ایران با این استراتژی، آمریکا را در خلیج فارس گیر می اندازد/ تاکتیک پشه های دریایی چیست؟

به گزارش خبر فوری، الجزیره قطر اخیرا مطلبی درباره استراتژی نظامی ایران در آبهای جنوبی کشور و تنگه هرمز رفته که در زیر، خلاصه آن ترجمه و ارائه می گردد:

تاکتیک غیرمتعارفی که به کار آمده است

تاکتیک پشه های دریایی یک تاکتیک دریایی غیرمتعارف مبتنی بر استفاده از قایق‌ های کوچک و پرسرعت توسط ایران استفاده می شود. در این تاکتیک، شناسایی قایق ها با روش‌ های متعارف، دشوار است. این قایق ها از «مواضع مستحکم» خود حرکت کرده و حملات سریع و غافلگیرانه ‌ای را به کشتی‌ های بزرگتر انجام می دهند. این تاکتیک به عنصر «غافلگیری و استقرار گسترده » به جای «رویارویی مستقیم» وابسته است و این ویژگی، به آن، ماهیتی انعطاف‌پذیر و مهارناپذیر می ‌دهد.

سپاه پاسداران این قایق ‌ها را با سیستم ‌های پهپادی و موشکی (چه از دریا پرتاب شوند و چه از سکوهای متحرک و استتار شده زمینی) ساپورت می ‌کند و قدرت مانور آنها را با روش های مخصوصی افزایش می دهد و چشم‌انداز عملیاتی  آن را برای دشمن پیچیده می نماید. این روش (به خصوص ساپورت پهپادی  و موشکی) امکان حملات چندجانبه را بدون درگیر شدن در یک نبرد متعارف در مقیاس بزرگ فراهم می ‌کند.

از طریق این رویکرد، تهران تلاش می ‌کند عبور از تنگه هرمز را به عملیاتی پرخطر و پرهزینه برای دشمن تبدیل کند.

تاکتیک‌ها و قابلیت‌های رزمی

این سیستم رزمی، اتکای آشکاری به اصل «پنهان‌کاری و غافلگیری» به عنوان ستون اساسی عملکرد عملیاتی دارد. به دلیل اندازه کوچک قایق ها، شناسایی آنها از نظر فنی سخت است، زیرا در تصاویر ماهواره‌ ای به وضوح قابل مشاهده نیستند. آن‌ها در پایگاه‌ های ساحلی مستحکم یا درون غارهایی که در صخره‌ های کنار ساحل کنده شده‌اند، مستقر می ‌شوند. این استقرار استراتژیک به آن‌ها توان غافلگیری بالایی می‌دهد و توانایی آن‌ها را در انجام حملات غیرمنتظره افزایش می‌دهد.

از نظر عملکرد عملیاتی، این قایق‌ها به «سرعت‌ بالا» متکی هستند که در برخی مدل‌ها از ۱۰۰ گره دریایی (تقریباً ۱۱۵ مایل در ساعت) فراتر می‌رود و به آنها قدرت مانور استثنایی و توانایی فرار از سیستم‌های شناسایی و هدف‌گیری را می‌دهد. این سرعت، همراه با اندازه کوچک قایق ها، به آنها اجازه می‌دهد تا عملیات تهاجمی سریعی انجام دهند و سپس قبل از اینکه دشمن بتواند واکنش نشان دهد، به طور مؤثری عقب‌نشینی کنند.

مبانی استراتژیک

 ناوگان قایق‌های تندرو سپاه از یک استراتژی شبیه به «جنگ چریکی دریایی» استفاده می ‌کند. هدف آن نه درگیر شدن در رویارویی‌های قاطع و مستقیم یا دستیابی به تسلط متعارف، بلکه ایجاد «اختلال سیستماتیک»  در عملیات و تحمیل هزینه‌های عملیاتی و استراتژیک بالا بر دشمنان است. این فلسفه و کلان‌استراتژی مبتنی بر فرسایش تدریجی به جای پیروزی سریع است و محیطی ناپایدار برای ناوبری و حضور نظامی دشمنان ایجاد می‌ کند.

در این زمینه، نیویورک تایمز در مقاله ای خاطرنشان می کند که علیرغم خسارات گذشته به نیروی دریایی متعارف ایران، تهران از طریق این نوع عملیات، توانایی مؤثری در ایجاد اختلال در کشتیرانی در تنگه هرمز پیدا کرده و جالب این است که توانسته این قابلیت را حفظ کند.

این رویکرد پس از «تحلیل استراتژیک» تجربیات گذشته، به ویژه تجربه جنگ ایران و عراق (1980-1988) و رویارویی‌های مختلف با ایالات متحده اتخاذ شد. ایران به این نتیجه رسید که شانس دستیابی به برتری بر آمریکا در یک جنگ دریایی متعارف محدود است. بنابراین، با اتخاذ «استراتژی‌های نامتقارن» در پی بهره‌برداری از نقاط ضعف دشمنان خود برآمد.

استقرار تاکتیکی

اسکادران‌های قایق‌های تندرو سپاه، از جمله قایق های کلاس‌ های ذوالفقار، سراج، عاشورا، طوفان و حیدر 110، در آرایش‌های تهاجمی انعطاف‌پذیری که برای عملیات سریع و غافلگیرانه طراحی شده‌اند، فعالیت می‌کنند.

این واحدها در بیش از 10 پایگاه مستحکم در امتداد سواحل ایران، علاوه بر جزایر تحت کنترل تهران، از جمله جزیره فارور، که طبق گزارش نیویورک تایمز یک دژ استراتژیک محسوب می‌شود، مستقر شده‌اند.

هر قایق مجهز به یک سیستم تسلیحاتی است که نقش آن را در حمله تعریف می‌کند و امکان توزیع عملکردی درگیری را در سطوح و محدوده‌های مختلف فراهم می‌ نماید.

این سیستم ها شامل مسلسل‌های سنگین با برد کمتر از دو کیلومتر، راکت‌اندازهای چندگانه با برد تا 8 کیلومتر و موشک‌های ضد کشتی با برد تا 100 کیلومتر می‌شوند.

همچنین تسلیحات این قایق ها شامل اژدرهای سبک با برد تقریبی ده کیلومتر، سکوهایی برای پرتاب پهپادهای تهاجمی با برد پانصد کیلومتر و همچنین قابلیت‌هایی برای استقرار مین‌های دریایی و استفاده از قایق‌های بدون سرنشین انتحاری می‌شوند.

این اسکادران‌ها در یک منطقه عملیاتی محدود که بیش از شش مایل دریایی نیست، فعالیت می‌کنند، منطقه‌ای که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران آن را «منطقه خطر» اعلام کرده است و بدین ترتیب توانایی خود را برای تحمیل یک درگیری فشرده و پیچیده بر دشمنان خود افزایش داده و می‌دهد.