاجم زبانی، فرهنگی، و سبک زندگی امریکایی آمادهتر کرده است تا با ابتکار و نوآوریِ فعالان عرصهی فرهنگی در جهت تأمین پدافند زبانی و گفتمانی و رشد و بالندگی کودکان، نوجوانان و جوانان، مراحل باقیمانده تا پیروزی نهایی را با استواری بیشتر بپیماید، بِعَونِ الله تعالی.
سیدمجتبی حسینی خامنهای
۲۵/اردیبهشت/۱۴۰۵
زیبا بود
خدا حفظتون کنه که زبان و ادبیات پارسی رو پاس داشتید🌷
آرامش آزادی صلح دوستی صفا مهربانی لطافت
دمش گرم. موضوع مهمیه
درود بر رهبر فهیم و ایران دوست واقعی
بزودی بحرین را پس می گیریم
لطفا امارات و بوسنیهرزگوین هم بگیرین
بسی رنج بردم دراین سال سی
عجم عجم عجم عجم عجم زنده کردم بدین پارسی .
این بیت رو فردوسی نگفته
متاسفانه بین مردم رواج پیدا کرده که این بیت مال فردوسیه اما اینطور نیست
حافظ شیرازی و حکیم ابوالقاسم فردوسی تربیت اصول قرآنی عارفانه و امامان اند.
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد
جمال صورت و معنی ز امن صحت توست
که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد
در این چمن چو درآید خزان به یغمایی
رهش به سرو سهی قامت بلند مباد
در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد
مجال طعنه بدبین و بدپسند مباد
هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بیند
بر آتش تو به جز جان او سپند مباد
خداوندا!عزیز دلمان را حفظ بفرما🤲🏻🌷
خداوند متعال ایشان را از گزند روزگار در امان بدارد// پدر بزرگوارشان جان خود را برای استقلال کشور از دست داد که در اینده از این ازخود گذشتگی بیشتر یاد میشود
صد در صد
باور کن..
👌👏👏
نژادی آید پدید ... سخنها به کردار بازی بود
از ایران و ترکان و از تازیان.
نژادی پدید آید اندر میان
نه دهقان نه ترک و نه تازی بود
سخن ها به کردار بازی بود
احسنت
شاهد شعور هم وطنانم در کامنتها هستم افرین می بینم امروز روز ادب و فرهنگ اثر خودش رو کرده 😁😁😁
خواجه شمسُالدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظ شیرازی از نامش معلومه در چه خانواده معتقد متولد شده و البته حافظ قرآن با نگاه عرفان و خرابات و ..و. خرابات امامزادگان در دل دشت درک می کرد پارک نمی کرد
۸۰۸
درود بر رهبر عظیم الشان
لطفاً اخبار مربوط به رهبری عزیز را در تیر اخبار و بالای صفحه قرار دهید .
توصیه مرحوم فردوسی (ره) به رعایت احترام به خلفای راشدین رضی الله عنهم و اهل بیت علیهم السلام
🔴
تو را دانش و دین رهاند درست
درِ رستگاری ببایدت جست
وگر دل نخواهی که باشد نژند
نخواهی که دائم بُوی مستمند
به گفتارِ پیغمبرت راه جوی
دل از تیرگیها بدین آب شوی
چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی
خداوند امر و خداوند نهی
که خورشید بعد از رسولانِ مِه
نتابید بر کس ز بوبکر بِه
عمر کرد اسلام را آشِکار
بیاراست گیتی چو باغِ بهار
پس از هر دو آن بود عثمان گزین
خداوند شرم و خداوند دین
چهارم علی بود جفت بتول
که او را به خوبی ستاید رسول
که من شهر علمم علیم در است
درستْ این سخنْ قولِ پیغمبر است
گواهی دهم کاین سخنها از اوست
تو گویی دو گوشم پُرِ آوازِ اوست
علی را چنین گفت و دیگر همین
کز ایشان قوی شد به هر گونه دین
نبیّْ آفتاب و صحابان چو ماه
به همبستهٔ یکدگر راست راه
منم بندهٔ اهل بیت نبی
ستایندهٔ خاک پای وصی
حکیمْ این جهان را چو دریا نهاد
برانگیخته موج از او تندباد
چو هفتاد کشتی بر او ساخته
همه بادبانها بر افراخته
یکی پهنْ کشتی به سانِ عروس
بیاراسته همچو چشم خروس
محمّد بدو اندرون با علی
همان اهل بیتِ نبیّ و ولی
خردمند کز دور دریا بدید
کرانه نه پیدا و بن ناپدید
بدانست کو موج خواهد زدن
کس از غرق بیرون نخواهد شدن
به دل گفت اگر با نبی و وصی
شوم غرقه دارم دو یار وفی
همانا که باشد مرا دستگیر
خداوند تاج و لوا و سریر
خداوندِ جویِ می و انگبین
همان چشمهٔ شیر و ماءِ معین
اگر چشم داری به دیگر سرای
به نزد نبی و علی گیر جای
گرت زین بد آید گناهِ من است
چنین است و اینْ دین و راهِ من است
بر این زادم و هم بر این بُگْذرم
چنان دان که خاکِ پیِ حیدرم
دلت گر به راه خطا مایل است
تو را دشمن اندر جهانْ خودْ دل است
نباشد جز از بیپدر دشمنش
که یزدان به آتش بسوزد تنش
هر آنکس که در جانش بغض علیست
از او زارتر در جهان زار کیست؟
نگر تا نداری به بازی جهان
نه برگردی از نیک پی همرهان
همه نیکیات باید آغاز کرد
چو با نیکنامان بُوی همنورد
از این در سخن چند رانم همی
همانا کَرانش ندانم همی
(شاهنامه- آغاز کتاب- بخش ۷)